Η πρώτη προσπάθεια για επιβολή διδάκτρων στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων!

Αλληλεγγύη στο συμφοιτητή μας Α.Κ., συλληφθέντα στη Χαλκιδική!

Η λαομίσητη κυβέρνηση της τρόικας εσωτερικού και εξωτερικού σαν συνέχεια των βάρβαρων μέτρων που διαλύουν τη ζωή των εργαζομένων και της νεολαίας, έρχεται να προσθέσει και το πιο αυταρχικό προσωπείο που θυμίζει ολοκληρωτικά καθεστώτα άλλων εποχών. 

Τα πρώτα δείγματα γραφής ήρθαν αμέσως μετά τις εκλογές με την εκκένωση της χαλυβουργίας, τα πογκρόμ παρακρατικού τύπου σε μετανάστες και την αιματηρή καταστολή των απεργιακών διαδηλώσεων με αποκορύφωμα ένα νεκρό εργάτη. Πιστή στη γραμμή της που είχε ακολουθήσει εισβάλλει στο ΑΠΘ και συλλαμβάνει τους απεργούς εργολαβικούς υπαλλήλους, βγάζει καταχρηστικές τις απεργίες στα ΜΜΜ. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η απρόκλητη καταστολή της διαδήλωσης στις 21/10/12 ενάντια στα μεταλλεία χρυσού στη Χαλκιδική με τόνους χημικών δεκάδες τραυματίες και 16 συλλήψεις στο σωρό.

Η κυβέρνηση έδειξε για ακόμη μια φορά ότι δεν λογαριάζει τίποτα μπροστά στα κέρδη του κεφαλαίου. Εκτός ότι είναι έτοιμη να καταστρέψει μια τεράστια δασική περιοχή και τον γύρω νομό για να γεμίζουν οι τσέπες του Μπόμπολα είναι ικανή μέχρι και να τσακίσει κυριολεκτικά (βλέπε θανάσιμα χτυπήματα σε γυναίκες και ηλικιωμένους)  κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο.

Στον αγώνα ενάντια στην οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική καταστροφή της περιοχής παραβρέθηκαν αλληλέγγυοι από τη Θράκη και όλη την Ελλάδα. Φυσικά κανείς δεν μπόρεσε να γλιτώσει από τα πρωτοπαλίκαρα του Δένδια με αποτέλεσμα τη σύλληψη και ενός συμφοιτητή μας (Α.Κ.) και μέλους της ΕΑΑΚ και τον τραυματισμό πολλών ακόμα μελών του φοιτητικού συλλόγου Ξάνθης.

Η κυβέρνηση των προσκυνημένων, εκτός από κατάπτυστη, είναι και γελασμένη, αν νομίζει ότι θα τρομοκρατήσει το λαό. Είναι φανερό πως ο Σαμαράς και οι συνένοχοι της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ έχουν χάσει την επαφή με την κοινωνία, την οποία άλλωστε αντιμετωπίζουν σαν εχθρό. Τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει το λαό να διαδηλώσει ενάντια σε  κυβέρνηση-ΕΕ- ΔΝΤ και κεφάλαιο.

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΗ ΜΑΣ Α.Κ. ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ
ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ
ΔΕΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΜΑΣΤΕ, ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΟΥΜΕ, ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!

Για το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση του αγώνα, του Θανάση Αγαπητού

Προς τους μαθητές μου, τους γονείς τους και τους συναδέλφους μου, τους συντρόφους μου στη δουλειά και τον αγώνα.

Ως δάσκαλος, σκεπτόμενος άνθρωπος, αλλά και ως ενεργός πολίτης που ασχολείται με τα κοινά για πάνω από 30 χρόνια θα ήθελα να σας απευθύνω αυτά τα λίγα λόγια.

Την Παρασκευή 16/11/12 στις 11:45 πμ με το τέλος της εκδήλωσης του σχολείου μου για την επέτειο του Πολυτεχνείου ( 107^ο  Δημοτικό Σχολείο - Τμήμα Ένταξης παιδιών με ειδικές ανάγκες), έγινε με κινηματογραφικό τρόπο μπροστά στα μάτια των παιδιών, η απαγωγή - σύλληψή μου και μεταφορά μου στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης, από 4 άνδρες της ασφάλειας.

Όλα αυτά παραμονή της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ενάντια στη χούντα, οδηγώντας μας σε συνειρμούς για μια νέα χούντα ενάντια στο λαό σήμερα. Μια περιστολή της ελευθερίας που έρχεται να συμπληρώσει τον οικονομικό και κοινωνικό σφαγιασμό.

Παρέρχομαι την κατηγορία σε βάρος μου, ως παντελώς ανυπόστατη έως γελοία. Η πρωτοφανής απόπειρα να γίνει η δίκη κεκλεισμένων των θυρών, εντάσσεται σε ένα γενικότερο πλαίσιο τρομοκράτησης κάθε αγωνιζόμενου ανθρώπου, κάθε αντιστεκόμενης φωνής για ζωή και αξιοπρέπεια. Όλα αυτά, αποτελούν κατάλυση στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων που ο παγκόσμιος πολιτισμός κατέκτησε με αίμα.

Δεν διώκομαι για καμία παράνομη πράξη. Ούτε με το μέτρο και το νόμο του καθεστώτος μόνιμης «έκτακτης» ανάγκης,  που θέλουν να επιβάλουν.  Ούτε να το ισχυριστούν δεν μπορούν. Διώκομαι, στοχευμένα και προκατασκευασμένα, για την στάση μου, τις ιδέες μου, την δημόσια κοινωνική και πολιτική δραστηριότητα μου, που είναι ταγμένη στα συμφέροντα της κοινωνικής πλειονότητας. Ανήμερα την 28^η Οκτώβρη φέτος,  με είχαν συλλάβει και πάλι. Ήμουν  στο δρόμο, έξω από οποιοδήποτε χώρο διαδήλωσης. Αφού με φώναξαν με το όνομα μου, στη συνέχεια μου είπαν να τους ακολουθήσω για εξακρίβωση στοιχείων!  Ας κάνουν τουλάχιστον μια προσπάθεια να μην προκαλούν ειρωνικά γέλια…

Ποινικοποιείται σήμερα το δικαίωμα στη διαμαρτυρία, απέναντι στις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΔΝΤ και της κυβέρνησης, για να μην περάσουν τα βάρβαρα μέτρα του μνημονίου. Τα μέτρα που διαλύουν οικογένειες, σχολεία και νοσοκομεία. Που γεννούν εκατομμύρια ανέργους, νέους ξενιτεμένους και φτωχαίνουν το λαό.

Δεν μπορώ να μην το υπογραμμίσω: Το πρωί της ίδιας μέρας της σύλληψης μου είχε βγει η καγκελάριος της Γερμανίας Μέρκελ, για να καταγγείλει τη  «βία στην Ελλάδα».  Τόση προθυμία και δουλικότητα να ικανοποιηθούν εταίροι – θύτες μας;

Μαζί με τα δικαιώματα και τις ανάγκες, τις δικές μας και των παιδιών μας, για μια αξιοβίωτη ζωή κι ένα ελπιδοφόρο μέλλον, θέλουν να βγάλουν  στην παρανομία και το δικαίωμα στην αντίσταση.

Είναι μικρόνοοι! Ειδικά τέτοιες μέρες.

Η εμπειρία της κατοχής νομιμοποίησε βαθειά στην ιστορική μνήμη την ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ του λαού.

Το πολυτεχνείο του ’73, νομιμοποίησε την ΕΞΕΓΕΡΣΗ ενάντια σε κάθε τυραννία και καταπίεση.

Μην προκαλούν με τα υποκριτικά περί «βίας». Βία είναι η ανεργία, οι απολύσεις, οι περικοπές μισθών και τόσα άλλα, που επιβάλλουν σε ένα ανυπεράσπιστο λαό. Πρέπει να χειροκροτήσουμε κιόλας;

Αλλά δεν σας απευθύνω αυτά τα λόγια απλά για να επικαλεστώ το αναφαίρετο δικαίωμα μου, όπως και όλων εσάς, να συμμετέχω στα κοινά και να αγωνίζομαι για μια καλύτερη παιδεία και ένα καλύτερο αύριο.

Είμαι δάσκαλος και δημόσιος λειτουργός. Σε τούτες τις δύσκολες στιγμές, θεωρώ  καθήκον μου να διδάσκω με τη στάση μου, την αξιοπρέπεια και όχι την μοιρολατρία. Ιδιαίτερα οι δικοί μου μαθητές (παιδιά με ειδικές ανάγκες), πάντα είχαν ανάγκη να προσπερνούν την αδιαφορία και τη δυσκολία. Ειδικότερα σήμερα, που η ανθρωποφάγα παιδεία των περικοπών θεωρεί τη φροντίδα γι αυτούς υπερβολική πολυτέλεια.

Το «να κοιτάζω τη δουλίτσα μου και τη βολή μου» κάτω από την δήθεν θαλπωρή της σιγουριάς μιας δημόσιας υπηρεσίας, ποτέ δεν το ασπάστηκα.

Πώς να το κάνουμε. Υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι  λειτουργοί για το κοινό καλό μέσα από το συλλογικό αγώνα. Το έχουμε διαλέξει, από το να είμαστε υπάλληλοι της τρόικας, όπως οι κυβερνώντες,  γονατιστοί μπροστά της.

Ιδιαίτερα σήμερα, θεωρώ πως η υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών (υγείας, παιδείας), είναι καθήκον και χρέος προς τα παιδιά μας. 

Κονταίνει τους ανθρώπους η καταφυγή στο ατομικό βόλεμα, στο πρωτόκολλο μια δημοκρατίας ανάπηρης, η αδιαφορία για ότι συμβαίνει γύρω μας.

Ιδίως για μας τους εκπαιδευτικούς, έξω από μια τέτοια στάση ζωής, δεν υπάρχει διδασκαλία. Γιατί η γνώση χρειάζεται ελευθερία και η κριτική σκέψη δεν ανασαίνει στο φόβο. Η ιστορία πρέπει να διαβαίνει περήφανη πάνω στα οράματα για ένα καλύτερο αύριο κι όχι να ακυρώνεται με σκυφτά κεφάλια και λυγισμένους κορμούς.

Μόνο έτσι μπορώ να κοιτάζω τους γονείς και  τους μαθητές μου στα μάτια. Να ελπίζω πως σαν δάσκαλος θ’ αφήσω ένα χνάρι, για να βρουν το δρόμο τους για έναν καλύτερο κόσμο. Ένα κόσμο όπου θα ξεδιπλώσουν τα δικά τους όνειρα.

Και ένα τελευταίο που θέλω να σας πω: Δυνατά μπροστά όλοι μας! Νικητής θα βγει ο λαός και το δίκιο του. Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που με αξιοπρέπεια αγωνίζονται. Τους δυνάστες τους καταπίνει η χλεύη της ιστορίας.

Θεσσαλονίκη, 17/11/2012

Θανάσης Αγαπητός

τ. μέλος του ΔΣ της ΔΟΕ

υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης με την αντικαπιταλιστική αριστερά

μέλος  της Εκτελεστικής  Επιτροπής του Ν/Τ της ΑΔΕΔΥ

μέλος  του Δ.Σ. του Β΄ Συλλόγου εκπαιδευτικών  Π.Ε. Θεσ/νίκης

αιρετό μέλος του Περιφερειακού Υπηρεσιακού Συμβουλίου Π.Ε. Ανατολικής Θεσ/νίκης.

μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΠΕ του Νέου Αριστερού Ρεύματος (ΝΑΡ)

Η αφήγηση του πατέρα - με αφορμή την 28η Οκτωβρίου (από το αριστερό blog)

της Γιώτας Ιωαννίδου

«Δε μας ένοιαζε ο θάνατος. Γιατί ήμασταν νέοι, όρθιοι και κοιτούσαμε μακριά, μπροστά στην ιστορία… Στα δεκαεννιά και τα είκοσι πηγαίναμε στο εκτελεστικό απόσπασμα τραγουδώντας… »

Έτσι μάθαινα την ιστορία, μέσα από τις αφηγήσεις του πατέρα, του θείου, του σογιού, απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Γνώρισα το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, το αντάρτικο αλλά και την πείνα, τους δοσίλογους και τους ταγματασφαλίτες, τις φυλακές και τα ξερονήσια αλλά και τους κομμουνιστές κι όσους αγωνίζονταν μέσα από την μετάγγιση της εμπειρίας, των αγωνιών, των πόθων και του πόνου των δικών μου ανθρώπων.

Όταν το σχολικό εγχειρίδιο σταματούσε στο «ΟΧΙ» του Μεταξά, ένιωθα την οργή του πατέρα για το δικτάτορα της 4^ης Αυγούστου, που μας τον μάθαιναν για ήρωα. Κι αν οι σχολικές διδαχές μιλούσαν για βασιλείς και αστούς πολιτικούς, που σώσανε τη χώρα, εγώ είχα ήδη την εικόνα στο μυαλό μου αυτών που την κοπάνησαν στην Αίγυπτο, μεταφέροντας εκεί τα βασιλικά τους παλάτια, ενώ ο απλός λαός πέθαινε από την πείνα.

Καταλάβαινα ότι το ΕΑΜ, κι όλοι αυτοί που πήραν τα όπλα και πάλεψαν για να λευτερωθεί αυτός ο τόπος, ήταν απαγορευμένες λέξεις στο σχολείο, αλλά ο πατέρας με είχε συνεπάρει με τις διηγήσεις του, ώστε να καταλαβαίνω, πως η αλήθεια πολλές φορές θα βγαίνει στην παρανομία, χωρίς να γίνεται ωστόσο μπορετό ολότελα να κρυφτεί. Μόνο κάθε φορά που μιλούσε για τα βασανιστήρια, τις ατελείωτες ώρες στη φυλακή, περιμένοντας την εκτέλεση, και τα μαρτύρια- μαρτυρίες στη Γυάρο, ζάρωνα στην αγκαλιά του από φόβο.

Ένα φόβο όμως περίεργο, όχι με διάθεση να δεχθώ την υπογραφή δήλωσης στο άδικο για να σώσω τον εαυτό μου. Μα φόβο για το αν εγώ θα άντεχα  στην προσπάθεια να γίνουν όσα εκείνοι, οι καθημερινοί (!) κατά τα άλλα άνθρωποι, υπερασπίστηκαν με τόσο πάθος.

Ο πατέρας δεν ήταν διανοούμενος, ούτε ιστορικός. Είχε βγάλει με κόπο το γυμνάσιο και δούλευε εργάτης σε κλωστοϋφαντουργία. Την υπεραξία και λίγα γαλλικά, τα έμαθε στη φυλακή. Πάντα έλεγε πως τη μεγαλύτερη δύναμη στην αντίσταση και την επανάσταση, για τα δίκια του κόσμου, τη δίνουν οι «γραβιάδες» και οι «ξεβράκωτοι».

Ο πατέρας έζησε και σε καλύτερες εποχές. Οι δάσκαλοι νικήσανε το φόβο και τις διώξεις και ξαναπήρανε το νήμα της ιστορίας να το υφάνουν, πιο ορθά στα μυαλά μας. Τα βιβλία αλλάξανε πολλές φορές, μα πάντα την ιστορία την καταλάβαιναν τα παιδιά όταν ένας δάσκαλος μετάγγιζε τη ψυχή του και έστεκε ορθός με τους αγώνες του να τη διδάξει.

Ο πατέρας έχει πια πεθάνει. Δεν έζησε κι αυτή την αλλαγή των καιρών. Όπου πάνω στην κοινωνική καταβύθιση, η καπιταλιστική κρίση ξαναφέρνει τα τάγματα εφόδου να παρελαύνουν στους δρόμους και στα μυαλά των παιδιών. Η αφήγησή του βέβαια είχε τα τελευταία χρόνια υποχωρήσει. Όχι γιατί τον κούρασε η αρρώστια. Η αγορά και ο καπιταλισμός ήταν σε επέλαση, πάνω στα ερείπια ενός Οκτώβρη που δεν μπόρεσε. Η ιστορία, έλεγαν κάποιοι πως σταμάτησε και η πλαστική ευμάρεια, των δανείων και των μάνατζερ πήρε το πάνω χέρι. Όραμα έγιναν οι γιάπις, όσοι τα κονομάνε κι όσοι κοιτάνε την πάρτη τους. Έτσι η σιωπή αντικατέστησε την αύρα της δυνατότητας μιας άλλης κοινωνίας. Αρκετοί δάσκαλοι, σώπασαν ή παραγκωνίστηκαν από τις δεξιότητες, τα προγράμματα και τα φροντιστήρια εκγύμνασης για μια καριέρα σπουδαία. Τα οράματα θεωρούνταν πια ανοησία κάποιων μη ρεαλιστών.

Η ιστορία γέμισε χρονολογίες κι άδειασε από νεύρο και συναίσθημα. Και τώρα έρχεται να ξαναγραφτεί από αυτούς που την πρόδωσαν. Ήρωες οι δοσίλογοι και οι ταγματασφαλίτες, εθνικιστές που νοιάστηκαν την πατρίδα και γι’ αυτό υπηρέτησαν πιστά τους γερμανούς και το σύστημα. Καθαρά τα χέρια που χαιρετούν φασιστικά. Το αίμα το ξέπλυναν οι θύελλες της κρίσης. Μάγκες οι νταβατζήδες της κοινωνικής απόγνωσης, που προκειμένου να μην πειραχθούν τα μεγάλα αφεντικά, την στρέφουν ανάμεσα στους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους. Υποταγή στον φωτισμένο ηγέτη και καταρράκωση οποιασδήποτε αξιοπρέπειας και ελεύθερης σκέψης. Οι κομμουνιστές και οι αγωνιστές, συνδικαλιστές πάλι στο απόσπασμα, όπως τότε, ρίχνοντας πάνω τους τις ευθύνες για μια κοινωνία και ένα πολιτικό σύστημα που σαπίζει και γεννά τη φασιστική σκιά στην αποφορά του.

Ο πατέρας, πάρα πολλοί πατεράδες και μανάδες, εκείνης της εποχής αναμετρήθηκαν με το τέρας, σε καιρούς  δίσεκτους. Δεν υπολόγισαν ότι ο εχθρός ήταν πιο δυνατός. Ποτέ εξάλλου το «Κούγκι» και το «Κάστρο του Υμητού», δεν μέτρησε τις δυνάμεις του με τη ρεαλιστικότητα, γι αυτό έγιναν φώτα πορείας για πολλές γενιές. Τα οράματα ψηλώνουν τις καρδιές των ανθρώπων, η αύρα τους χαϊδεύει τις επιλογές τους. Και λες και λένε όλοι: «ναί το ‘καναν, γιατί έτσι έπρεπε» κι όχι γιατί υπολόγισαν πως είχαν τη νίκη ολόφωτη να περιμένει στο δρόμο. Αυτά τα οράματα, οι επιλογές, οι πράξεις των ανθρώπων, μας έδωσαν πνοή για να διαβούμε το κατώφλι του αιώνα. Μας έμαθαν την ιστορία, παρά κι ενάντια σε όσους κυρίαρχους, πάσχιζαν να την ξαναχαράξουν στα δικά τους μέτρα. Ζήσαμε την πρώτη μας νιότη με ιδέες, δικαιώματα, απολαβές που αυτοί μας «δάνεισαν». Κι ας το αγνοούσαν οι περισσότεροι. Κι ας νόμισαν πως ηττήθηκαν γιατί δεν έφτασαν στο τέλος που ονειρεύτηκαν.

Εμείς, τι θα αφήσουμε στα παιδιά μας; Έναν κόσμο λεηλατημένο από δικαιώματα, με τις ανάγκες στην παρανομία και την ελευθερία στο απόσπασμα; Άτολμοι καν να μεταγγίσουμε όσα πήραμε; Ανίκανοι να βγούμε από το λαγούμι του φόβου, μιας καθημερινότητας που καταλύεται, κλαψουρίζοντας και γλείφοντας την ανημπόρια μας; Κι αν δεν μπορούμε να χτίσουμε ολόκληρο το όνειρο μιας άλλης κοινωνίας, θα κοιτάμε μόνο προς τα κάτω προσκυνώντας ή θα τολμήσουμε να προκαλέσουμε την ιστορία, κι ας γίνουμε ένα νέο «κάστρο του Υμηττού»; «Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, πως θα γενούνε τα σκοτάδια λάμψη»; έγραφε ο ποιητής.

Ας είναι. Μέρες που είναι θέλησα να σταθώ δίπλα στους μαθητές μου, έξω από την σκουριά της συνήθειας. Κι ήρθε στο μυαλό μου η δική μου εικόνα σαν μαθήτρια. Κι έκρινα πως υπάρχει ακόμη ελπίδα να απολογίσουμε τους νεκρούς μας ενάντια στο φασισμό, όχι με άσκοπες και βαρετές νεκρολογίες, μα με αποφάσεις και επιλογές. Κοιτώντας τα παιδιά στα μάτια και φλογίζοντας ξανά τις καρδιές τους, με τις υποσχέσεις του δικού μας ξεσηκωμού. Για να μπορούμε κι εμείς να ιστορούμε αυτό τον ξεσηκωμό και να ζεσταίνουμε τις καρδιές των μελλούμενων γενιών, όπως οι πατεράδες και οι μανάδες μας.

Πηγή: aristeroblog.gr

Κατηφοριές ανηφοριές (από το περιοδικό babushka)

του Π. Μαυροειδή

Πεντακόσιοι περίπου εργαζόμενοι εργάζονται σε βιομηχανική επιχείρηση, σε περίοδο ανοδικού κύκλου της οικονομίας, έχοντας σταθερή απασχόληση, ασφάλιση, κάποιες πρόσθετες ‘’παροχές’’, όπως εστιατόριο δωρεάν σίτισης μέσα στο εργοστάσιο, μεταφορά από και προς το σπίτι και άλλες.

Οι πωλήσεις πάνε καλά, υπάρχουν και εξαγωγές. Το κλίμα ευφορίας αντανακλάται ακόμη και στα χαμογελαστά πρόσωπα στις επετειακές εκδηλώσεις στην εταιρεία,όπως στην κοπή της πίτας. Η επιχείρηση βραβεύει τους συνεπέστερους εργαζόμενους, κάνει δώρα σε αυτούς που παίρνουν σύνταξη, οργανώνει γιορτές για τα παιδιά των εργαζομένων.

 

Η δουλειά βεβαίως είναι βαριά. Παρά την σχετικά τυπική τήρηση των συνθηκών υγιεινής και ασφάλειας της εργασίας, ο γιατρός εργασίας της επιχείρησης, που κρατάει με αρκετή υπευθυνότητα το σχετικό αρχείο, προειδοποιεί για αυξημένο κίνδυνο μακροχρόνιων επιπτώσεων στην υγεία.

 

Οι εργαζόμενοι κουράζονται, καταπονούνται υπερβολικά, παραπονιούνται για την εντατικοποίηση της δουλειάς. Όχι πολύ συχνά είναι η αλήθεια, όλοι παγώνουν από ένα θανατηφόρο ατύχημα, προϊόν ‘’επιπολαιότητας’’ κάποιου συναδέλφου.

 

Η επιχείρηση ωστόσο θα αποφασίσει να στηρίξει την οικογένεια του, ίσως και με την πρόσληψη κάποιου μέλους στη «μεγάλη οικογένεια του ομίλου».

 

Η γειτονική λίμνη, μαζί με το ατμοσφαιρικό περιβάλλον, μολύνονται σε επικίνδυνο βαθμό, ενώ η πόλη που φιλοξενεί την επιχείρηση θανατώνεται σιωπηρά μαζί με τις γειτονιές και τους ανθρώπους της.

 

Οι εργαζόμενοι στην επιχείρηση, έχουν σωματείο, συμμετέχουν σχεδόν καθολικά στις εκλογές, στις συνελεύσεις και στις απεργίες όταν γίνονται.

 

Δεν συμφωνούν όλοι μεταξύ τους.Είναι περίπου τρείς ομάδες.

 

Πολλοί, όχι οι περισσότεροι, λένε πως ‘’δεν πρέπει να δαγκώνεις το χέρι που σε ταΐζει’’. Ο εργοδότης προσφέρει δουλειά, νοιάζεται την επιχείρηση, είναι κοντά στους εργαζόμενους, είναι και ο ίδιος παρών στο εργοστάσιο.

 

Άλλοι, συνήθως η πλειοψηφία, λένε πως σωστά είναι αυτά, αλλά η δουλειά είναι σκληρή, τα κέρδη για την εταιρεία μεγάλα και η αμοιβή δυσανάλογη. Οι εργαζόμενοι δικαιούνται και πρέπει να διεκδικήσουν περισσότερα, μέσα από απεργία ή άλλο τρόπο, επιδιώκοντας αυξήσεις μισθών ή βελτίωση των ‘’πρόσθετων’’ παροχών, μέσα από την υπογραφή μιας επιχειρησιακής σύμβασης εργασίας. Και πράγματι αυτό έχει γίνει πολλές φορές. Είναι ένα δοκιμασμένο όπλο , αρκεί-επισημαίνει αυτή η ομάδα- ‘’να μην τεντώσουμε περισσότερο το σκοινί και απειληθεί η θέση της επιχείρησης έναντι των ανταγωνιστών της’’, διότι τότε ‘’θα κόψουμε το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε’’.

 

Ένα άλλο τμήμα εργαζομένων, μειοψηφία συνήθως, βλέπει διαφορετικά τα πράγματα. Θεωρεί τις αυξήσεις κοροϊδία. Και σε σχέση με τη δουλειά, και αναλογικά με τα μεγάλα κέρδη της εταιρείας, αλλά και σε σχέση με τις ανάγκες των οικογενειών των εργαζομένων. Πολλοί από αυτούς δεν διστάζουν να μιλούν –σχεδόν προκλητικά- όχι μόνο για ανάγκη μείωσης των κερδών του αφεντικού, αλλά και για την ανάγκη να δουλέψει το εργοστάσιο με ευθύνη των εργαζομένων, χωρίς το αφεντικό και για όφελος όλης της κοινωνίας. Αλλάζοντας ίσως και τον ίδιο το χαρακτήρα των προϊόντων ώστε να είναι χρήσιμα. Βελτιώνοντας τόσο τις εργασιακές συνθήκες όσο και τα μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος. Λένε ακόμη πως οι εργαζόμενοι στην εταιρεία έχουν τα ίδια συμφέροντα με αυτούς που εργάζονται στις ανταγωνιστικές επιχειρήσεις και πώς πρέπει να υπάρχει συντονισμός μαζί τους στις απεργίες, ώστε να καταβληθεί η αντίσταση των εργοδοτών στα αιτήματα βελτίωσης, αλλά και στο στόχο μιας ριζικής κοινωνικής αλλαγής.

 

Η συζήτηση πάει και έρχεται, με διαρκείς μικρο-αλλαγές ισορροπίας μεταξύ εργαζομένων και εταιρείας και μεταξύ αυτών των τάσεων μέσα στους εργαζόμενους και σε διάφορες υποδιαιρέσεις τους, που πάντα εμφανίζονται, αν και όλοι μιλάνε για την ανάγκη της εργατικής ενότητας. Άλλωστε ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ είναι και το όνομα του σωματείου. Οι σκέψεις επηρεάζονται φυσικά από τις γενικότερες κοινωνικές πολιτικές εξελίξεις στη χώρα, αλλά και έξω από αυτή, το ρόλο των πολιτικών κομμάτων, των θεωριών και ιδεολογιών, των μεγάλων πολιτικών γεγονότων, που σπρώχνουν τα πράγματα προς το καλύτερο ή το χειρότερο.

 

Δεν είναι πάντα ήρεμα τα πράγματα. Κάποια χρόνια πριν, όταν η παραγωγή λόγω αυξημένων παραγγελιών ανέβαινε διαρκώς, το σωματείο κήρυξε απεργία. Ήταν ευκαιρία έλεγαν οι έμπειροι. Ζήτησαν 15% αυξήσεις και περιέργως, ο εργοδότης, αποκρίθηκε από την πρώτη κιόλας μέρα. Αντι-πρότεινε αύξηση 8% σε όλους, αλλά και άλλες έμμεσες παροχές, κυρίως με βάση την απόδοση, που χρηματικά στο σύνολό τους, για ορισμένους τουλάχιστον, ξεπερνούσαν το αίτημα του 15%. Το σωματείο, όχι ομόφωνα, αλλά με μεγάλη πλειοψηφία, μίλησε για εργατική νίκη, παρά τις γκρίνιες ορισμένων, ειδικά νέων εργατών. Αυτοί διαμαρτύρονταν πως, ειδικά για αυτούς, το σταθερό μέρος του μισθού ήταν πολύ μικρό σε σχέση με αυτό που εξαρτιόταν από την απόδοση και θα έπρεπε να τρέχουν περισσότερο, αλλά και να προσκυνούν τον προϊστάμενο παραγωγής.

 

Αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές. Σιγά - σιγά, φασούλι το φασούλι οι αποδοχές φούσκωναν, αλλά γινόταν όλο και πιο επιδοματικές, όλο και πιο διαφοροποιημένος ο μισθός. Μαζί τους άλλαζαν και οι αντιλήψεις: Το παραδάκι που έχουμε στην τσέπη μετράει. Τα άλλα είναι θεωρίες και ουτοπίες…

 

Πριν πέντε χρόνια, τα πράγματα έγιναν πιο άγρια.

 

Ξαφνικά κυκλοφόρησε φήμη, ότι μια σειρά δουλειές θα τις αναλάμβαναν εξωτερικά συνεργεία και ίσως κάποιοι να απολύονταν. Η επιχείρηση θα εφάρμοζε κάποιο κυβερνητικό νόμο που θα αύξανε τις εισφορές των εργαζομένων και άρα θα μειώνονταν τα ‘’καθαρά’’. Επίσης, σε εφαρμογή άλλου νόμου, με υπογραφή μάλιστα υπουργού - που κάποτε ήταν πρόεδρος της εργατικής συνομοσπονδίας- θα μειώνονταν στο μισό οι πρόσθετες αμοιβές των υπερωριών. Αρκετοί δήλωναν οργισμένοι, οι περισσότεροι έκπληκτοι και αδικημένοι, καθώς την ίδια στιγμή αυτοί που δούλευαν σε λογιστήριο, ενημέρωναν πως οι πωλήσεις πήγαιναν περίφημα και η μετοχή στο χρηματιστήριο ανέβαινε.

 

Μια ασυγκράτητη διάθεση για απεργία, σάρωσε εύκολα την αντίσταση όσων σταθερά μιλούσαν για τη διατήρηση της γαλήνης στην επιχείρηση. Έγινε μια κάποια σύγκλιση που βοήθησε σε αυτό. Οι λεγόμενοι ριζοσπαστικοί και αδιάλλακτοι, μετρίασαν κάπως τα «υπερβολικά και περίεργά» τους. Η –συνήθως- συμβιβαστική πλειοψηφία δεσμεύτηκ σε μια πιο αγωνιστική στάση.

 

Η απεργία ξεκίνησε δυναμικά. Τα αιτήματα ήταν αυξήσεις 10%, μείωση ωρών εργασίας για κάποιες ειδικότητες, αποβολή εξωτερικών εργολάβων. Ζητούσαν επίσης απo τη συνομοσπονδία να ζητήσει την ακύρωση των αρνητικών νομοθετημάτων για το ασφαλιστικό, τις υπερωρίες και άλλα.

 

Ταυτόχρονα, οι ανακοινώσεις του σωματείου έγραφαν, πώς αν βελτιωθεί η θέση των εργαζομένων στην επιχείρηση, αυτό θα βοηθήσει και την ίδια να γίνει πιο ανταγωνιστική. Αυτό ήταν ένας κάποιος συμβιβασμός. Απαραίτητος για να αποκρούεται η κατηγορία του εργοδότη ότι ‘’ θα του κλείσουν το μαγαζί’’, αλλά και για να πείθονται και αυτοί που φοβόντουσαν αδυνάτισμα της επιχείρησης. Αυτή η διευθέτηση δημιουργούσε βέβαια ένα προβληματισμό στην πιο ακραία τάση, αλλά τελικά, οι ωριμότεροι από αυτούς (γιατί υπήρχαν και σε αυτούς «ρεαλιστές»), εξήγησαν ότι αυτό δεν έχει πρόβλημα, από τη στιγμή που θα προβάλλεται εξίσου και στις άλλες μονάδες και άρα τελικά το ζήτημα της ανταγωνιστικότητας θα τίθεται σε σχέση με επιχειρήσεις άλλων χωρών, πράγμα που είναι και λογικό. Προς το παρόν τουλάχιστον. ‘’Αργότερα ή σε άλλες συνθήκες το ξαναβλέπουμε’’, έλεγαν.

 

Την δεύτερη κιόλας μέρα, μετά από μια άρνηση του σωματείου να δεχθεί αυξήσεις της τάξης του 2% με την προϋπόθεση επίτευξης συγκεκριμένων στόχων που θα έθετε η διοίκηση, ο εργοδότης ανακοίνωσε την απόλυση 10 εργαζομένων. Η αλήθεια ήταν – είπαν πολλοί- πως αυτοί ήταν και λίγο κοπανατζήδες ή εριστικοί και γενικά όχι καλοί στη δουλειά τους. Δε θα μπορούσες επίσης να πεις ότι απολύθηκαν επειδή απείργησαν, καθώς γενικά ήταν ψιλο-αδιάφοροι, σπάνια εμφανιζόταν και στις συνελεύσεις. Όμως ήταν η πρώτη φορά που γινόταν! Η διοίκηση του σωματείου ήταν καθησυχαστική, δεν αντέδρασε ιδιαίτερα.

 

Μετά από δύο όμως μέρες επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι πολλών. Ανακοινώθηκαν 15 απολύσεις, συμπεριλαμβανομένων και δύο μελών της διοίκησης του σωματείου και τριών μελών της απεργιακής επιτροπής.

 

Πολλοί αγρίεψαν, αλλά οι συνετότεροι έπεισαν για μια αναπροσαρμογή αιτημάτων. Οι αυξήσεις στους μισθούς θεωρήθηκαν πλέον όνειρο θερινής νυκτός και το πρώτο αίτημα έγινε ‘’να γυρίσουν πίσω οι απολυμένοι’’. Σε αντίθεση με διάφορες τρομοκρατικές φήμες που κυκλοφορούσαν για άλλα εργοστάσια, έτσι και έγινε τελικά, μέσω σχετικής συμφωνίας για τη λήξη της απεργίας. Η συμφωνία, εκτός από την ανάκληση των απολύσεων (εκτός από δύο εργαζόμενους που η επιχείρηση ισχυρίστηκε πως είχαν χρησιμοποιήσει βία κατά ενός διευθυντή και το σωματείο αναγκάστηκε να υποχωρήσει για το καλό των υπολοίπων), περιλάμβανε και κάποιες μικρές χορηγήσεις επιδομάτων ή μπόνους όπως το έλεγαν. Για τους κοπανατζήδες φυσικά δε προβλέφτηκε επαναπρόσληψη, αλλά σε αυτό δεν μπορούσε να μιλήσει και κανείς.

 

Οι διαφωνίες τώρα μεταξύ των εργαζομένων, ήταν μεγάλες. Αρκετοί κατηγορούσαντους πρωτοστατούντες στην απεργία, ότι είχαν θέσει σε κίνδυνο τη δουλειά και τηνεπιβίωση συναδέλφων. Άλλοι, θεωρούσαν απαράδεκτο το συμβιβασμό με τον εργοδότηκαι υποστήριζαν ότι η απεργία έπρεπε να συνεχιστεί. Οι περισσότεροι όμως μίλησαν για μεγάλη επιτυχία, όχι φυσικά χωρίς ανησυχία για τους κινδύνους. Οι τελευταίοι, επικαλέστηκαν ένα ακόμη καλό της συμφωνίας: Στο εξής, ένα μέρος των προσλήψεων του ανειδίκευτου προσωπικού, θα γινόταν μέσω και του σωματείου, που σήμαινε ότι το σωματείο κατοχύρωνε το ρόλο του και ο εργοδότης αποδεχόταν κάποια μορφή συνδιοίκησης του εργοστασίου. Φυσικά οι αυξήσεις στις ασφαλιστικές εισφορές δεν πάρθηκαν πίσω. Αυτό σήμαινε ότι για πρώτη φορά υπήρχαν μειώσεις μισθών. Πράγμα όμως που δεν αφορούσε την επιχείρηση αλλά την κυβέρνηση και όπως και να το κάνουμε δεν μπορεί ένα σωματείο να αλλάξει μια κυβέρνηση ή μια ολόκληρηπολιτική. Δεν είναι ο σκοπός αυτός του συνδικαλισμού. Πήγαινε μακριά η βαλίτσα, έμπαινε η πολιτική στη μέση, τα κόμματα, τρέχα γύρευε.

 

Τα χειρότερα ήρθαν μετά από έξι μόλις μήνες. Η παραγωγή έπεφτε διαρκώς. Κάποιοι μίλαγαν για οικονομική κρίση και πτώση κερδών. Για τα προηγούμενα κέρδη δε γινόταν λόγος. Στο κάτω - κάτω δε μπορείς να πεις και σε ένα ιδιώτη επιχειρηματία τι θα κάνει τα «δικά» του λεφτά. Τα χτυπήματα έρχονταν το ένα πίσω από το άλλο. Πρώτα μειώθηκαν οι υπερωρίες διότι δεν ήταν αναγκαίες. Έπειτα, καταργήθηκε με νέο νόμο κάθε προσαύξηση πληρωμής στις υπερωρίες. Αυξήθηκε το ετήσιο νόμιμο δικαίωμα απολύσεων και 23 εργαζόμενοι είδαν την ‘’πόρτα του εργοστασίου ανάποδα’’, όπως έλεγε χαιρέκακα ο διευθυντής παραγωγής. Σαν κεραμίδα, περίπου εξήντα που περίμεναν ότι βγαίνουν στην σύνταξη, έμαθαν ότι θα δουλέψουν άλλα δύο χρόνια. Και άλλα πολλά και ανυπόφορα.

 

Τώρα πλέον στη συνέλευση πήγαν όλοι. Αυτοί που μιλούσαν για ‘’εργασιακή ειρήνη’’ ήταν πολλοί περισσότεροι. Και παθιασμένοι. Μιλούσαν για το δικαίωμα τους να δουλέψουν γιατί έχουν ανάγκη το μεροκάματο και δε θα επέτρεπαν σε κανένα να κλείσει την πύλη του εργοστάσιου. Αυτό δεν είχε ξανακουστεί. Αυτοί που συνήθως ήταν πλειοψηφία και τα κατάφερναν να τα βρίσκουν μέσω της επιχειρησιακής σύμβασης με τον εργοδότη, ήταν αδειασμένοι και δεν έπεισαν και πολλούς. Οι πιο μαχητικοί είχαν τώρα γίνει πλειοψηφία και αποφασίστηκε απεργία διαρκείας, μέσα σε ιαχές, με μικρή όμως πλειοψηφία και κάπως κουτσουρεμένα αιτήματα. Έτσι, το αίτημα για αυξήσεις, συνδεόταν για πρώτη φορά, με την άνοδο του ΑΕΠ της χώρας, καθώς και με την πραγματοποίηση κερδών της επιχείρησης. Πολλοί είπαν πως αυτό θέλει συζήτηση και

ανοίγει κερκόπορτες άσχημες.

 

Δεν υπήρχαν όμως και πολλά περιθώρια για συζήτηση. Έτσι και αλλιώς αυτή η απεργία δεν έμοιαζε με τις άλλες. Την πρώτη κιόλας μέρα η απεργιακή περιφρούρηση τα χρειάστηκε, καθώς βρήκε πενήντα άτομα στην πύλη, έτοιμους να παίξουν ξύλο για να μπουν μέσα. Δεν ήταν και εύκολο να πλακωθεί. Ήταν συνάδελφοι χρόνια. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ήρθε και η αστυνομία, μαζί και εισαγγελέας. Και αρκετά κανάλια.

 

Ευτυχώς τα πράγματα κάπως βολεύτηκαν. Λίγο με το καλό, λίγο με το ζόρι, οι παλαιότεροι και πιο ψύχραιμοι από τους απεργούς, έπεισαν αυτούς που ήθελαν να σπάσουν την απεργία, πως πρέπει να κάνουν πίσω και να καταλάβουν ότι όλοι έχουν οικογένειες και παιδιά και πως αν η απεργία πετύχει, θα είναι κέρδος για όλους. Έτσι αποσοβήθηκε και η επέμβαση της αστυνομίας που ήταν εκεί για να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο συγκρούσεων μεταξύ υποστηρικτών και πολέμιων της απεργίας.

Η διευθέτηση όμως δεν κράτησε για πολύ. Η αντιπαράθεση πήρε διαφορετική και πιο άγρια μορφή. Κάποιοι πληρωμένοι από την εργοδοσία τσάκισαν στο ξύλο με αιφνιδιαστική έφοδο την νυχτερινή απεργιακή περιφρούρηση και έκαψαν τα γραφεία του σωματείου. Η αστυνομία συνέλαβε την επομένη το πρωί 5 απεργούς και απαγγέλθηκαν βαριές κατηγορίες σε βάρος τους.

 

Και τώρα; Η απεργία για ένα διάστημα συνεχίστηκε. Αλλά, μετά από πολλές αντιπαραθέσεις και καυγάδες, τα αιτήματα άλλαξαν και πάλι. Αυτά που κυριάρχησαν –αναγκαστικά τώρα έλεγαν- ήταν το να απομακρυνθούν οι πληρωμένοι ανεξέλεγκτοι μπράβοι, να απελευθερωθούν οι συλληφθέντες και να αποσυρθούν οι κατηγορίες σε βάρος τους.

 

Οι απολυμένοι ξεχάστηκαν. Για αυξήσεις ούτε λόγος. Για καλύτερες συνθήκες εργασίες, μάλλον πολυτέλεια να μιλάς. Πόσο μάλλον για παλαβομάρες να πάρουν το εργοστάσιο οι εργαζόμενοι, για κοινωνικό όφελος ή για κοινή απεργία με τα άλλα εργοστάσια. Όσο για την πόλη που πέθαινε δίπλα μαζί με τις παλιές ομορφιές της και τους χώρους κοινής ζωής, ένας κρητικός το σχολίασε ανάλογα: ‘’δουλειά δεν έχει ο κώλος μας, λουλούδια θέλει ο ψώλος μας’’. Και δεν μπορούσαν πλέον να διαφωνήσουν πολλοί

 

Οι αντιπαραθέσεις μέσα στους εργαζόμενους αναδιαμορφώθηκαν. Τα στρατόπεδα άλλαξαν. Κάποιοι από τα σωματείο είχαν γίνει προϊστάμενοι. Άλλοι πήγαν σε κυβερνητικές θέσεις. Πολλοί απογοητεύθηκαν. Το σωματείο είχε χάσει το κύρος του.

 

Ωστόσο η ζωή και η δουλειά ξαναμπήκαν στη συνηθισμένη ρουτίνα. Αλλά αυτή η κανονικότητα είχε βάρβαρη ησυχία. Με μπόλικο φόβο και ανασφάλεια. Συνεχώς διλλήματα έμπαιναν. Μειώθηκαν οι καλύψεις του ΙΚΑ, ορισμένοι ήταν και εντελώς ανασφάλιστοι. Ήρθε και ένα συμβόλαιο ιδιωτικής ασφάλισης, προσφορά της εταιρείας, σε συμφωνία με το σωματείο και άρχισαν όλοι να στηρίζονται σε αυτό. Αυτό έλεγε ο ρεαλισμός. Μετά ήταν που δεν έφτανε ο μισθός για να καλυφθεί η δόση για το δάνειο της τράπεζας που είχε παρθεί για το σπίτι. Αλλά έδινε και η εταιρεία δάνεια και μάλιστα άτοκα και πήραν οι μισοί. Δεν ήταν παράλογο, έκανες τη δουλειά σου, δεν έπρεπε να το δεις ‘’ιδεολογικά’’, αλλά πρακτικά.

 

Και πως θα κάνεις τώρα απεργία; Είμαστε στα συγκαλά μας; Να φας δηλαδή μια απόλυση και όχι μόνο αποζημίωση δε θα πάρεις, αλλά θα σου λείπουν και οι ασπιρίνες και θα πρέπει να πάρεις άλλο δάνειο από τη τράπεζα για να ξεχρεώσεις αυτό της εταιρείας! Και μετά θυμάσαι τα παλαβά που λέγανε οι ακραίοι πως ‘’οι εργάτες δεν έχουν να χάσουν παρά μόνο τις αλυσίδες τους’’ και να σκέφτεσαι πως είσαι ολωσδιόλου αιχμάλωτος χωρίς τις αλυσίδες.

 

Αλλά δεν υπήρχε και χρόνος για πολλή σκέψη. Διότι ήρθε μαχαίρι η απόφαση: ‘’Θα μείνετε οι μισοί και με το μισό μισθό. Άμα θέλετε’’.

 

Και με όλη αυτή την πείρα στην πλάτη, έπρεπε να αναπλεχτούν τα νήματα, να υφανθούν τα νέα αιτήματα και οι νέοι τρόποι αγώνα.

 

Αλλά από πού να ξεκινήσει κανείς, ξεκίνησαν οι κουβέντες; Να πιάσει το νήμα από την αρχή και από τη σκέψη που κάποτε ήταν νόμιμη έστω και σε μια ισχυρή μειοψηφία ότι το εργοστάσιο ήταν μπορετό και δίκαιο να λειτουργήσει από τους ίδιους τους εργαζόμενους και για κοινωνικό όφελος; Ή να θεωρηθεί ότι αφετηρία αλλά και όριο της ακόμη πιο άγριας σύγκρουσης που δε μπορούσες ακόμη και αν ήθελες να την αποφύγεις, θα ήταν το τέλμα του ‘’τέλους’’ που είχε οδηγήσει ο ρεαλισμός της ήττας και του εφικτού;

 

Τώρα θα ζητήσεις αυξήσεις; Θα ζητήσεις λιγότερη, ασφαλέστερη και ανθρωπινότερη δουλειά ή μόνο να έχεις, όχι δουλειά, αλλά ‘’ δουλίτσα’’; Και πώς να καλύψεις τη διαδρομή που έχεις χάσει; Ή μήπως και να μη απασχολήσεις επειδή είναι μάταιο;

 

Επιμύθιο επιστροφής

Αν το ερώτημα αφορούσε τη διαδρομή των εργατικών αγώνων σε μια επιχείρηση (που έτσι και αλλιώς είναι φανταστική) και των βασάνων των αγώνων των εργαζομένων εκεί, με τα λάθη και τις επιτυχίες τους, δε θα ήταν τόσο βαρύ και ασήκωτο. Μήπως όμως αφορά ολόκληρη την κοινωνία, όλους εμάς;

 

Μια συντρόφισσα με ρώτησε πρόσφατα: ‘’Γιατί καλέ μου σύντροφε ο δρόμος μας είναι όσο δύσκολος;’’ Σκέφτομαι μήνες την απάντηση. Και αυτές οι γραμμές και οι συλλογισμοί είναι για αυτό το ερώτημα. Είναι που, αν τα δεις τα πράγματα, όχι σε μια στιγμή, αλλά σε μια πορεία, διαπιστώνεις, ότι ο ‘’εύκολος’’ δρόμος της κλιμακωτής κατηφορικής πορείας, διαμορφώνει τελικά το δέος μιας τεράστιας ανηφόρας που μπορεί μετά να σε καταβάλει χειρότερα.

 

Το κείμενο γράφτηκε για το τεύχος 15 του ηλεκτρονικού περιοδικού babushka

http://issuu.com/babushkagr/docs/teuxos15/1

ΚΑΤΑΛΗΨΗ Τ.Ε.Ι. ΠΕΙΡΑΙΑ

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ

ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ….

Το τελευταίο διάστημα το σύνολο της κοινωνίας δέχεται αλλεπάλληλες επιθέσεις σε δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί μέσα από συλλογικούς αγώνες . Η μόνη απάντηση που μπορεί να δοθεί, είναι οι συντονισμένες και μαζικές κινητοποιήσεις απέναντι στο σύγχρονο εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα που μας ετοιμάζουν.

Θύματα αυτής της κατάστασης είναι και οι έκτακτοι καθηγητές του ΤΕΙ μας, οι οποίοι όμως, όπως και άλλα κομμάτια εργαζομένων, έχουν επιλέξει τον δρόμο της αντίστασης και της ανυπακοής. Στη λογική αυτή προχώρησαν σε επίσχεση εργασίας από τις 10 Γενάρη και στη συνέχεια κλιμακώνοντας των αγώνα τους αποφάσισαν να προβούν σε κατάληψη του ιδρύματος από την Τρίτη 15/2. Διεκδικούν, πέρα από το αυτονόητο της πληρωμής των δεδουλευμένων τους (6 μήνες απλήρωτοι) -εργασία με δικαιώματα, δημόσια και δωρεάν παιδεία, μόνιμη και σταθερή δουλειά -ενάντια στην πολιτική του Μνημονίου.

Οι σχέσεις και οι συνθήκες εργασίας των εκτάκτων είναι εικόνες από το μέλλον που μας ετοιμάζουν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΕΕ-ΔΝΤ. Ένα μέλλον της ανεργίας, της ανασφάλιστης και χαμηλόμισθης ή και απλήρωτης εργασίας, με παιδεία και υγεία που σκοπός τους θα είναι το κέρδος. Με εργασία χωρίς δικαιώματα και με τους εργαζομένους και τη νεολαία στρατιωτάκια στα σχέδια τους

Το θέμα των απλήρωτων καθηγητών αποτελεί ένα από τα πολλά προβλήματα του ΤΕΙ. Όπως όλοι ξέρουμε το ΤΕΙ στην πραγματικότητα υπολειτουργεί! Η Διοίκηση του ιδρύματος από κοινού με το υπουργείο από τις αρχές του εξαμήνου αποφάσισε μείωση των διδακτικών ωρών σε όλα τα τμήματα, υποβαθμίζοντας έτσι την εκπαιδευτική διαδικασία και δημιουργώντας τεράστιες λίστες αναμονής. Στην συνεχόμενη υποχρηματοδότηση που δέχεται το ΤΕΙ η απάντηση του υπουργείου ήταν ο δανεισμός και η υποθήκευση του ιδρύματος σε τράπεζα εισάγοντας έτσι ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια άμεσα στη λειτουργία του. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά η υποβάθμιση και η κατρακύλα συνεχίζεται. Αποκορύφωμα η τελευταία απόφαση του Συμβουλίου ΤΕΙ την Δευτέρα 14/2 όπου αποφάσισε την μείωση των μαθημάτων κατά 30% ενώ την προηγούμενη Πέμπτη στη Συνέλευση του ΤΕΙ ο Πρόεδρος διατυμπάνιζε ότι δεν θα δεχτεί καμία μείωση.

Όσο και αν Κυβερνήσεις και Διοικήσεις προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο, είναι οι μόνοι υπεύθυνη για αυτή την κατάσταση. Αυτοί εφάρμοσαν, ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες της Ε.Ε, την πολιτική της χρόνιας υποχρηματοδότησης, της ελαστικοποίησης των σχέσεων εργασίας, της παράδοσης των παροχών σε ιδιώτες μέσα από εργολαβίες(παρότι το κόστος είναι μεγαλύτερο και οι εργασιακές σχέσεις χειρότερες), την σπατάλη και την κακοδιαχείριση καταλύοντας έτσι κάθε έννοια δημόσιας και δωρεάν παιδείας.

Η κατάσταση αυτή έρχεται να οξυνθεί με το νέο Νόμο Πλαίσιο που θέλει να καταθέσει το Υπουργείο (κείμενο διαβούλευσης). Ένας νόμος που θα δημιουργεί ένα ίδρυμα που θα προσφέρει διάσπαρτες γνώσεις στους φοιτητές του, δεν θα του προσφέρει κανένα επαγγελματικό και εργασιακό δικαίωμα, χωρίς καμία παροχή, με δίδακτρα και ηλεκτρονικό σύγγραμμα, με συνεχή εντατικοποίηση των σπουδών και πειθάρχηση των φοιτητών, με απλήρωτους έκτακτους καθηγητές, με ελάχιστους μόνιμους με τεράστιες λίστες αναμονής, άσυλο για τις επιχειρήσεις και όχι για τους κοινωνικούς αγώνες, με προέδρους μάνατζερ και με δημιουργία ιδιωτικών ερευνητικών κέντρων που στόχο τους θα έχουν το κέρδος!

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση καλούμαστε να αγωνιστούμε και να παλέψουμε από κοινού με τους καθηγητές και τους εργαζόμενους που πλήττονται από αυτή την κατάσταση. Οι φοιτητές θα πρέπει να συγκρουστούμε με την ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-Ε.Ε-ΔΝΤ-ΚΕΦΑΛΑΙΟ-ΚΡΑΤΟΣ και τους υποστηρικτές τους μέσα στις σχολές ΔΑΠ-ΠΑΣΠ που βάζουν πλάτη όλα αυτά τα χρόνια αλλά και στους καθηγητές που στηρίζουν αυτή την πολιτική.

ΑΛΛΥΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΚΤΑΚΤΩΝ- ΑΜΕΣΗ ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΤΟΥΣ

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

· ΜΟΝΙΜΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΌ ΠΡΟΣΩΠΙΚΌ-ΜΌΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

· ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΦΡΑΓΜΟΥΣ

· ΓΕΝΝΑΙΑ ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ

· ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

· ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΝΟΜΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ

· ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-Ε.Ε-ΔΝΤ-ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

· ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΩΝ ΕΚΤΑΚΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΜΑΣ

ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΣΕ:

· ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΕΕΠ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17/2

· ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ- ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΘΗΒΩΝ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 17/2 ΣΤΙΣ 13:30

· ΝΕΑ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/2 ΣΤΙΣ

ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΣΤΕΦ ΤΕΙ ΠΕΙΡΑΙΑ

http://katalipsiteipir.blogspot.com/2011/02/blog-post.html

Απεργιακό κάλεσμα του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων για 23 Φλεβάρη.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΞΕΣΗΚΩΜΟ ΣΤΙΣ 23 ΦΛΕΒΑΡΗ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΤΙΣ 10.30

Παλλαϊκός αγώνας διαρκείας Να τους σταματήσουμε τώρα !

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες,

Ο κόσμος της δουλειάς βρίσκεται αντιμέτωπος με την αντιδραστικότερη επίθεση των τελευταίων δεκαετιών. Αν δεν τους σταματήσουμε η επίθεση της κυβέρνησης και των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων, της ΕΕ και του ΔΝΤ δεν θα έχει τέλος. Είναι απόλυτη ταξική επιλογή αλλά και μονόδρομος για τη διέξοδο του κεφαλαίου από την κρίση. Για τα κέρδη, το ευρώ και τους τοκογλύφους θυσιάζουν εκατομμύρια εργαζόμενους σε όλη την Ευρώπη, εντείνουν τους ρυθμούς εκμετάλλευσης. Γι’ αυτό φέρνουν το νέο αντιδραστικό Σύμφωνο Σταθερότητας στην ΕΕ (στα πρότυπα του προγράμματος Μέρκελ – Σαρκοζί) με διαρκή λιτότητα, σύνδεση μισθών με την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, αυξήσεις ορίων συνταξιοδότησης, πανευρωπαϊκό ελάχιστο όριο ελλειμμάτων δηλ. σχεδόν μηδενισμό των δημόσιων παροχών! Γι’ αυτό φέρνουν διαρκώς νέα μνημόνια. Γι’ αυτό ξεπουλάνε τη δημόσια περιουσία της χώρας, σχεδόν το 1/3 του ΑΕΠ στους Έλληνες και ξένους «επενδυτές». Γι’ αυτό συνεχίζουν να επιδοτούν ξεδιάντροπα τους μεγαλοεργολάβους, τους εφοπλιστές και τους τραπεζίτες, ενώ ρημάζουν το λαό στη φτώχεια, τη φορομπηξία και τις τεράστιες αυξήσεις σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης. Γι’ αυτό διαλύουν και εμπορευματοποιούν τις συγκοινωνίες, τη δημόσια υγεία και παιδεία, συντρίβουν όλες τις κοινωνικές παροχές. Γι’ αυτό νομοθετούν διατάγματα ντε φάκτο μείωσης μισθών και διάλυσης Συλλογικών Συμβάσεων. Γι αυτό εκβιάζουν για ατομικές συμβάσεις υποταγής. Γι αυτό καταργούν τα δημοκρατικά δικαιώματα, ποινικοποιούν τους αγώνες εντείνουν την καταστολή και την ανοιχτή προβοκάτσια.

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες,

Δεκάδες χιλιάδες φτάνουν οι απολύσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες οι άνεργοι. Συμβασιούχοι με 10 και 20 χρόνια δουλειάς πετιούνται στο δρόμο. Η μαύρη και ελαστική εργασία έχει γίνει ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Η πολιτική αυτή είναι αδιέξοδη για τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Απέναντι σε αυτήν την προδιαγεγραμμένη εξέλιξη, απαιτείται κοινό μέτωπο όλων των εργαζομένων. Σε αυτό τον ανελέητο κοινωνικό πόλεμο διαρκείας μπορούμε να τους νικήσουμε! Ο κόσμος της δουλειάς μπορεί και πρέπει να σταθεί στο ύψος του!

Οι μικροί και μεγάλοι αγώνες των εργαζόμενων σηματοδοτούν τη δυνατότητα ανατροπής της επίθεσης. Το σύνθημα ΥΓΕΙΑ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑ τάραξε τους πολύβουους δρόμους γύρω από το κατειλημμένο Υπουργείο Υγείας. Απεργοί γιατροί, μαζί με εργαζομένους στις συγκοινωνίες, ένωσαν τις γροθιές τους και δυνάμωσαν την ελπίδα του αγώνα τους. Ήταν ένα σύνθημα καταγγελίας για την κατάργηση των βασικών δημόσιων πυλώνων, και ταυτόχρονα ένα σύνθημα ελπίδας για τις πραγματικές δυνατότητες νικηφόρου διακλαδικού συντονισμού. Τα κινήματα «δεν πληρώνω» επεκτείνονται παρά τις πειθαρχικές διώξεις. Οι εξεγέρσεις τύπου Κερατέας θα είναι στην ημερήσια διάταξη. Σε αρκετούς χώρους δουλειάς διαμορφώνεται ένα νέο πνεύμα απειθαρχίας, ρήξης και αλληλεγγύης. Σε πολλές χώρες οι διαδηλώσεις, οι βίαιες συγκρούσεις και οι εξεγέρσεις είναι καθημερινό φαινόμενο.

Δεν μας ταιριάζει η μιζέρια και ο κοινωνικός κανιβαλισμός του μνημονίου. Οι δύο γενικές απεργίες της 5/5 και της 15/12 έδειξαν ότι μπορεί να ένα ισχυρό εργατικό μέτωπο ανατροπής με τα πρωτοβάθμια σωματεία, τις γενικές συνελεύσεις και τις επιτροπές αγώνα. Μια τέτοια μάχη δεν μπορεί και δε θέλει να τη δώσει η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ που το μόνο που ξέρουν καλά να κάνουν είναι οι παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις με τους εργοδότες και την κυβέρνηση, διαχειριζόμενη τους όρους χειροτέρευσης της ζωής μας.

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες,

Απέναντι στον εργασιακό μεσαίωνα και την κλιμάκωση της επίθεσης, θα απαντήσουμε με δυναμισμό και αποφασιστικότητα. Με απεργιακό κίνημα διάρκειας και ταξικής αλληλεγγύης. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Να οικοδομήσουμε μέσα στα σωματεία την αγωνιστική ταξική ενότητα των ίδιων των εργαζομένων. Είναι αγώνας επιβίωσης και αξιοπρέπειας για τον κόσμο της δουλειάς. Μόνο έτσι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την τρομοκρατία και τη βαρβαρότητα του κεφαλαίου. Για να ανατρέψουμε το μνημόνιο, να νικήσουμε τη χούντα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

• Με αγώνες διαρκείας να νικήσουμε τη χούντα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.
• Για να πάρουν πίσω όλα τα αντεργατικά μέτρα, το «μηχανισμό στήριξης» και το Μνημόνιο.
• Για να μην πληρώσει ο λαός το χρέος και την κρίση. Διαγραφή του χρέους – παύση πληρωμών, ανυπακοή και ρήξη με τις συμφωνίες της ΕΕ, την ΕΚΤ και την ΟΝΕ.
• Για αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, με συλλογικές συμβάσεις και σταθερή εργασία  ώστε να ζούμε αξιοπρεπώς από μια δουλειά.
• Για νομοθετική απαγόρευση των απολύσεων.
• Για να μην περάσουν οι ιδιωτικοποιήσεις. Για να επιστρέψουν τώρα στο δημόσιο όλες οι επιχειρήσεις που ιδιωτικοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια (ΟΤΕ, λιμάνια, Ολυμπιακή κλπ). Για εθνικοποίηση των τραπεζών, χωρίς αποζημίωση, με εργατικό – κοινωνικό έλεγχο.
• Για δημόσιες συγκοινωνίες, δωρεάν παιδεία και υγεία.
• Για τα δικαιώματα των ανέργων: επίδομα ανεργίας για όλο το διάστημα που βρίσκονται στην ανεργία ίσο με το βασικό μισθό, χωρίς προϋποθέσεις. Πλήρης, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
• Για νομιμοποίηση όλων των μεταναστών, ίσα δικαιώματα για έλληνες και ξένους εργάτες. Άμεση δικαίωση των 300 απεργών  πείνας μεταναστών.
• Για να παγώσουν οι στρατιωτικές δαπάνες, να σταματήσουν εδώ και τώρα οι σκανδαλώδεις φοροαπαλλαγές στους επιχειρηματίες και την Εκκλησία, οι χαριστικές ρυθμίσεις που απάλλαξαν τους εργοδότες από δις ευρώ εισφορών προς τα ασφαλιστικά ταμεία.

Εκτυπώστε-διαδώστε την ανακοίνωση στους χώρους δουλειάς σας
http://syntonismos.blogspot.com/

Ένα μικρό αγγελούδι που δεν πρόλαβε καν να δει το φως του Αττικού ήλιου έφυγε από κοντά μας μια ημέρα μετά την βάρβαρη εισβολή των ΜΑΤ στην πόλη της Κερατέας.

Μια νεαρή μητέρα η οποία κυοφορούσε το τρίτο της παιδάκι υπέστη ισχυρό σοκ όταν αλλόφρονες αστυνομικοί των ΜΑΤ έφτασαν κάτω από το διαμέρισμά της και με πρωτοφανή αγριότητα άρχισαν να εκτοξεύουν χημικά προς κάθε κατεύθυνση χωρίς να υπολογίζουν τίποτα.
Από τις φωνές και τους δυνατούς κρότους των χειροβομβίδων κρότου - λάμψης τα δύο μικρά παιδάκια της οικογένειας τρομοκρατήθηκαν και ανήμπορα να αναπνεύσουν από τα δακρυγόνα και τα αέρια πιπεριού, έπεσαν σχεδόν λιπόθυμα στο πάτωμα.
Η νεαρή μητέρα τους όταν τα είδε να σωριάζονται μπροστά της υπέστη ισχυρό νευρικό κλονισμό με αποτέλεσμα να διαταραχθεί ανεπανόρθωτα η κύηση του εμβρύου και λίγες ώρες μετά απέβαλε, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των γιατρών να κρατήσουν το έμβρυο στη ζωή.
Ένα αθώο αγγελούδι που έφυγε τόσο αναπάντεχα και άδικα από κοντά μας θύμα της βαρβαρότητας μιας πολιτείας που δεν υπολογίζει τίποτα μπροστά στην υλοποίηση ενός περιβαλλοντικού εγκλήματος με σκοτεινούς χρηματοδότες και ανοιχτά γραμμάτια ξεπουλημένων πολιτικών.
Οι γονείς του εμβρύου προβληματίζονται πλέον πολύ σοβαρά να καταθέσουν μήνυση για ανθρωποκτονία κατά των αστυνομικών των ΜΑΤ που διέπραξαν αυτό το απεχθές έγκλημα. Όποια απόφαση κι αν πάρουν τελικά οι δύο χαροκαμένοι γονείς, να γνωρίζουν απλά ότι όλη η πόλη της Κερατέας και όλοι οι κάτοικοι του Δήμου Λαυρεωτικής θα είναι μαζί τους, συμπαραστάτες.
Κουράγιο φίλοι μας.

Πηγή : lavreotiki.com

ΔΙΚΤΥΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ
Άσυλο και Εισαγγελείς

Τις μέρες που ολοκληρώνεται η συγκάλυψη ενός από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα διαπλοκής και διαφθοράς με το πολιτικό και το δικαστικό σύστημα να αλληλοκατηγορούνται για τη μεγαλύτερη ευθύνη, τις μέρες που ετοιμάζονται νέα εξοντωτικά μέτρα κατά των εργαζομένων και της κοινωνίας από την κυβέρνηση και την τρόικα, τις μέρες που οι απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων κρίνονται ως παράνομες η μία μετά την άλλη, η Σχολή «της Επιστήμης του Δικαίου» αρνείται το άσυλο σε αγωνιζόμενους μετανάστες, αποφασίζει την άρση του, ο εισαγγελέας καλεί σε προανακριτική έρευνα τον πρύτανη και επτά μέλη της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης.
Εμείς ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι που θεωρούμε το πανεπιστημιακό άσυλο κοινωνική κατάκτηση, αδιαπραγμάτευτη θεωρούμε ότι οι πρυτανικές αρχές του ΕΚΠΑ δεν έπρεπε να υποκύψουν στις πιέσεις της κυβέρνησης, αντιδημοκρατικών κραυγών και τη λυσσαλέα επίθεση των τηλε-εισαγγελέων. Σε ποια εγκληματική πράξη προέβησαν οι 300 μετανάστες προχωρώντας σε απεργία πείνας, ώστε να αποφασιστεί η άρση ασύλου;
Όμως, το σύστημα εξουσίας δεν αρκέστηκε στην άρση του ασύλου και στην απομάκρυνση των απεργών πείνας από την Νομική. Ο πρύτανης του ΕΚΠΑ κλήθηκε από τον εισαγγελέα για «παροχή εξηγήσεων για παράβαση καθήκοντος», όχι επειδή ήρε το άσυλο, αλλά επειδή δεν το έκανε νωρίτερα, κατ’ ουσίαν επειδή δεν ενέδωσε αμέσως στις κυβερνητικές πιέσεις. Καταγγέλλουμε την εισαγγελική κλήση του πρύτανη ως μια πράξη εκβίασης και τρομοκράτησης τόσο του ιδίου όσο και των υπολοίπων μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας, απαιτούμε να σταματήσει η προανακρικτική έρευνα σε βάρος του.
 Ταυτόχρονα ο εισαγγελέας Εφετών Αθηνών καλεί ως «ύποπτους για παροχή εξηγήσεων» επτά μέλη της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στην απεργία πείνας των 300 μεταναστών για «παράνομη διακίνηση λαθρομεταναστών, διατάραξη οικιακής ειρήνης και φθορά ξένης ιδιοκτησίας»! Καταγγέλλουμε την εισαγγελική κλήση μελών της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης ως πράξη εκδικητική απέναντι στο κίνημα ειδικά σε μια περίοδο που οι αγώνες των εργαζομένων, της νεολαίας, των μεταναστών, οι αγώνες για τα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα εντείνονται.
Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας όχι μόνο στα επτά μέλη της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης αλλά και στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας.
Το πανεπιστημιακό άσυλο
είναι κοινωνική κατάκτηση, αδιαπραγμάτευτη!
Κάτω τα χέρια από το άσυλο.
Αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας μετανάστες!

4 Φεβρουαρίου 2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΑΑΚ

για την άρση του ασύλου και τα γεγονότα στη Νομική

Το βράδυ της Πέμπτης 27 Γενάρη, είδαμε να κορυφώνεται το κλίμα τρομοκράτησης και καταστολής των κοινωνικών αγώνων, που εδώ και μήνες καλλιεργεί η κυβέρνηση σε ολόκληρη την κοινωνία. Σε μια σχεδιασμένη επιχείρηση στρατιωτικού τύπου, που φέρνει στο νου άλλες εποχές, οι δυνάμεις της αστυνομίας, μαζί με μονάδες των ΜΑΤ, των ΕΚΑΜ και της ασφάλειας έστησαν αστυνομικό κλοιό γύρω από τον χώρο της νομικής, προσπαθώντας να συκοφαντήσουν και να περιθωριοποιήσουν τον αγώνα των μεταναστών που αιτούνται εδώ και μέρες πολιτικό άσυλο, έχοντας ξεκινήσει και απεργία πείνας, η οποία συνεχίζεται.

Παράλληλα, από τη στιγμή της εισόδου των μεταναστών στο (αχρησιμοποίητο) νέο κτήριο της Νομικής, γίναμε μάρτυρες μιας αρρωστημένης επίθεσης στο θεσμό του ασύλου από μεριάς της κυβέρνησης, της ΝΔ, των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και της αστυνομίας. Με άμεση ευθύνη των πρυτανικών αρχών, των παρατάξεων που στήριξαν την απόφαση (ΠΑΣΠ, ΔΑΠ), καθώς και της κατάπτυστης ηγεσίας των Πανεπιστημιακών (ΠΟΣΔΕΠ)-αυτών που στηρίζουν την κυβερνήτική πολιτική στα πανεπιστήμια- το βράδυ της Πέμπτης υπήρξε απόφαση για άρση του πανεπιστημιακού ασύλου. Απόφαση που μόνο στόχο είχε να τρομοκρατήσει τους αγωνιζόμενους μετανάστες και όσους στηρίζουν τον αγώνα τους, και να επιτρέψει είσοδο της αστυνομίας στη Νομική. Απόφαση που αποτελεί πολιτική επιλογή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που θέλει να πλήξει όλους όσους επιλέγουν να αγωνίζονται απέναντι στην βάρβαρη πολιτική της που τσακίζει τα δικαιώματά μας σε παιδεία και εργασία.

Η άρση του ασύλου δεν είναι μόνο μια επίθεση ενάντια στο φοιτητικό και λαϊκό κίνημα, που επί χρόνια το προάσπιζαν συλλογικά και οργανωμένα μέσα από τις διαδικασίες τους. Είναι παράλληλα και κίνηση οχύρωσης από μεριάς του κράτους και της κυβέρνησης, απέναντι στην τεράστια κοινωνική οργή που σπέρνει η απολυταρχική πολιτική της κοινοβουλευτικής δικτατορίας ΠΑΣΟΚ – ΔΝΤ και ΕΕ  και απέναντι στους μαζικούς, αδεσμεύτους αγώνες που βγαίνουν καθημερινά στο προσκήνιο. Βρισκόμαστε σε μια συγκυρία που ο αστικός συνασπισμός εξουσίας ξεδιπλώνει μέρα με τη μέρα μια αντιλαϊκή και βάρβαρη πολιτική, που ξεριζώνει κεκτημένα δεκαετιών και καταδικάζει σιγά σιγά το λαό στην εξαθλίωση και την ανέχεια. Απολύσεις, ελαστικές σχέσεις εργασίας, περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, και κοινωνικές παροχές γίνονται ο κανόνας για τα επόμενα χρόνια, ενώ παράλληλα τα «εκπαιδευτικά» νομοσχέδια που ετοιμάζει το Υπουργείο Παιδείας υποθηκεύουν όλες τις επόμενες γενιές σε ένα μέλλον χωρίς δικαιώματα, χωρίς πρόσβαση και κατοχύρωση στην εκπαίδευση, χωρίς καμία επαγγελματική και εργασιακή προοπτική.

Αυτή η πολιτική, που προβάλλεται ως μονόδρομος από τη μεριά της κυβέρνησης, θέλει πρώτα από όλα να φιμώσει και να καταπνίξει τη λαϊκή οργή και τους συλλογικούς αγώνες. Σε μια τέτοια εικόνα, φυσικά, δεν χωρά το κεκτημένο του ασύλου, που δεν είναι μόνο ακαδημαϊκή – δημοκρατική κατάκτηση για την «ελεύθερη διακίνηση των ιδεών», αλλά πραγματικά κεκτημένο του εργατικού και λαϊκού κινήματος, έχει λειτουργήσει ιστορικά και μπορεί να είναι στο μέλλον εφαλτήριο για τους κοινωνικούς αγώνες και όσους δεν βρίσκουν χώρο έκφρασης στα πλαίσια της «δημοκρατίας». Γι’ αυτό η κυβέρνηση και οι σύμμαχοί της το δυσφημούν συστηματικά, γι’ αυτό στο πλαίσιο της περίφημης εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης επιχειρούν  να το απαξιώσουν και να το απογυμνώσουν από το ιστορικό και κοινωνικό του περιεχόμενο. Αντίθετα θέλουν να το μετατρέψουν σε άσυλο για την αγορά και τις επιχειρήσεις.  

ΟΙ μετανάστες δεν επιλέγουν να φύγουν από τη χώρα τους. Τα θύματα της κοινωνικής ανισότητας, της οικονομικής κρίσης και του πολέμου εξαναγκάζονται να μεταναστεύσουν, για να γίνουν τα θύματα της πιο βάρβαρης εκμετάλλευσης στις χώρες «υποδοχής». Ταυτόχρονα η μεταναστευτική πολιτική όλων των κυβερνήσεων, αξιοποιείται για να σπείρουν τον εμφύλιο μεταξύ των ελλήνων και των ξένων εργαζομένων.  Οι μετανάστες που ζουν και εργάζονται επί χρόνια στην Ελλάδα, παραμένουν με ευθύνη της πολιτείας σε καθεστώς παρανομίας, με αποτέλεσμα να γίνονται εύκολη λεία για τους εργοδότες και τους κάθε λογής λαθρέμπορους των αδειών παραμονής, των συνθηκών διαβίωσης και τελικά της ελπίδας μια καλύτερη ζωή αυτών των ανθρώπων. Στην κατάσταση αυτή συμβάλλουν ενεργά και συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, που αφήνουν τους μετανάστες να δουλεύουν σε καθεστώς μαύρης, κακοπληρωμένης και ανασφάλιστης εργασίας, χωρίς δυνατότητα συνδικαλιστικής έκφρασης, απαγορεύοντας τους την εγγραφή σε σωματεία. Συγχρόνως, οι χιλιάδες μετανάστες που εξαναγκάζονται σε φυγή προς την Ευρώπη, παρουσιάζονται ως η αιτία για την ανεργία, την εγκληματικότητα και την κοινωνική οργή, σε μια προσπάθεια να διχαστεί ο κόσμος της εργασίας και η ελληνική κοινωνία στο ψευδές δίπολο «Έλληνας εργαζόμενος-μετανάστης», την ώρα που και οι δύο στενάζουν υπό το βάρος των αντιλαϊκών πολιτικών, τις οποίες πρέπει να αντιπαλέψουν από κοινού.

Στο ζήτημα του ασύλου η θέση μας είναι σαφής και ασυμβίβαστη: το φοιτητικό και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα είναι τα μόνα αρμόδια να αποφασίζουν για το άσυλο, μέσα από τα όργανα και τις διαδικασίες τους. Σε μια περίοδο που οι κοινωνικοί αγώνες ενάντια στη κυρίαρχη πολιτική κορυφώνονται, δεν θα δεχτούμε καμία καταπάτηση και καμία συκοφάντηση του θεσμού του ασύλου, που πάντα αποτελούσε για αυτούς εφαλτήριο. Καλούμε επίσης τους φοιτητές, τους εργαζόμενους, και συνολικά την ελληνική κοινωνία να αντιληφθεί ότι ο αγώνας των μεταναστών, των πιο κατατρεγμένων και εξαθλιωμένων τμημάτων αυτής της κοινωνίας, πρέπει να αποτελέσει κομμάτι ενός πανεκπαιδευτικού και πανκοινωνικού αγώνα, μέσα από συλλογικούς φορείς, σωματεία και πρωτοβουλίες αλληλεγγύης ενάντια στις βάρβαρες αντιεκπαιδευτικές, αντεργατικές και αντιλαϊκές πολιτικές που επιχειρούν να μετατρέψουν τη γενιά μας στην πρώτη μιας σειράς χαμένων γενεών.

·           ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΣ ΠΡΥΤΑΝΗΣ ΤΩΝ ΜΑΤ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ

·           ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ – ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ

·           ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ-ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΣΥΛΟ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

·           ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ, ΕΛΛΗΝΑΣ Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ, ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ Η ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΣ

Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση σε ΑΕΙ-ΤΕΙ