Η πρώτη προσπάθεια για επιβολή διδάκτρων στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων!

Δεν υποχωρούμε, θα νικήσουμε!

Κάλεσμα Αγώνα του Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων

Ξέρουμε τι μας ετοιμάζουν, ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!

Η επίθεση της κυβέρνησης στα δικαιώματα και τις ανάγκες μας συνεχίζεται. Αφού πρώτα ανάγκασαν την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας να ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας, αφού πέταξαν ένα μεγάλο τμήμα της νεολαίας στην  ανεργία, στην συνέχεια προσπαθούν να διαλύσουν την δημόσια εκπαίδευση. Από την αρχή της χρονιάς προχώρησαν σε κλείσιμο εκατοντάδων σχολείων, ενώ τα περισσότερα που  λειτουργούν αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα με πολλές ελλείψεις σε καθηγητές, βιβλία, εξοπλισμό. Τώρα   με το Σχέδιο-Αθηνά  τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ μπαίνουν στο στόχαστρο. Για την Κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας αυτή η μάχη είναι πολύ σημαντική. Προσπαθούν συνολικά να μετατρέψουν τα στοιχειώδη, βασικά   δικαιώματα μας  για σπουδές, υγεία, ζωή με αξιοπρέπεια σε προνόμια για λίγους και εκλεκτούς. Είναι ανελέητοι! Είδαμε τα αδέρφια μας από το ΤΕΙ Λάρισας να πεθαίνουν από το κρύο και τα στελέχη της κυβέρνησης μιλούν για «άγνοια και αφέλεια». Στους καιρούς του μνημονίου και της τρόικας, η μάχη για επιβίωση λοιδορείται από τους σοφούς των καναλιών με τους μισθούς των δεκάδων χιλιάδων ευρώ.                                                                                                                                        

Τι λένε: Θέλουν να πείσουν την κοινωνία ότι με το σχέδιο-Αθηνά θα «νοικοκυρευτεί» η Τριτοβάθμια εκπαίδευση, τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ θα «εκσυγχρονιστούν», οι φοιτητές και οι σπουδαστές θα «διευκολυνθούν» για να συνεχίσουν τις σπουδές τους.                                                                             

Τι κάνουν: Στην πραγματικότητα με το σχέδιο-Αθηνά πετιούνται στο δρόμο χιλιάδες συνάδελφοί μας που δεν μπορούν υπό τέτοιες συνθήκες να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Η όποια εργασιακή μας προοπτική εξοντώνεται, αφού τα δικαιώματα των πτυχίων στην εργασία εκμηδενίζονται και μας δηλώνουν ότι θα μείνουμε άνεργοι. Τμήματα  συγχωνεύονται ή κλείνουν με αποτέλεσμα οι χιλιάδες νέοι και νέες που πετιούνται έξω από τις σχολές και αυτοί που δεν θα μπορέσουν να εισαχθούν σε κάποια σχολή να αναζητήσουν αναγκαστικά την τύχη τους στα Ιδιωτικά Κολέγια και Κέντρα μεταλυκειακής εκπαίδευσης που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Όσοι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν τα δίδακτρα θα μπουν στην αγορά εργασίας σαν σύγχρονοι σκλάβοι. Οι εγκαταστάσεις των σχολών που κλείνουν θα πουληθούν σαν «φιλέτα» σε ιδιώτες. Την ίδια ώρα θέλουν να φιμώσουν κάθε φωνή αμφισβήτησης μέσα στις σχολές με τις νέες χουντικές διοικήσεις των μεγαλοκαθηγητών και των ιδιωτικών συμφερόντων (μεγαλοεπιχειρηματίες κλπ, όπως η Nestle στη Γεωπονική).

Παράλληλα το σχέδιο-Αθηνά θα λειτουργήσει σαν μοχλός πίεσης για όλα τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Ο κίνδυνος του κλεισίματος- ειδικά για τις σχολές που δεν θα θεωρηθούν «αποδοτικές»- θα έχει ως αποτέλεσμα την αναμόρφωση των προγραμμάτων σπουδών με βάση τις ανάγκες της αγοράς, την διάσπαση των πτυχίων σε δυο κύκλους με παράλληλη εισαγωγή διδάκτρων. Χαρακτηριστικές ήταν οι δηλώσεις του Ευριπίδη Στυλιανίδη υπουργού Εσωτερικών – και πρώην υπουργού Παιδείας κατά την διάρκεια της εξέγερσης τον Δεκέμβρη  2008- που πρότεινε να μετοχοποιηθεί η αξία των δημόσιων Πανεπιστημίων και να πουληθεί το 49% σε ιδιώτες!                                                                                  

Τι φοβούνται: Οι πρώτες αντιδράσεις κυρίως των σπουδαστών των ΤΕΙ δημιούργησαν πανικό στα κυβερνητικά επιτελεία. Η αρχική αδιαλλαξία γρήγορα έδωσε την θέση της σε «διορθωτικές» κινήσεις, κάνοντας λόγο  για μεταβατική περίοδο διάρκειας 6 χρόνων. Στην πραγματικότητα προσπαθούν να καθησυχάσουν τους σπουδαστές γιατί καταλαβαίνουν ότι αν όλα αυτά τα μικρά ρυάκια αντίστασης ενωθούν, το ποτάμι του φοιτητικού και σπουδαστικού κινήματος μπορεί να ανατρέψει όχι μόνο τα σχέδια τους αλλά και την ίδια την Κυβέρνηση. Ένα μαχητικό, ριζοσπαστικό κίνημα αντίστοιχο με αυτό του 2006-2007, θα φέρει το σύνολο των εργαζομένων στο πλευρό των φοιτητών και των σπουδαστών δημιουργώντας  την σπίθα που θα βάλει φωτιά σε ολόκληρη την κοινωνία. Οι πρώτες κινητοποιήσεις, οι διαδηλώσεις, ο αποκλεισμός του Υπουργείου Παιδείας από χιλιάδες σπουδαστές και  φοιτητές ήταν μόνο η αρχή. Οι προσπάθειες της κυβέρνησης να διασπάσει το κίνημα έπεσαν στο κενό. Οι Γενικές Συνελεύσεις που πραγματοποιούνται στις σχολές μας, οι κινητοποιήσεις που αποφασίζονται σε όλη την Ελλάδα δείχνουν τον δρόμο. Με δυναμικότητα και συντονισμό μπορούμε να προχωρήσουμε και να νικήσουμε!                                                                   

Να ενωθούμε, να παλέψουμε μαζί. Να προχωρήσουμε σε μαζικές συνελεύσεις τις επόμενες ημέρες και σε μαχητική Πανελλαδική διαδήλωση χιλιάδων φοιτητών και σπουδαστών στις 14 Μαρτίου στην Αθήνα. Καλούμε όλους τους συλλόγους να συμμετέχουν στο συντονιστικό εκείνη τη μέρα και από κοινού να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε πώς θα κλιμακώσουμε τον δίκαιο αγώνα μας με στόχο τη νίκη. Θέλουμε στο πλευρό μας τους εργαζόμενους και τους καθηγητές που πλήττονται αλλά και όλη την υπόλοιπη νεολαία γιατί δίνουμε έναν αγώνα και για αυτούς και θέλουμε να τον δώσουμε μαζί!

Τέρμα πια στην υποταγή και την απογοήτευση. Το μέλλον ανήκει σ΄ αυτούς που αγωνίζονται.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΓΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ

(Των φοιτητικών συλλόγων Γεωπονικής, Φιλοσοφικής, Οδοντιατρικής, ΣΕΜΦΕ)

Λουκέτο να μπει σε υπουργείο-κυβέρνηση-τρόικα!

Ο mr. "νομιμότητα", κ. Μπερτσιμάς, πρόεδρος του Συμβουλίου Διάλυσης του ΕΚΠΑ, λάτρης του Ισραήλ και της ιδιωτικής αστυνομίας του ΜΙΤ, μετά την κινητοποίηση φοιτητών στη Φιλοσοφική το πρωί, ενημερώθηκε ότι θεωρείται ανεπιθύμητος στο Πανεπιστήμιο και δεν εμφανίστηκε καν! Φιλοδοξούν μάλλον να διοικήσουν το ΕΚΠΑ συνεδριάζοντας σε ξενοδοχεία και καφετέριες! Θα είμαστε πάλι εκεί για να αποτύχουν!

ΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ!

Πέρασε, ας φροντίσουμε να ανατραπεί !

Κι ο νόμος που έναν χρόνο τώρα σχεδιαζόταν και προετοιμαζόταν απ τα ανάλογα επιτελεία ήρθε και πέρασε. Τα κυρίαρχα αστικά κόμματα το πανηγύρισαν και το καταχαρήκανε. Η διαφαινόμενη και αναμενόμενη συναίνεση έκανε άλλη μια φορά την εμφάνισή της και λίγα είναι πλέον τα κουρέλια που κρύβουν την ταύτιση των συμφερόντων που εξυπηρετούν τα δυο κόμματα. Έτσι, όλοι οι νεοφιλελεύθεροι συνέπραξαν κι ιδού. Κάθε αλλαγή είναι αρκετά στοχευμένη και τα διακυβεύματα, αν μπορούν να αναφερθούν ως τέτοια μετά την ψήφιση στις 24/8, δεν γίνεται να ιεραρχηθούν με βάση την σημαντικότητά τους.

Αρχίζοντας απ το άσυλο, μόνο αστεία είναι η παραφιλολογία για τις συνεχόμενες αξιόποινες πράξεις που γίνονται εντός του ασύλου. Αρκεί να αναφέρουμε ότι τα ποσοστά εγκληματικότητας είναι δραματικά (γύρω στο 95%) μικρότερα μέσα σ αυτό παρά απ έξω. Δεν χρειάζεται να ανατρέξεις βαθειά στην ιστορία ή σε πολλές χώρες, για να δεις ότι τα φοιτητικά κινήματα γεννιόντουσαν ανέκαθεν στους πανεπιστημιακούς χώρους, άκμαζαν και αποκτούσαν εν τέλει επικίνδυνο χαρακτήρα για τα εκάστοτε μειοψηφικά συμφέροντα. Στην Ελλάδα για παράδειγμα πριν από μερικά χρόνια, όταν είχαν κλείσει 100-150 σχολές, τι να κάνουμε; ήταν παράνομο γιατί παρακωλυόταν η εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά ήταν δίκαιες γιατί ήταν η μορφή πάλης των σπουδαστών απέναντι στην τότε κυβερνητική πολιτική. Και εν τέλει το σπίτι του φοιτητή είναι το παν/μιο του. Πόσο παράνομο μας ακούγεται να κάνουμε κατάληψη στο σπίτι μας, στα πλαίσια πάντα της πλειοψηφίας.

Τους πείραξαν οι παρατάξεις λένε. Ποιες απ όλες? Γιατί μπορεί να εννοούν αυτές της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ που από πάντα κάνουν ρουσφέτια και λοιπές διευκολύνσεις μέσω των καθηγητών που είναι στην ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Περίεργο, αυτοί που κυβερνάν την χώρα 40 χρόνια τώρα, συνειδητοποιούν ότι τα χουν κάνει σκατά, κι έρχονται ακριβώς οι ίδιοι να μας σώσουνε. Το ερώτημα είναι, να μας σώσουν απ τους ίδιους? Δηλαδή αντί ν αλλάξουν τις δικές τους δομές που καταστρέφουν τα ευρύτερα πλαίσια της αξιοκρατίας, τις χρησιμοποιούν σαν πρόσχημα για τις απαράδεκτες μεταρρυθμίσεις τους.

Ας πιάσουμε τώρα την επιχειρηματολογία περί δημόσιου πανεπιστημίου. Λένε ότι τα πανεπιστήμια παραμένουν δημόσια . Παραμένουν δημόσια αλλά με διπλή χρηματοδότηση καθώς τι περίεργο, η αγορά έχει περισσότερα λεφτά απ το κράτος που την εξυπηρετεί (τα 28 δις του μπουλούκου είναι μια ευχάριστη ανάμνηση). Κι η αγορά αυτή τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει απ τις αλλαγές στην παιδεία, απ το να μπορεί να επενδύσει και να βγάλει κέρδος εις βάρος της. Έτσι στις ισχύουσες οικονομικές δομές, ένας κεφαλαιούχος που θα επενδύσει κεφάλαιο στο πανεπιστήμιο, θα πάρει πίσω όχι μόνο το κεφάλαιο που επένδυσε, αλλά και το υπερκέρδος που αυτό θα του προσκομίσει. Υπερκέρδος που μεταφραζόμενο σε αξία, στην ουσία αφαιρείται απ την πλειοψηφία της κοινωνίας. Η κοινωνία που θα καρπούτανε τα οφέλη αυτά που τώρα θα καρπωθεί ο ιδιώτης, μέσω της επένδυσης που έκανε.

Πιο απλοϊκά, αν το κράτος χρηματοδοτούσε μια έρευνα, ας πούμε, αυτή και οι καρποί της θα δίνονταν απλόχερα στην κοινωνία, καθώς η ιδιοκτησία θα ήταν του κράτους, παρουσιάζοντας βεβαίως τα πράγματα στην ιδανική τους μορφή στην σχέση κράτους-κοινωνικής ιδιοκτησίας. Αν τώρα την χρηματοδοτήσει μια εταιρία, η αξία αυτής σε χρήμα αλλά κι η αξία χρήσης της θα έχει περιέλθει στην ιδιοκτησία του ιδιώτη. Και για την κοινωνία τι μένει? Απλά να μπορεί να την αγοράσει ,μέσω των καρπών της, εξασφαλίζοντας στην εταιρία αυτή το υπερκέρδος απ την επένδυση που έκανε στην έρευνα αυτή. Συμπερασματικά, η έρευνα θα μπορεί να γίνει απ το ‘’δημόσιο’’ πανεπιστήμιο, αλλά τους καρπούς της θα τους εκμεταλλεύεται ο ιδιώτης.

Κάπως έτσι όμως ξεκαθαρίζονται τα πράγματα. Αν καθηγητές, εργαζόμενοι και φοιτητές διαφωνούν, τότε η κυβέρνηση στην κοινωνική της πολιτική έχει φάει 3 γκολ από 3 κοινωνικές ομάδες. Ο παραπάνω επιχειρηματίας όμως είναι κερδισμένος, κι η σύγκρουση με τις παραπάνω ομάδες δεν στέκεται ικανή να του σταματήσει απ την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του. Οπότε μένει κάτι τελευταίο. Αυτό είναι ο ρόλος του κράτους, του διαιτητή αυτού που θα αποφασίσει ότι στο σκορ 3-1 νικάει ο 2^ος.

Αλλά κι 100 τέτοιοι συλλογισμοί δεν θα μπορούσαν να σταθούν ούτε λεπτό, αν υποθέταμε ότι αυτό συμβαίνει μόνο στην παιδεία. Μακάρι να ήταν έτσι. Αυτή την στιγμή πολλές ντουζίνες τραπεζικοί όμιλοι - κοράκια περιμένουν οι αξίες ( οι χρηματικές πάντα) του παγίου κεφαλαίου, κι όχι μόνο, της χώρας να φτάσουν στο δάπεδο, για να αγοράσουν μετά τα πάντα. Κι η κυβέρνηση που περνάει τα απαραίτητα νομοθετήματα για να επιτρέψει κάτι τέτοιο, φυσικά προπαγανδίζει ότι είναι για το καλό μας.

Κάθε πολιτική όμως για να εφαρμοστεί θέλει και τους μοχλούς της:

Η ΔΑΠ κι η ΠΑΣΠ πρέπει αφενός να το παίξουν αντάρτες. Αν δεν το κάνουν αυτό θα έχαναν τις μάζες αυτές που περικλείουν, κι είναι πληττόμενες απ τις πολιτικές των μητρικών τους κομμάτων.

Η διοίκηση δεν θα μπορούσε να παραμείνει η ίδια καθώς θα εμπόδιζε την εφαρμογή του νόμου. Κι όλως τυχαίως όταν πλήττεται η πανεπιστημιακή κοινότητα, εισάγονται στην διοίκηση εξωπανεπιστημιακά μέλη (με επιστημονικό, πολιτικό και κοινωνικό κύρος) αδιευκρίνιστου προελεύσεως και συμφερόντων, και θυμούνται ξαφνικά ότι η συνδιοίκηση με τους φοιτητές έχει προβλήματα. Ο σκοπός βέβαια αλλάζει και γίνεται η αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων που θα επενδύσουν και συν της άλλης η δημιουργία ευέλικτων κι ενσωματόσημων εργαζομένων.

Κι οι φοιτητές, πως δεν θα αντιδράσουν? Αρχικά θα τους επιβληθούν 13 βδομάδες αναγκαστικές παραδόσεις οπότε αυξάνεται η εντατικοποίηση. Χρησιμοποιείται, επίσης, το συνηθισμένο ‘’οι αιώνιοι φοιτητές’’, που ούτε κοστίζουν για το κράτος (μιας και δε δικαιούνται ούτως η άλλως φοιτητικές παροχές) ούτε και υπήρχε περίπτωση ποτέ να νοιαστεί η Διαμαντοπούλου για τους λόγους που δημιουργούν αυτό το πρόβλημα. Πρόβλημα που απ ότι θα χουμε δει και στο βιολογικό, μόνο τους φοιτητές τσούζει. Συμπεριλαμβάνει λέει και τους εργαζόμενους φοιτητές αυξάνοντας ειδικά γι αυτούς τα εξάμηνα φοίτησης. Βέβαια αυτό αφορά τους φοιτητές που δουλεύουν ασφαλισμένοι (εδώ γελάμε). Ξέχασε να μας πει σε ποια δουλειά κολλάνε ένσημα στα 20 σου χρόνια για να πιστοποιήσεις την εργασία σου.

Και τέλος τα μέσα (Αλαφούζος=Σκαι, Κοντομηνάς=Αλφα, Μπόμπολας=mega κα) καλωσόρισαν την συναίνεση λιβανίζοντας το νομοσχέδιο. Ούτε κι αυτό περίεργο καθώς χωρίς προπαγάνδα δεν έχει προκόψει κανένα καθεστώς.

Το μέλλον που μας ετοιμάζουν είναι σαφώς καλύτερο απ αυτό που σχεδιάζαμε εμείς. Μας έδωσαν την δυνατότητα να μαζεύουμε πιστωτικές μονάδες κι από πολλά τμήματα. Είναι μάλλον απ την παροιμία όσο ζω μαθαίνω, που μάλλον έγινε όσο ζω θα μαζεύω πιστωτικές μονάδες για να δουλέψω το καλύτερο 4ωρο της περιοχής μου. Ζήλεψε την Αγγλία η κοντέσα, κι εμείς θα πρέπει να αρχίζουμε να μαζεύουμε τις 15.000Ε που θα κοστίσουν τα δίδακτρα τον χρόνο. Ε άμα γίνεται παντού στον κόσμο, να μην τα πληρώσουμε κι εμείς; Αξίζει ακόμα να αναφερθούμε σε απώλειες και συντμήσεις τμημάτων, που ήδη έχουμε δει και είμαστε σίγουροι ότι θα ακολουθήσουν σε εφιαλτικά επίπεδα. Το σημαντικό σε αυτό, είναι ότι οι ‘’άχρηστες’’ σχολές όπως τις λένε, τυχαία προφανώς, είναι ακριβώς αυτές στις οποίες οι δυνατότητες επενδυτικής δραστηριότητας είναι πολύ περιορισμένες. Είναι που η παιδεία δεν είναι εμπόρευμα, και που το σύνταγμά μας πρέπει να το σεβόμαστε, όπως το κάνουν οι κυβερνήσεις.

Ας σκεφτούμε όλοι λοιπόν, αν κάποια στιγμή στο μέλλον κάποιος μας ρωτήσει ‘’όταν πέρασε το νομοσχέδιο, εσύ τι έκανες?’’ αν θα θέλαμε να του πούμε ότι πέρασα 2,3 ή 4 μαθήματα…

Κ.ΑΡ.Α.ΒΙ. – Ε.Α.Α.Κ.

“Φοβάμαι ότι ή θα κλείσουν τα πανεπιστήμια ή η κυβέρνηση θα βάλει δίδακτρα”

Σε περίπτωση που σας διέφυγε, αυτό ανακοίνωση ο πρύτανης του ΕΚΠΑ Πελεγρίνης. Το παραμύθι τέλος λοιπόν˙ λεφτά δεν υπάρχουν. Εδώ και καιρό μια σειρά από τμήματα (ΤΕΙ Πειραιά, Αρχιτεκτονική ΕΜΠ…) αναστέλλουν τη λειτουργία τους ή αντιμετωπίζουν σοβαρά το ενδεχόμενο να κλείσουν για πάντα (Σχολή Εμποροπλοιάρχων Σύρου ενώ σε 24 τμήματα δεν θα εισαχθούν φέτος φοιτητές) ιατί η χρηματοδότηση πλεόν δεν επαρκεί για τα βιώσιμα έξοδά τους. Έφτασε λοιπόν και η σειρά του ΕΚΠΑ. Ο πρύτανης δήλωσε ότι μέχρι τα Χριστούγεννα το πανεπιστήμιο θα έχει «χρεοκοπήσει». 

Από του χρόνου η χρηματοδότηση για το βιολογικό θα είναι 65% λιγότερη.

Αυτό σημαίνει μείωση των υποχρεωτικών μαθημάτων (άρα και εργαστηρίων), λιγότερες θέσεις στα εργαστήρια και αδυναμία συντήρησής τους, κατάργηση δωρεάν συγγραμμάτων ακόμα και κατάργηση μαθημάτων (πχ. Βιοστατιστική, Ανθρωπολογία). Το ερευνητικό κομμάτι φυσικά δεν μένει απ’ έξω. Ακόμα και για τις διπλωματικές θα πρέπει οι φοιτητές να βάζουν λεφτά από την τσέπη τους. Εξ’ άλλου από φέτος άρχισαν τα παράπονα των καθηγητών για τη μείωση των θέσεων στις διπλωματικές γιατί η χρηματοδότηση των τομέων είναι ήδη μειωμένη.

      Κι αν αυτά μοιάζουν υπερβολικά, αποτελούν μόνο την προετοιμασία του εδάφους για το περίφημο νομοσχέδιο της Διαμαντοπούλου. Ένα νομοσχέδιο που χρειάζεται την υποτίμηση του δημόσιου πανεπιστημίου, την απαξίωση των πτυχίων αλλά και του ερευνητικού του έργου. Υποχρηματοδοτώντας το πανεπιστήμιο σε σημείο που να μην μπορεί να επιβιώσει, η ιδιωτική χρηματοδότηση που προτείνει το νομοσχέδιο προτάσσεται ως μοναδική λύση. Προσπάθεια που όλες οι κυβερνήσεις στο παρελθόν έχουν επιχειρήσει και εντάσσεται στις κατευθύνσεις της συνθήκης της Μπολόνια, η οποία στοχεύει στην άντληση κέρδους από τα πανεπιστήμια και την άμεση ένταξή τους στην αγορά εργασίας.

Ένας καλοθελητής θα έλεγε «και γιατί όχι;»

Τα πράγματα είναι απλά, γιατί ιδιωτική χρηματοδότηση σημαίνει:

M Κατευθυνόμενη έρευνα. Είναι ουτοπικό να πιστεύει κανείς ότι μια επιχείρηση, που από τη φύση της αποζητάει απλά και μόνο το κέρδος, θα χρηματοδοτεί ένα τμήμα ή μια έρευνα με σκοπό την υπηρεσία των κοινωνικών αναγκών (για τη φουκαριάρα τη μανούλα τους δηλαδή…) και την επιστημονική πρόοδο (πχ μια έρευνα χωρίς εμπορικό όφελος, όπως ο ενδοειδικός ανταγωνισμός στις σαύρες, δεν θα έχει καμιά ελπίδα!!!) η έρευνα θα κινείται με κεντρικό άξονα το κέρδος και οτιδήποτε δεν εξυπηρετεί την «αρμόδια» εταιρία δεν θα έχει θέση στο πανεπιστήμιο.

M   Κατάργηση παροχών. Προφανώς ένα πανεπιστήμιο που λειτουργεί με επιχειρηματικούς όρους δεν πρόκειται να κάνει περιττά έξοδα για την κάλυψη των αναγκών των φοιτητών. Ας ξεχάσουμε λοιπόν συγγράμματα (βλ. εγκύκλιο του υπουργείου), σίτιση, στέγαση(βλ. κλείσιμο της φοιτητικής εστίας ΕΜΠ) και μειωμένο εισητήριο(βλ. αρχή της φετινή χρονιάς).

M Βέβαια, ένα τέτοιο πανεπιστήμιο-επιχείρηση δεν μπορεί να λειτουργήσει με χαλαρούς φοιτητές που θα έχουν ελεύθερο χρόνο για να αναπτύξουν ολόπλευρα την προσωπικότητά τους. Αντίθετα, απαιτεί εντατικότερους ρυθμούς σπουδών, αυστηρότερο πρόγραμμα και χρονοδιάγραμμα που θα περιορίζει τους ορίζοντες του φοιτητή σε μια λογική πειθάρχησης στον ανώτερο.

M Σε ένα τέτοιο μοντέλο φοίτησης το μόνο που μπορείς να σκεφτείς είναι η προσωπική επιβίωση και ανέλιξη, και οτιδήποτε ξεφεύγει από τα στενά όρια του εαυτού σου αποτελεί περιοριστικό παράγοντα της ανάπτυξής σου. Κι έτσι απλά επιτυγχάνεται στη συνείδηση του φοιτητή η κατάργηση κάθε συλλογικής έννοιας. Στη λογική αυτή έρχεται το νομοσχέδιο να καταργήσει και τυπικά το φοιτητικό σύλλογο και κάθε συλλογική δομή με αποφασιστικό χαρακτήρα και τον αποκλεισμό των φοιτητών από τη διοίκηση του πανεπιστημίου.

M Ως λογικό επακόλουθο θεωρείται και η κατάργηση του ασύλου. Στη διάρκεια της ιστορίας το άσυλο δεν αποτελεί μόνο χώρο ελεύθερης διακίνησης και υλοποίησης ιδεών που έρχοται σε ρήξη με την καθεστωτική ιδεολογία αλλά και χώρο διεξαγωγής έρευνας που έρεται σε ρήξη με τα συμφέροντα των επιχειρήσεων (πχ. Έρευνα για την ακτινοβολία των κινητών). Κάθε τέτοια κίνηση λοιπόν η επιχείρηση θα θέλει να την καταστείλει και μόνος τρόπος είναι η κατάργηση του ασύλου.

 M Στόχος των προηγούμενων είναι η μετάβαση από ένα πανεπιστήμιο-επιχείρηση στην αγορά εργασίας. Από ένα πανεπιστήμιο που αποζητά το κέρδος από κάθε δραστηριότητα δεν θα γλίτωνε ο φοιτητής, ο οποίος μετατρέπεται σε φθηνά εργατικά χέρια για το πανεπιστήμιο και τον ιδιώτη-αφεντικό. Και δυστυχώς ο φοιτητής θα νιώθει ευγνώμων γιατί αυτή η δουλειά θα του εξασφαλίζει μετά βίας όσες παροχές(συγγράμματα, σίτιση, στέγαση, μετακίνηση) θεωρούνται τώρα δεδομένες(άσε που θα του μένει και η προϋπηρεσία)

M Ο φοιτητής βγαίνοντας από αυτό το πανεπιστήμιο θα είναι πλήρως εξειδικευμένος και αναλώσιμος, πειθήνιο όργανο της κάθε εταιρίας που δεν θα μπορεί να έχει εποπτεία του παραγόμενου προϊόντος και να συνδέει την έρευνά του με τις ανάγκες της κοινωνίας. Το πτυχίο μετατρέπεται σε έναν ατομικό φάκελο προσόντων, αποτρέποντας κάθε έννοια συλλογικής διεκδίκησης.

 Και γιατί τώρα βιάζονται να περάσει το νομοσχέδιο;

Όπως είπαμε και παραπάνω, το νομοσχέδιο δεν είναι, όπως παρουσιάζεται, μια καινούρια φαεινή ιδέα για να επιβιώσει το πανεπιστήμιο από την κρίση. Είναι μόνο η αφορμή˙ προσπάθειες για την ιδωτικοποίηση του πανεπιστημίου βλέπουμε εδώ και δεκαετίες. Ωστόσο, και στην παιδεία όπως και σε κάθε άλλο τομέα θέλουν να μας πείσουν ότι την κρίση πρέπει να την πληρώσουμε εμείς γιατί «μαζί τα φάγαμε».

Με δούρειο ίππο αυτό τον συλλογισμό εισβάλλουν σε κάθε συλλογική κατάκτηση. Σε αυτό εντάσσονται: κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, μείωση συντάξεων με ταυτόχρονη αύξηση του ορίου ηλικίας, αποκρατικοποιήσεις, ένταση της ανεργίας, αήξηση τιμών των ειδών πρώτης ανάγκης και των εισητηρίων, στάση πληρωμών, αύξηση ΦΠΑ……. Και η λίστα δεν έχει τελειωμό.

      Αντιλαμβανόμενοι την βαρβαρότητα της επίθεσης που δεχόμαστε και αναγνωρίζοντας ότι λύση δεν είναι να αφήνεις αυθεντίες να αποφασίζουν για σένα, χωρίς εσένα και ενάντια σε εσένα «αγανακτησμένοι» μαζεύονται σε πλατείες σε ολόκληρη τη χώρα με αίτημα «άμεση δημοκρατία τώρα». Οργανώνουν τον αγώνα τους μέσα από συνελεύσεις, συνδιαμορφώνουν τις απόψεις τους, ζυμώνονται πολιτικά και μετσχηματίζουν την ασαφή αγανάκτηση σε πιο ριζοσπαστικά αιτήματα που συνοψίζονται στην ανατροπή της κυβέρνησης, έξοδο από το ΔΝΤ, και διαγραφή του χρέους. Επιδιώκουν τη σύνδεση με χώρους εργασίας και φοιτητικούς συλλόγους και αποφασίζον τη στήριξη σε απεργειακές κινητοποιήσεις.

Στην ίδια λογική θέλουμε να οργανώσουμε τον αγώνα ως φοιτητικός σύλλογος ενάντια σε όλα τα παραπάνω, μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις. Γιατί αυτό που συμβαίνει είναι μεγαλύτερο από τον μικρόκοσμο του βιολογικού αλλά άμεσα συνυφασμένο με τα προβλήματά του.

΄Οποιος σπίτι μένει

σαν αρχίζει ο αγώνας
Κι αφήνει άλλους

 ν' αγωνιστούν

για την υποθεσή του
Πρέπει προετοιμασμένος

να ' ναι : γιατί
΄Οποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί
Θα μοιραστεί την ήττα .
Ούτε μια φορά

δεν αποφεύγει τον αγώνα
Αυτός που θέλει τον αγώνα

 ν' αποφύγει : γιατί
Θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού
΄Οποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .

Μπέρτολτ  Μπρέχτ

ΟΛΟΙ ΣΤΗ Γ. ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 7/6 ΣΤΙΣ 12:00 ΣΤΟ ΦΜ1

Ημερομηνία: 18/5/2011

Τόπος: Χημείο
Ώρα: μέχρι τις 7 το απόγευμα (να μην ξεχάσω το τρίπτυχο)
Και μετα…τι???

     Μια φορά κι έναν καιρό (όχι και τόσο πριν) ήσουν στο λύκειο και μια φορά το χρόνο γούσταρες τη ζωή σου γιατί θα έχανες μάθημα μιας κι είχαν φτάσει.. οι ΕΚΛΟΓΕΣ! Πήγαινες κι εσύ, αν δεν ανήκες στους γαμάτους του σχολείου, να «σταυρώσεις» τον πιο γαμάτο κατά τη γνώμη σου. Αυτόν που θα έκανε τα καλύτερα πάρτυ και θα σε πήγαινε την καλύτερη 5ήμερη. Το παραμύθι αυτό όμως αγαπητέ συνάδελφε τελείωσε. Το σχολείο ανήκει στο παρελθόν σου και το ελληνικό πανεπιστήμιο στο παρόν σου. Όπως και τότε έτσι και τώρα θα «χάσεις» μια μέρα μαθήματος γιατί και πάλι, έφτασαν.. οι ΕΚΛΟΓΕΣ! Είναι όμως της ίδιας λογικής, και αν όχι ποιες είναι οι διαφορές τους;

     Η αλήθεια είναι πως και πάλι σε καλούν να ψηφίσεις 7 πεφωτισμένους («γαμάτους») τύπους οι οποίοι θα σε εκπροσωπούν στα όργανα συνδιοίκησης. Όργανα συνδιοίκησης; Τι είναι αυτό; Αρχικά, είναι το διοικητικό συμβούλιο (δ.σ.) όπου οι 7 «γαμάτοι» αποφασίζουν για σένα χωρίς εσένα για θέματα που όσο κι αν προσπαθούν να σου αποκρύψουν ή να σε πείσουν πως δε σε απασχολούν, σε απασχολούν και μάλιστα άμεσα. Ακόμα, αυτοί οι γαμάτοι τύποι είναι αυτοί που έχουν το «δικαίωμα» να βρίσκονται στις γενικές συνελεύσεις τμήματος (συνελεύσεις όπου μαζεύονται όλοι οι καθηγητές και αποφασίζουν από το σε ποιο εργαστήριο θα δώσουν λεφτά και σε ποιο θα χρειαστείς κανά 50ευρο αν θες να το παρακολουθήσεις μέχρι το τι θα λέει το πτυχίο σου..). Αντίστοιχα, οι γαμάτοι μας, μας «εκπροσωπούν» και στη Σύγκλητο, στο Πανσπουδαστικό συνέδριο κ.α.

    Απ’ την αρχή του έτους λοιπόν, όλοι οι «γαμάτοι» έχουν μαζευτεί σε κάτι που λέγεται ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Τα πάρτυ έμειναν πάρτυ και η 5ήμερη έγινε σημειώσεις. Μα! Ξεχάσαμε! BANSKO και… MYKONOS!!! Νιώθεις κι εσύ λοιπόν πως μιας και το μόνο που σου ζητάνε είναι η ψήφος σου, πρέπει να τους στηρίξεις.

Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο αθώα. Την επόμενη των εκλογών οι πολιτικοί θα μεταφράσουν τα αποτελέσματα ως συναίνεση του φοιτητόκοσμου στη συνολική πολιτική τους. Δηλαδή η Ν.Δ. θα ερμηνεύσει τα ποσοστά της ΔΑΠ ως αποδοχή και στήριξη της κατάργησης της δωρεάν παιδείας, ενώ το ΠΑΣΟΚ θα πει ότι οι φοιτητές συμφωνούν με το νομοσχέδιο έκτρωμα.

     Όπως καταλαβαίνεις κάθε παράταξη κρύβει από πίσω της κάτι μεγαλύτερο. Κάτι μεγαλύτερο από το μικροπεριβάλλον του βιολογικού και του κάθε μεμονωμένου φοιτητικού συλλόγου. Κάτι που έχει αντίκτυπο σε ένα ευρύτερο φάσμα και που αφορά άμεσα τη ζωή σου γιατί καθρεφτίζεται στο σύνολο της κοινωνίας μας. Σε χρησιμοποιούν σα δόλωμα για να πάνε την άλλη μέρα στα κομματικά τους γραφεία και να δείξουν πως έβγαλαν σε πέρας το δύσκολο έργο που τους έχει ανατεθεί. Να αποπροσανατολίζουν δηλαδή τη σπουδάζουσα νεολαία και να «διασφαλίζουν» την  αδράνεια της απέναντι σε οποιοδήποτε μέτρο κι αν θελήσουν να περάσουν. Έτσι, αυτοί που βλέπεις τώρα, σε κάποια χρόνια θα πάρουν τη θέση τους στα παραθυράκια της τηλεόρασης, θα χρησιμοποιούν το «θα» για να σου υπόσχονται πράγματα «για το καλό σου», αλλά όχι ανιδιοτελώς όπως έχεις ήδη καταλάβει.

     Και σκέφτεσαι, τι μπορώ να κάνω εγώ; Η αποχή ή το λευκό δεν είναι απάντηση γιατί η αδιαφορία δεν είναι λύση. Η ψήφος (καλώς ή κακώς) είναι ένα από τα λίγα μέσα που σου έχει απομείνει να εκφράσεις την γνώμη σου για όσα συμβαίνουν γύρω σου (αν έχεις καταφέρει να προλάβεις στο δρόμο απ’ το ένα εργαστήριο στο άλλο να σκεφτείς..) κι είναι κεκτημένο με πολλούς αγώνες. Γι’ αυτό και πρέπει να βασίζεται στο περιεχόμενο της κάθε παράταξης – σχήματος. Κάτι που δεν θα πρέπει να είναι στατικό αλλά να διαμορφώνεται από τις ανάγκες της κοινωνίας και των ατόμων που την απαρτίζουν (κάτι που ΠΑΣΠ – ΔΑΠ – ΚΚΕ – ΣΥΝ φαίνεται να ξεχνούν) Δηλαδή, τι καλά που θα ήταν να μην χρειάζεται να βασίζεσαι σε αυτούς τους 7. Να μπορείς να αποφασίζεις με τη δική σου κρίση, άμεσα για το κάθε θέμα, από το πρόγραμμα σπουδών έως την οικονομική διαχείριση του τμήματος. Όλα αυτά είναι εφικτά στο πλαίσιο συλλογικοτήτων, και σε καμία περίπτωση ατόμων. Οι γενικές συνελεύσεις είναι το υπόστρωμα στο οποίο μπορούν να ζυμωθούν ιδέες κι αντιλήψεις του φοιτητικού συλλόγου και τελικά να παρθούν αποφάσεις άμεσα και δημοκρατικά, συλλογικά, από τα x άτομα του συλλόγου και όχι να πετάμε τη μπάλα σε 7 άτομα.

Στα πλαίσια αυτής της λογικής δρα το Κ.ΑΡ.Α.ΒΙ. Ζητάμε ως το μόνο αποφασιστικό κι εκτελεστικό όργανο, εκείνο της γενικής συνέλευσης. Στη μάχη των εκλογών λοιπόν, εμείς ριχνόμαστε όχι για να μας «σταυρώσετε» σαν «γαμάτους» αλλά από τη μία για να δείξουμε και μέσω της δικής τους «δημοκρατίας» πως είμαστε απέναντί τους και δεν είμαστε διατεθειμένοι να τους αφήσουμε να παίζουν τα πολιτικά τους παιχνίδια στην πλάτη μας και από την άλλη για να προωθήσουμε την αποδόμηση της λογικής της ανάθεσης. Ας τους δείξουμε λοιπόν πως ο μόνος δρόμος είναι αυτός της αμφισβήτησης για τον κόσμο που μας επιβάλλουν. Διεκδικώντας, με συλλογικούς αγώνες και με τη συνειδητοποίηση για ένα ενισχυμένο φοιτητικό κίνημα!

Κ.ΑΡ.Α.ΒΙ. – Ε.Α.Α.Κ.

“Θα είμαι εκεί”

Αγαπητή ΔΑΠ,
περάσαμε πολλούς μήνες με διασκεδαστικές εξόδους, εκδρομές, συνέδρια, σημειώσεις κ.ο.κ. Τα ραντεβού ήταν πολλά και όλα έδειχναν αμέριμνα! Ωστόσο το ίδιο ακριβώς διάστημα συνέβησαν και άλλα πολλά, που ποτέ δε συζητήσαμε μαζί και μόνο διασκεδαστικά δεν ήταν.
    Έχουμε φτάσει αισίως στο μνημόνιο Νο 4! Κλείνουμε ένα χρόνο από την ένταξη της Ελλάδας στο ΔΝΤ. Οι απολύσεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα δίνουν και παίρνουν, οι μισθοί ολοένα και μειώνονται, τα σχολεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο, νοσοκομεία συρρικνώνονται ενώ ταυτόχρονα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (με όλη τη στήριξη της ΝΔ προφανώς), ακολουθώντας πιστά τις επιταγές της ΕΕ και τοθ ΔΝΤ, χαρίζει αμέτρητα δις ευρώ στις τράπεζες προκειμένου να σώσει το κεφάλαιο, ληστεύοντας το λαό με τον πιο χυδαίο τρόπο. Ταυτόχρονα τα ΜΜΕ, ως άριστα όργανα της κυβέρνησης, σπέρνουν το τελευταίο διάστημα κύμα τρομοκρατίας, επιβάλλοντας στη συνείδηση των εργαζομένων την ανάγκη να κάνουν θυσίες για να σωθεί η χώρα. Τα σενάρια για αναδιάρθρωση και επιμήκυνση του χρέους αποτελούν καθημερινή κουβέντα στις φυλλάδες και τα ΜΜΕ την ώρα που η χρεωκοπία του έθνους των εργαζομένων είναι ήδη πραγματικότητα.
   Το επόμενο ραντεβού κλείνεται για της 18 Μαΐου. Μόνο που αυτή τη φορά το hangover θα είναι πολύ χειρότερο. Είναι ένα ραντεβού για να στηρίξεις:

®    Ένα όχι δωρεάν πανεπιστήμιο. Πανεπιστήμιο που θα σου παρέχει ελάχιστα χρήματα, για να επιλέξεις αν θα τα διαθέσεις σε σίτιση, στέγαση ή συγγράμματα, και στο οποίο θα δουλεύεις για να “ξεπληρώσεις” τις σπουδές σου. (Αν όχι, υπάρχουν και τα δίδακτρα!)

®    Ένα πανεπιστήμιο όχι δημόσιο, με την κρατική χρηματοδότηση να είναι μειωμένη στο ελάχιστο και που θα αναζητά πόρους από ιδιωτικές πηγές. Χρήματα που θα παίρνει το πανεπιστήμιο με αντάλλαγμα να βγάλει την “επιθυμητή” από τον ιδιώτη έρευνα, που στόχο θα έχει μόνο την παραγωγή κέρδους για τον ίδιο.
Παράλληλα πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί με τους ελάχιστους εργαζομένους – αφού άλλωστε υπάρχουν και προπτυχιακοί, μεταπτυχιακοί που μπορούν να τους αντικαταστήσουν και μάλιστα…στο τζάμπα!

Ένα πανεπιστήμιο που θα δίνει τη δυνατότητα στον εκάστοτε χρηματοδότη να ελέγχει απόλυτα το πρόγραμμα σπουδών.

Αλλά για να μην γίνεται και μπάχαλο με τόσα συμφέροντα να παίζονται, θα υπάρχει και ο manager (“οικονομικός υπεύθυνος”) για να βρίσκει και να μοιράζει τα λεφτά.

®    Την κατάργηση του ασύλου, κεκτημένο μέσα από πολλούς αγώνες, το οποίο ουσιαστικά αναγνωρίζουν ως εστία αντίστασης μέσα από την οποία η πληττόμενη πλειοψηφία αποφασίζει και υλοποιεί τις αποφάσεις της. Την κατάργηση τελικά οποιονδήποτε συλλογικών διαδικασιών στους χώρους του πανεπιστημίου και την υπονόμευση των Γενικών Συνελεύσεων.

   Εν τέλει ένα πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί αποκλειστικά και μόνο στη λογική της ανταγωνιστικότητας, της παραγωγής κέρδους και εργαζομένων έτοιμων να βιώσουν τις σκληρότερες συνθήκες εκμετάλλευσης που απαιτεί το κεφάλαιο. Εργαζομένων που θα μπορούν πολύ πιο δύσκολα να διεκδικήσουν μια ανθρώπινη ζωή.

   Αν είσαι εκεί για όλα τα παραπάνω, θα είσαι εκεί για να στηρίξεις την πολιτική της ΝΔ που στο μόνο που “διαφέρει” στην πραγματικότητα από αυτή του ΠΑΣΟΚ είναι στο ότι ίσως και να προτιμούσε τα “μέτρα” του μνημονίου να είναι ακόμα σκληρότερα. Θα είσαι λοιπόν εκεί όχι για να ψηφίσεις το φίλο σου που είναι στο

ψηφοδέλτιο, όχι το τρελό “παρεόνι” που κανονίζει ωραίες εκδρομές, μπασκετάκια και χαρίζει “αφιλοκερδώς” σημειώσεις. Αλλά αν είναι εκεί για τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, θα είσαι για να δηλώσεις σε τραπεζίτες, μεγαλοεπιχειρηματίες και όλους τους εκφραστές αυτών, πως είσια διαθέσιμος να υποθηκέυσεις το παρόν και το μέλλον σου για να συνεχίσουν αυτοί να κερδίζουν.

   Κόντρα σε όλα αυτά, θα είμαστε εκεί για να δηλώσουμε πως δε θα πάμε ούτε βήμα πίσω απ’ τις ανάγκες μας.
   Θα είμαστε εκεί για να δηλώσουμε πως θα ανατρέψουμε την πολιτική τους, παλεύοντας για μια παιδεία που θα εξυπηρετεί της κοινωνίας και όχι της αγοράς.
   Για μια ανθρώπινη ζωή, στην τελική, για μια κοινωνία που δεν θα στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Κ.ΑΡ.Α.ΒΙ. – Ε.Α.Α.Κ.
ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ