Η κατειλημμένη ΕΡΤ να γίνει κέντρο αγώνα για όλο το λαό!

Αγώνας ενάντια στην επιστράτευση του λαού!

Σαν τη μαφία, στις 4 τη νύχτα, χτύπησε ξανά πανικόβλητη η κυβέρνηση της εξαθλίωσης του λαού. Με ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ κύκλωσε το αμαξοστάσιο του ΜΕΤΡΟ στα Σεπόλια, έσπασε τις πόρτες και εισέβαλλε μέσα στις εγκαταστάσεις, για να επιβάλλει την επαίσχυντη, χουντικού τύπου επιστράτευση των εργαζομένων. Οι αστυνομικές δυνάμεις έκαναν 3 προσαγωγές, αφού πρώτα ανάγκασαν τους απεργούς και τον κόσμο να βγει έξω.

Αμέσως έγινε κάλεσμα για συγκέντρωση στη διασταύρωση Λένορμαν και Λ. Κηφισού, στις 6.00 π.μ. Υπήρχαν ήδη καλέσματα του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων, οργανώσεων, φορέων, συνδικάτων και συλλογικοτήτων για μαζική συμμετοχή στην Πανεργατική Παναττική στάση εργασίας από 12μμ έως 16μμ. Ο συγκεντρωμένος κόσμος προχώρησε με πορεία στο σταθμό του Αγίου Αντωνίου, όπου έγινε σύντομη συμβολική κατάληψη του κέντρου ελέγχου, και στη συνέχεια επέστρεψε στην περιοχή του αμαξοστασίου. Καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, το αμαξοστάσιο συνέχισε να τελεί υπό κατάληψη από την αστυνομία, υπό το φόβο των απεργών. Φτάσανε στο σημείο να εμποδίσουν την προγραμματισμένη συνέλευση των εργαζομένων μετά τη λήξη της πορείας...

Η τρικομματική κυβέρνηση, ποντάροντας στον «κοινωνικό αυτοματισμό» προσπάθησε να στρέψει την πληττόμενη πλειοψηφία ενάντια στους απεργούς του Μετρό και των συγκοινωνιών. Δείχνει για μια ακόμα φορά με την κήρυξη της απεργίας ως παράνομη ότι είναι μια κυβέρνηση ολοκληρωτική, απέναντι στον εχθρό λαό και τους αγώνες του. Χρησιμοποίησε όλα τα μέσα (απειλές, δικαστικές αποφάσεις, ψέματα και συκοφαντίες των ΜΜΕ) προκειμένου να σπάσει τον αγώνα. Αυτό τους καίει, και σίγουρα όχι η «ταλαιπωρία των επιβατών». Τελικά, μετά από πολλές πιέσεις και αφού τα φύλλα πορείας είχαν μοιραστεί στους εργαζόμενους, το ΜΕΤΡΟ άρχισε και πάλι να πραγματοποιεί δρομολόγια, ενώ ακολούθησαν ΗΣΑΠ και ΤΡΑΜ. Εύκολα καταλαβαίνει βέβαια κανείς ότι η οικονομία δεν πρόκειται να τονωθεί ξαφνικά με την επαναλειτουργία των συγκοινωνιών, όπως τόσες μέρες επικαλούνται, καθώς η τεράστια κρίση που έχει εξαθλιώσει το λαό μάλλον δεν οφειλόταν στην απεργία αυτή...

Απέναντι στο μαύρο μέτωπο κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-επιχειρηματιών, που θέλουν μέσα από τα τερατώδη μνημόνια να φορτώσουν το βάρος της δικής τους κρίσης στους εργαζόμενους συντρίβοντας κάθε δικαίωμά τους πρέπει να αντιτάξουμε τον ενιαίο αγώνα όλων των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων για να ανατραπεί αυτή η πολιτική.

ΔΕΝ ΣΚΥΒΟΥΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ!
Πλατύ μέτωπο αγώνα και υπεράσπισης των εργαζόμενων στο ΜΕΤΡΟ αλλά και όλων των κομματιών της κοινωνίας που πλήττονται! Πάλη για την ανατροπή της βάρβαρης κυβέρνησης και της αντιλαϊκής πολιτικής!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ

Μέρες τώρα, οι εργαζόμενοι στο Μετρό βρίσκονται στη μεγαλύτερη και σημαντικότερη απεργία της ιστορίας τους. Ενάντια στις τεράστιες περικοπές των αποδοχών τους, στην κατάργηση της Συλλογικής τους σύμβασης και τις αυξήσεις των εισιτηρίων στα ΜΜΜ.

Τα μέτρα αυτά αποτελούν ένα μόνο μέρος του συνόλου των μέτρων που ορίζει το τελευταίο Μνημόνιο, που ψήφισε η συγκυβέρνηση με τις επιταγές της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. Μέτρα τα οποία καταδικάζουν το λαό και τον κόσμο της δουλειάς στη φτώχεια, τους μισθούς πείνας και την ανεργία…

Παρά το συντονισμένο, συνεχές χτύπημα της απεργίας με λάσπη από τα κυρίαρχα ΜΜΕ για τις δήθεν υπέρογκες αποδοχές των εργαζομένων, και αφού η "ανεξάρτητη" Δικαιοσύνη απέτυχε να κάμψει την απεργία με την κήρυξη της ως παράνομη, σήμερα το μεσημέρι είδαμε με περηφάνια να ανακοινώνεται το πιο αντιδημοκρατικό και αντεργατικό δυνατό μέτρο: η πολιτική επιστράτευση των απεργών. Από πίσω η ΔΗΜΑΡ να διαμαρτύρεται για την "αδιαλλαξία των δύο πλευρών", παρά την πρόταση των εργαζομένων νωρίτερα το πρωί να επιστρέψουν σε διάλογο, με μόνο προαπαιτούμενο την τήρηση της συλλογικής τους σύμβασης ως τότε...

Η προπαγάνδα όμως απ’ ότι φαίνεται δεν έπιασε τόπο. Πλήθος κόσμου εργαζόμενοι, νεολαία, φοιτητές, άνεργοι έχουν συρρεύσει μετά την ανακοίνωση της επιστράτευσης στο αμαξοστάσιο του Μετρό και στηρίζουν έμπρακτα την απεργία των εργαζομένων. Δεκάδες σωματεία και σύλλογοι, μεταξύ των οποίων και ο Σ.Φ. Βιολογικού στέκονται στο πλάι των εργαζομένων στο μετρό.

Οι απολύσεις εργαζομένων για τη συνδικαλιστική τους δράση είναι εδώ και χρόνια μια μόνιμη απειλή. Το να ανακοινώνονται με περηφάνια από τον πρωθυπουργό της χώρας, συνιστά νέα καμπή στην προσπάθεια οριστικής διάλυσης των εργασιακών δικαιωμάτων. Η ευθεία απειλή για παρέμβαση της αστυνομίας και συλλήψεις απεργών μυρίζει, για άλλη μια φορά, χούντα, και δείχνει ξεκάθαρα τους στόχους της κυβέρνησης. Το μήνυμα της ημέρας σαφέστατο: όποιος σηκώνει κεφάλι θ' αντιμετωπίζεται με το πιο αντεργατικό κι αυταρχικό (νομικό και όχι μόνο) οπλοστάσιο!

 

ΔΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ!

Η ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ, ΝΙΚΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ της ΕΑΑΚ για την άρση ασύλου στο ΑΠΘ

Σήμερα 30-11 στις 4 τα ξημερώματα αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλαν στο χώρο της κατειλημμένης από απεργούς εργολαβικούς υπαλλήλους πρυτανείας και συνέλαβαν 11 εργαζόμενους(10 υπαλλήλους της τεχνικής υπηρεσίας και 1 της καθαριότητας). Η κίνηση αυτή έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά πρωτοφανών κατασταλτικών χτυπημάτων των εργατικών και νεολαιίστικων αγώνων. Μια μέρα μετά την αθώωση των τριών εργαζόμενων αγωνιστών και ενώ εκκρεμεί για τις 19 Δεκέμβρη η δίκη των 16 μελών των φοιτητικών συλλόγων(10 μέλη των ΕΑΑΚ και 6 ακόμα συναγωνιστές) που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια της δολοφονικής επίθεσης των ΜΑΤ στο ΑΠΘ την ημέρα της 17 Νοέμβρη , η «σιδερένια φτέρνα του κράτους » ξαναχτυπά.

Η εισβολή των ΜΑΤ για δεύτερη φορά σε ένα μήνα μέσα στο χώρο του ασύλου, ήρθε μετά από επιστολή των πρυτανικών αρχών στο εισαγγελέα, ο οποίος με τη σειρά του διέταξε την επέμβαση για την λήξη της απεργίας και την σύλληψη των καταληψιών. Η απεργία 70 ημερών, με τη οποία οι εργαζόμενοι δε ζητάνε τίποτα παραπάνω από το αυτονόητο, την καταβολή των δεδουλευμένων τους (είναι μήνες απλήρωτοι), μόνιμη και σταθερή δουλειά με αξιοπρέπεια και να σταματήσουν να δουλεύουν υπό το καθεστώς της εργολαβίας. Αντ’ αυτού οι πρυτανικές αρχές ,προλαβαίνοντας ακόμα και τα συμβούλια ιδρύματος ,σπεύδουν να υλοποιήσουν την μνημονιακή πολιτική ζητώντας από τους εργαζόμενους να δουλεύουν με 460 ευρώ. Η απόφαση για συνέχιση της απεργίας μάλιστα ανανεώθηκε μετά από πολύ μαζική συνέλευση του σωματείου μου πραγματοποιήθηκε στις 28-11 παρά την τρομοκρατία της απειλής επέμβασης της αστυνομίας η οποία και πραγματοποιήθηκε τελικά.

Η επιστολή στον εισαγγελέα από τις πρυτανικές αρχές και τους κοσμήτορες σχολών δείχνει τον προδοτικό τους ρόλο στον αγώνα για τη προάσπιση του δημόσιου πανεπιστήμιου, καθώς για ακόμα μια φορά δίνουν τα διαπιστευτήρια τους στη κυβέρνηση ότι μπορούν να εγγυηθούν την υλοποίηση της αντιδραστικής πολιτικής στα πανεπιστήμια μέσω της κατασυκοφάντησης και διάλυσης του αγώνα των εργολαβικών.

Ως ΕΑΑΚ βρεθήκαμε από την πρώτη στιγμή αλληλέγγυοι στον αγώνα των 650 εργολαβικών υπαλλήλων και συμπορευτήκαμε μαζί τους. Ο αγώνας τους πρέπει να δικαιωθεί. Καταγγέλλουμε την κυβέρνηση που-στο όνομα του χρέους και σε αγαστή συνεργασία με την ΕΕ και το ΔΝΤ- προκειμένου να διασφαλίσει την υλοποίηση της πολιτικής κοινωνικής καταστροφής και διάσωσης του κεφαλαίου δε διστάζει να καταστέλλει κάθε αγώνα που ξεπηδά. Η όξυνση της κρατικής καταστολής αποδεικνύει τον φόβο της απέναντι στη δυναμική των λαϊκών κινητοποιήσεων.

Καταγγέλλουμε απερίφραστα τον Πρύτανη του ΑΠΘ για την κατασυκοφάντηση του αγώνα των εργολαβικών υπάλληλων και την επιλογή του να προβεί σε κάλεσμα για εισαγγελική παρέμβαση, αλλά και τη διπρόσωπη στάση του καθώς σήμερα τολμά να εμφανίζεται και να ζητά την απελευθέρωση των ανθρώπων που ο ίδιος διέταξε να συλλάβουν. Την ίδια μέρα που με δική του πρωτοβουλία διοργανώθηκε η φιέστα-απεργοσπασία καθαρισμού του ΑΠΘ, με την συνδρομή των ΜΜΕ και της εργολαβικής εταιρίας που μίσθωσε παράνομα άλλο συνεργείο καθαρισμού .  Απαιτούμε την άμεση παραίτηση τόσο του Πρύτανη Μυλόπουλου , του πρυτανικού συμβουλίου όσο και των κοσμητόρων και προέδρων σχολών που συνυπέγραψαν την επιστολή! Είναι συνυπεύθυνοι για το απεργοσπαστικό πραξικόπημα που πραγματοποιήθηκε. Είναι η πρώτη φορά στην μεταπολιτευτική ιστορία του τόπου που η αστυνομία εισβάλει στο άσυλο για να καταστείλει μια απεργία. Μια απεργία μάλιστα που ούτε καν νομότυπα έχει κηρυχτεί παράνομη, το αντίθετο μάλιστα υπάρχει δικαστική απόφαση που κρίνει απόλυτα νόμιμη την απεργία και απορρίπτει τα ασφαλιστικά μέτρα που κατέθεσε εναντίον των απεργών η «Οικολογική Α.Ε.»(η εργολαβική εταιρία).

Το άσυλο αποτελεί λαϊκό κεκτημένο που κερδήθηκε με αγώνες , δεν καταργείται από νόμους,  είναι χώρος που ανήκει σε όλο των αγωνιζόμενο λαό, η η αξία χρήσης του νοηματοδοτείται μέσα από αυτούς.  Ως φοιτητικό κίνημα και μέσα από τους φοιτητικούς μας συλλόγους θα είμαστε εκεί κάθε στιγμή να υπερασπιστούμε τους δίκαιους αγώνες του λαού και της νεολαίας αλλά και το ίδιο το άσυλο σε οποιαδήποτε προσπάθεια άρσης του από την Κυβέρνηση και τις Πρυτανικές Αρχές. Δηλώνουμε ξεκάθαρα στην κυβέρνηση που διαλύει κάθε λαϊκή κατάκτηση ότι είμαστε στο πλευρό των εργολαβικών υπαλλήλων του ΑΠΘ και θα μας βρουν απέναντι τους σε κάθε προσπάθεια καταστολής του αγώνα του εργαζόμενου λαού.

_ Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων με απόσυρση των κατηγοριών που τους βαραίνουν

_ Απαιτούμε την κήρυξη πανθεσσαλονίκειας απεργίας , στα πλαίσια της στήριξης του αγώνα των εργολαβικών υπαλλήλων, αλλά και απέναντι συνολικά στην αντιλαϊκή πολιτική. Ο αγώνας τους είναι υπόθεση όλου του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος της πόλης. 

ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑ ΜΑΖΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

Μνημόνιο vol.3

«Τα λεφτά τελειώνουν», «η δόση δεν εκταμιεύεται», «απειλούμαστε με χρεοκοπία», «οι Ευρωπαίοι μας πιέζουν αλλά εμείς –εννοείται- θα παλέψουμε μέχρι τέλους για τα δικαιώματα του λαού», «λίγες θυσίες ακόμα και φτάνουμε στο τέρμα»… Ατάκες χιλιοειπωμένες, σαν να μην πέρασε μια μέρα από την ψήφιση των προηγούμενων δύο μνημονίων (ναι, αυτών που θα ήταν τα τελευταία γιατί η χώρα «όπου να ναι θα ανασάνει»). Ατάκες που όσο περνάει ο καιρός, ακούγονται από διαφορετικά στόματα (στην αρχή από το ΠΑΣΟΚ, μετά από την κυβέρνηση Παπαδήμου, τώρα από την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και πάει λέγοντας…) αλλά στην ουσία τους (και στο ψέμα τους) παραμένουν αναλλοίωτες. Ατάκες που τελικά «δεν πιάνουν». Άλλωστε, τρία χρόνια μετά την πρώτη δόση , δεν είναι και εύκολο πράμα να πείσεις τους 900.000 που είναι γραμμένοι στις λίστες του ΟΑΕΔ να κάνουν κι άλλες θυσίες για τα σωθούν οι 3000 της λίστας Λαγκάρντ… Και επειδή αυτή είναι η 3^η φορά και τα λεφτά είναι ξανά πολλά επιβάλλεται το τίμημα να είναι ακόμα μεγαλύτερο. Δεν μιλάμε πια για «πρώτες μειώσεις μισθών» και «εξορθολογισμούς του δημοσίου». Το μνημόνιο 3 έρχεται για να σχεδιάσει και να ολοκληρώσει σε βάθος χρόνου τη νέα κοινωνική πραγματικότητα. Το νέο μνημόνιο της καταστροφής, περιλαμβάνει παρεμβάσεις σε όλα τα πεδία του δημόσιου βίου καθώς αποτελεί συνολική, στρατηγικής σημασίας απάντηση από τη σκοπιά του κεφαλαίου –ελληνικού και ξένου – στην προσπάθεια του να ξεπεράσει την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση (και προφανώς στην ειδικότερη μορφή που αυτή παίρνει στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε.)

Μια πρώτη γεύση των μέτρων περιλαμβάνει τα εξής:

• Αύξηση όλων των ορίων συνταξιοδότησης κατά 2 χρόνια, δηλ στα 67 έτη (την ίδια ώρα που για να πάρει κανείς στο τέλος του βίου του επίδομα κηδείας, θα πρέπει να έχει τουλάχιστον 20 χρόνια πλήρους εργασίας).

• Ενοποίηση σε ένα και μόνο ταμείο που θα δίνει όλες τις επικουρικές συντάξεις (όπως φαγώθηκαν τα χρήματα με την ενοποίηση στον ΕΟΠΠΥ, έτσι κι εδώ)
• "Προσαρμογή των συντάξεων στις εισφορές" - ανεργία; κόψτε συντάξεις!
• Βάζει πλαφόν στις συντάξεις αναπηρίας, ορίζοντας πως δε μπορούν να είναι περισσότερο από το 10% του συνόλου των συντάξεων
• Απολύσεις και μετατάξεις 150.000 δημοσίων υπαλλήλων μέχρι το 2015, 25.000 σε εφεδρεία μέχρι τα μέσα του 2013
• Περνούν άμεσα στο ταμείο ιδιωτικοποιήσεων η Εγνατία και τα αεροδρόμια Ελευσίνας, Λαυρίου, Ηγουμενίτσας, Αλεξανδρούπολης, Βόλου, Καβάλας, Κόρφου, Πάτρας, Ηρακλείου και Ραφήνας
• Απαιτείται να εξαλειφθούν τα "νομικά κολλήματα" για την πώληση ΔΕΗ, Λιμανιών Πειραιά και Θεσσαλονίκης, ΕΥΑΘ κι ΕΥΔΑΠ κι ΕΛΠΕ, μετάβαση του ΟΣΕ στο ταμείο ιδιωτικοποιήσεων μέχρι το Μάρτη του 2013
• Όλες οι νομοθεσίες για τους ιδιωτικοποιημένους οργανισμούς (μεταξύ αυτών κι η εργατική νομοθεσία) θα είναι οι νομοθεσίες που ισχύουν για τον ιδιωτικό τομέα
• Κατάργηση φοροαπαλλαγών για να δευρυνθεί η "φορολογική βάση" (το φορολογούμενο μέρος του πληθυσμού (σε λίγο θα πληρώνουμε φόρο και για το χαρτζιλίκι))
• Στόχος (και κριτήριο) της μεταρρύθμισης είναι το να πέσει το κόστος του συστήματος Υγείας κάτω από το 6% του ΑΕΠ
• Στόχος η μείωση των δημοσίων δαπανών για τα φάρμακα στα εξωτερικά ιατρεία στο 1% του ΑΕΠ μέχρι το 2014
• Η συνολική δημόσια φαρμακευτική δαπάνη να πέσει κάτω από το 1.5% το 2013 και 1.3% το 2014

• Πριν την εκταμίευση της δόσης να έχουν συγχωνευθεί όλα τα ασφαλιστικά ταμεία στον ΕΟΠΠΥ
• Ο ΕΟΠΠΥ να εγγυηθεί πως: (σε σχέση με τον Ιούνη 2012) θα μειωθούν κατά 10% οι γιατροί μέχρι το Δεκέμβρη του 2012 κι άλλο 10% το 2013
• Έντονη προώθηση γενοσίμων φαρμάκων (35% των πωλούμενων μέχρι το τέλος του 2012 κι 60% μέχρι το τέλος του 2013, συνταγογράφηση της δραστικής ουσίας κι επιλογή του φθηνότερου φαρμάκου με αυτήν, υποχρέωση των νοσοκομείων να παραγγέλνουν τα 2/3 των φαρμάκων τους με τη δραστική ουσία)
• Εαν δεν πιαστούν οι παραπάνω στόχοι, πλαφόν στο κόστος φαρμάκων που μπορεί να γράψει ο κάθε γιατρός και αύξηση της συμμετοχής του ασθενούς (θα είναι μεταξύ των αυτοματοποιημένων διαδικασιών)
• Μείωση του αριθμού των φαρμάκων τα οποία καλύπτει η ασφάλιση, μείωση των παροχών του ΕΟΠΠΥ, της συμμετοχής του ΕΟΠΠΥ στην ιδιωτική περίθαλψη
• Μείωση του κόστους λειτουργίας των νοσοκομείων κατά 8% το 2012 κι άλλο 5% το 2013 και μείωση νοσοκομειακών κλινών
• Το ίδιο το μνημόνιο απαιτεί την εφαρμογή των ν. 4009 & 4076 και εκλογές νέων Πρυτάνεων μέχρι το Δεκέμβρη του 2012, εκλογή των Συμβουλίων Διοίκησης μέχρι το Μάρτιο του 2013, συγχωνεύσεις σχολών μέχρι το Μάρτιο του 2013.

Κερασάκι στην τούρτα; Η κατάργηση ουσιαστικά του βασικού μισθού, η πλήρης ελαστικοποίηση των όρων εργασίας κι η εκθεμελίωση κάθε έννοιας εργατικού δικαιώματος. Η δημιουργία ουσιαστικά μιας κοινωνίας υπόδουλων και πλήρως υποταγμένων στη μοίρα τους ανθρώπων, βορά στην πιο βάρβαρη εκμετάλλευση. Όλα αυτά όμως γίνονται για να σωθούμε, μας λένε, γιατί «το χρέος δεν είναι βιώσιμο». Επιπλέον όμως, λέμε εμείς, το χρέος αυτό δεν είναι και δικό μας δημιούργημα. Και γι αυτόν ακριβώς το λόγο δεν πρόκειται να το πληρώσουμε!

Άλλωστε αν ψάξουμε λίγο τελικά, όντως, «λεφτά υπάρχουν»:

(τα στοιχεία αυτά προέρχονται από τις εταιρείες διαχείρισης ιδιωτικού πλούτου και αφορούν όσους έχουν διαθέσιμο πλούτο τέτοιον που χρειάζονται επαγγελματίες διαχειριστές για να τον αξιοποιήσουν. Αυτό σημαίνει ότι στον πλούτο αυτό δεν περιλαμβάνονται όλοι εκείνοι που έχουν κάποια ομόλογα εν είδη αποταμίευσης, ούτε κάποια ακίνητα εν είδη εξασφάλισης)

• το 2010 ο συνολικός ιδιωτικός πλούτος στην Ελλάδα ήταν 3 φορές μεγαλύτερος από το ΑΕΠ της χώρας.
• Ο κινητός πλούτος, που αποτελείται από μετρητά (ρευστά), χρεόγραφα (μετοχές, ομόλογα, κλπ.) και άλλα (χρυσός, κοσμήματα, κλπ.) ανήλθε για το 2010 σχεδόν σε 340 δις δολ., περίπου όσο το ΑΕΠ της χώρας. Ο ιδιωτικός κινητός πλούτος δεν φορολογείται στην Ελλάδα. Να σημειώσουμε επίσης ότι πρόκειται για αποθεματικό πλούτο, δηλαδή για αποθησαυρισμό και δεν χρησιμοποιείται στην οικονομία με την μορφή επενδύσεων. Πρόκειται καθαρά για παρασιτική κερδοσκοπία.
• Ο συνολικός ιδιωτικός ακίνητος πλούτος το 2010 ξεπέρασε το ΑΕΠ της χώρας σχεδόν 2,5 φορές και ανήλθε στα 736 δις δολ., ή 526 δις ευρώ. Πόσα από αυτά τα ακίνητα φορολογούνται; Ουσιαστικά κανένα, διότι έχουν περάσει κατά κύριο λόγο στην κυριότητα υπεράκτιων εταιρειών (offshore).

και κάποια τελευταία στοιχεία :

• Κέρδη τραπεζών την τελευταία δεκαετία: κατά μέσο όρο περίπου 1 δισ. ευρώ την εβδομάδα

• Μεταξύ Δεκέμβρη 2009 και Ιούλη 2012, περίπου το 29% των καταθέσεων σε ελληνικές τράπεζες έχουν αποσυρθεί γιατί δεν έχει ο κόσμος χρήματα για να ζήσει. (δεν συμπεριλαμβάνονται δηλαδή όσα έφυγαν προς εξωτερικό, κι οι πλούσιοι δεν κρατούν ποτέ κομπόδεμα στο σπίτι)
• Συνολικοί φόροι εφοπλιστών ~12 εκατομμύρια ευρώ. Παράβολα μεταναστών: ~50 εκ.
• Η παραγωγικότητα της εργασίας στην Ελλάδα αυξήθηκε τα τελευταία δέκα χρόνια (00-10) 20%.(Γιατί όμως οι ώρες εργασίας ανεβαίνουν, οι συντάξεις μειώνονται, τα όρια συνταξιοδότησης ανεβαίνουν και τα ταμεία καταρρέουν; Που πηγαίνει όλος αυτός ο πλούτος που παράγεται;)
• Το 0.5% του παγκόσμιου πληθυσμού καρπώνεται το 40% του παγκόσμιου πλούτου
• Το 70% του ενήλικου πληθυσμού έχει πρόσβαση στο 4.2% του παγκόσμιου πλούτου (κι εμείς ενήλικες είμαστε)
• Δανειακές ανάγκες 2010 (Απρίλιος Δεκέμβρης): τοκοχρεολύσια: 39.7 δις - δάνειο τρόικας 38 δις
• Δανειακές ανάγκες 2011: τοκοχρεολύσια: 47.3 δις - δάνειο τρόικας 40 δις
• Δανειακές ανάγκες 2012: τοκοχρεολύσια: 57.9 δις - δάνειο τρόικας 30 δις (και το 99% των δόσεων καταλήγει στις τράπεζες( τοκοχρεολύσια, ανακεφαλαιοποίηση κλπ.))

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλά ακόμα στοιχεία για να αποδείξουμε ποια τελικά είναι η πραγματική στόχευση της πολιτικής που ακολουθείται. Γιατί μάλλον δεν είναι η συρρίκνωση του χρέους αλλά η διεύρυνση των ταξικών ανισοτήτων και αντιθέσεων. Η πλήρης εξαθλίωση της κοινωνικής πλειοψηφίας, το τσάκισμα της νεολαίας στο σήμερα αλλά πολύ περισσότερο στο αύριο. Γιατί το αύριο που μας ετοιμάζουν καμιά σχέση δεν θα χει με αυτά που μάθαμε ως τώρα. Γιατί το αύριο που μας ετοιμάζουν θα χει δουλειά (και όχι για όλους) με 400 ευρώ, χωρίς ασφάλεια και χωρίς σύνταξη. Θα χει άρρωστους αλλά δεν θα χει γιατρούς και φάρμακα. Ναι, θα έχει σχολεία και πανεπιστήμια, αλλά δεν θα μπορούν και πολλοί να πηγαίνουν. Θα έχει κυρίως φτώχια, εξαθλίωση και περισσότερη εκμετάλλευση. Και επειδή αυτό το μέλλον δεν «έτυχε», λόγω μιας στραβοτιμονιάς που έκαναν κάποιοι ανίκανοι, δεν πρόκειται να αλλάξει αν κάποιοι άλλοι, πιο ικανοί, «πάρουν αλλιώς το τιμόνι». Δεν είναι ζήτημα διαχείρισης για να διαλέξουμε τη μια ή την άλλη επιλογή, είναι ζήτημα συστήματος και πρέπει να επιλέξουμε το ένα ή το άλλο! Σήμερα, η μόνη απάντηση που μπορεί να υπάρξει δεν μπορεί να είναι άλλη από το μαζικό λαϊκό ξεσηκωμό. Σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε σχολή. Πιάνοντας το νήμα της ιστορίας του λαού μας και του εργατικού κινήματος που είναι γεμάτη από ανθρώπους που χωρίς να μετρήσουν αντικειμενικούς όρους και προϋποθέσεις, χωρίς να περιμένουν πότε θα «ωριμάσουν» οι συνθήκες, έκαναν αυτό που έκαναν, γιατί έτσι είχαν τα πράματα!

Αγώνας από τα κάτω, μέσα από συλλογικές διαδικασίες, γενικές συνελεύσεις, κόντρα σε λογικές ανάθεσης!

Αγώνας όχι για τον αγώνα, αλλά αγώνας για τη νίκη, τη νίκη που είναι πιο αναγκαία και πιο δυνατή από ποτέ!

Αγώνας για μια κοινωνία άλλη, χωρίς πλούσιους και πεινασμένους, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο!

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 5/11 στις 10:00, στο ΦΜ1!

Νέο μνημόνιο.. η επέλαση των βαρβάρων!

Με ολοκληρωτικό αφανισμό, κοινωνικό και πολιτικό, απειλείται άμεσα ο ελληνικός λαός, η εργαζόμενη πλειοψηφία, η νεολαία και οι άνεργοι. Το νέο πακέτο μέτρων πρόκειται, αν περάσει και εφαρμοστεί, να δώσει το τελειωτικό χτύπημα σε όποιο απομεινάρι εργατικού δικαιώματος έχει παραμείνει, σε όποιο ίχνος κοινωνικού αγαθού. Πρόκειται να οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην πλήρη φτωχοποίηση του λαού, σε σημείο που να απειλείται ακόμα κι η ίδια του η επιβίωση. Η επέλαση των βαρβάρων αφορά κάθε πτυχή της καθημερινότητας μας, σε σημείο που δεν ξέρει κανείς τι να αρχίσει να λέει. Σε αυτό το κείμενο λοιπόν δε μπορούμε παρά να σημειώσουμε τις γενικές κατευθύνσεις αυτής της νέας θηριωδίας για το σύνολο της πληττόμενης πλειοψηφίας.

Το νέο μνημόνιο της καταστροφής λοιπόν, περιλαμβάνει παρεμβάσεις σε όλα τα πεδία του δημόσιου βίου καθώς αποτελεί συνολική, στρατηγικής σημασίας απάντηση από τη σκοπιά του κεφαλαίου –ελληνικού και ξένου – στην προσπάθεια του να ξεπεράσει την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση (και προφανώς στην ειδικότερη μορφή που αυτή παίρνει στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε.) Έτσι, βλέπουμε το όριο ηλικίας για συνταξιοδότηση να πηγαίνει στα 67 την ίδια ώρα που για να πάρει κανείς στο τέλος του βίου του επίδομα κηδείας, θα πρέπει να έχει τουλάχιστον 20 χρόνια πλήρους εργασίας (!!!). Ακόμα, βλέπουμε την εξωφρενική πρόθεση για πλήρη κατάργηση όλων των φοροαπαλλαγών που ισχύουν ως σήμερα, από τους τόκους των στεγαστικών δανείων και τις ιατρικές δαπάνες, μέχρι και το επιπλέον αφορολόγητο όριο που υπήρχε για κάθε παιδί (γεγονός που για μια οικογένεια με 2 παιδιά μεταφράζεται σε 400ευρώ επιπλέον φόρο!). Παράλληλα, η λεγόμενη «έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης» μονιμοποιείται, με πιθανή μείωση του ορίου επιβολής του (μιας και το να είναι κανείς αλληλέγγυος συνηθίζεται ως γνωστόν να του επιβάλλεται..) από τις 12.000 ευρώ στις 5.000, με ταυτόχρονη φυσικά αναπροσαρμογή του φορολογικού συστήματος σε βάρος των εργαζομένων. Αποτέλεσμα;  Για ακόμα μια φορά αυτοί που καλούνται να πληρώσουν τη νύφη να είναι τα μεσαία και χαμηλά στρώματα, την ίδια ώρα που τα μεγάλα μένουν ανέγγιχτα! Και φυσικά από τα δίχτυα της εφορίας δεν πρόκειται να ξεφύγουν ούτε όσοι διαθέτουν ακίνητη περιουσία, ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για πρώτη κατοικία ή όχι (μιας και άλλωστε το να έχεις μια γκαρσονιέρα στα Πατήσια ή μια μεζονέτα στη Κηφισιά δεν απέχουν και πολύ!) Ακόμα κι οι αγρότες που βιοπορίζονται από την εκμετάλλευση γης θα πληρώσουν φόρο από το πρώτο ευρώ, καθώς το αφορολόγητο που ίσχυε πάει περίπατο. Η μικρή ιδιοκτησία που υπάρχει στην Ελλάδα και περιλαμβάνει την «εξωφρενική» αξίωση του να έχεις ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι σου, φαίνεται πως για τα αστικά επιτελεία της συγκυβέρνησης, της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. δεν μπορεί πλέον να γίνεται ανεκτή.

Προτεραιότητά τους προφανώς, παραμένει η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας, μέσω της παραχώρησης των πάντων στο ΤΑΙΠΕΔ (φορέας που έρχεται να υλοποιήσει από την αρχή ως το τέλος του το σχέδιο της Catastroica). Στην παιδεία προβλέπεται πλήρης καταστροφή με 150 από τα 499 τμήματα ΑΕΙ – ΤΕΙ να συγχωνεύονται και να κλείνουν, την ίδια ώρα που οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί από 15.200, περιορίζονται σε 2.000. Παρόμοια προβλέπεται κι η τύχη της υγείας όπου τα «κρεβάτια» στα δημόσια νοσοκομεία έχουν ήδη μειωθεί κατά 11.000 κι έχει και συνέχεια, μιας και σε ότι σχολείο ή νοσοκομείο κλείνει, αυτόματα καταργούνται οι οργανικές θέσεις που υπήρχαν σε αυτά, με ότι αυτό βέβαια συνεπάγεται.. Άλλωστε, όπως έχουμε δει και τα τελευταία χρόνια στους δρόμους, το μόνο επάγγελμα που φαίνεται να εξακολουθεί να παράγει κοινωνική υπεραξία είναι αυτό του μπάτσου!

Κερασάκι στην τούρτα; Η κατάργηση ουσιαστικά του βασικού μισθού, η πλήρης ελαστικοποίηση των όρων εργασίας κι η εκθεμελίωση κάθε έννοιας εργατικού δικαιώματος. Η δημιουργία ουσιαστικά μιας κοινωνίας υπόδουλων και πλήρως υποταγμένων στη μοίρα τους ανθρώπων, βορά στην πιο βάρβαρη εκμετάλλευση.

Η μόνη απάντηση που μπορεί να υπάρξει δεν μπορεί να είναι άλλη από το μαζικό λαϊκό ξεσηκωμό. Σήμερα, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε σχολή. Πιάνοντας το νήμα της ιστορίας του λαού μας και του εργατικού κινήματος που είναι γεμάτη από ανθρώπους που χωρίς να μετρήσουν αντικειμενικούς όρους και προϋποθέσεις, χωρίς να περιμένουν πότε θα «ωριμάσουν» οι συνθήκες, έκαναν αυτό που έκαναν, γιατί έτσι είχαν τα πράματα!
Αγώνας από τα κάτω, μέσα από συλλογικές διαδικασίες, γενικές συνελεύσεις, κόντρα σε λογικές ανάθεσης!
Αγώνας όχι για τον αγώνα, αλλά αγώνας για τη νίκη, τη νίκη που είναι πιο αναγκαία και πιο δυνατή από ποτέ!
Αγώνας για μια κοινωνία άλλη, χωρίς  πλούσιους και πεινασμένους, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο!  

Να τελειώνουμε με αυτούς που μας έφεραν ως εδώ!

Χρόνια τώρα, είναι γνωστός ο τρόπος με τον οποίο η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, πανελλαδικά, προσεγγίζει τους φοιτητές, προκειμένου να συγκεντρώσει το πολυπόθητο υψηλό ποσοστό της στις φοιτητικές εκλογές.

Και ξεκινάμε:

• Ψήφος της παρέας και της διασκέδασης

Με όπλο τους το lifestyle, τα κλαμπ, τα μπουζούκια και τα ταξίδια, εκμαιεύουν από τους φοιτητές τη φιλική ψήφο, τύπου 15μελούς.

• Ψήφος σημειώσεων και συνεδρίων

Η “από μηχανής θεός”, γραμματειακού τύπου βοήθεια που παρέχεται καθημερινά στα τραπεζάκια της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, δεν είναι ακριβώς “τζάμπα”. Πληρώνεται με μια ψήφο στην παράταξη.

• Ψήφος στη δύναμη ευθύνης

Εδώ χρησιμοποιείται η λογική της εύκολης λύσης. Δηλαδή; Ψήφισε στις εκλογές και η ΔΑΠ θα είναι υπεύθυνη για τα υπόλοιπα. Η ψήφος αυτή εγγυάται τη διάλυση των Φοιτητικών Συλλόγων, τη μη διεξαγωγή Γενικών Συνελεύσεων και τη μη ενασχόληση των φοιτητών τελικά με τα ζητήματα που αφορούν τη σχολή και την κοινωνία.

Ποιά είναι όμως η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ;

Πρόκειται για την παράταξη της ΝΔ στα Πανεπιστήμια, η οποία έχει αναλάβει με κάθε τρόπο να υλοποιήσει τις επιδιώξεις του πολιτικού της φορέα. Αυτό φαίνεται από τις θέσεις που έχει παρουσιάσει για το Πανεπιστήμιο, με το “Παιδεία 2020”, το οποίο σχεδόν ταυτίζεται με το νόμο Διαμαντοπούλου, και χαιρετίστηκε ένθερμα από τον Αντώνη Σαμαρά.

Ταυρόχρονα, συμβάλλει όσο πιο αποτελεσματικά μπορεί στη διάλυση του Πανεπιστημίου, υπερψηφίζοντάς το τόσο στις Συγκλήτους όσο και στα Τμήματα τους κατακρεουργημένους προϋπολογισμούς που οδηγούν τις σχολές στην αδυναμία λειτουργίας, τους εργαζόμενους στο δρόμο και τους φοιτητές να πρέπει να πληρώσουν για συγγράμματα, σίτιση και στέγαση. Και δε διστάζει, προκειμένου να υλοποιηθούν αυτά τα σχέδια, να φέρει μέχρι και μπράβους για να τα διασφαλίσει, όπως έκανε και στα ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, έτσι ώστε να γίνουν εκλογές για Συμβούλιο Διοίκησης.

Το πιο ουσιώδες απ' όλα όμως, είναι ότι η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ αποτελεί τον εκφραστή και εγγυητή της μνημονιακής πολιτικής εντός του Πανεπιστημίου. Πιστή στην υπεράσπιση των συμφερόντων των εργοδοτών, των επιχειρηματιών και των τραπεζιτών, η ΔΑΠ στρώνει το έδαφος για την εν λευκώ αποδοχή της κυρίαρχης πολιτικής. Της πολιτικής των απολύσεων, της ανεργίας, των μισθών πείνας, και της διάλυσης των κοινωνικών παροχών. H ιστορική συντριβή του δικομματισμού στις εκλογές της 6ης Μάη, θα ολοκληρωθεί μόνο όταν τσακιστούν όλα τα στηρίγματά τους μέσα στην κοινωνία, στα Πανεπιστήμια και στους χώρους δουλειάς, που μόνο στόχο έχουν την αναπαραγωγή της ίδιας πολιτικής.

ΛΕΜΕ ΟΧΙ:

• Στη διαπλοκή με τους μεγαλοκαθηγητές
• Στη διάλυση της Παιδείας
• Στον εργασιακό μεσαίωνα
• Στην ανεργία και τη μετανάστευση που καταστρέφουν τη γενιά μας

ΨΗΦΟΣ ΣΤΗ ΔΑΠ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ!

ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΝΑ ΜΗ ΔΩΣΕΙ ΣΤΗ ΔΑΠ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΑΛΥΣΕΙ ΤΗ ΖΩΗ!

ΣΤΙΣ 16 ΜΑΗ, ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΟΠΩΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ!

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ

Επίθεση στους εργαζόμενους

ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ τη Σύγκλητο του ΕΚΠΑ, όπου στη Συνέλευση της Πέμπτης 26/4 υπερψήφισε τη σύσταση επιτροπών εσωτερικής αξιολόγησης των εργαζομένων.
Μετά από μία απαράδεκτη διαδικασία, όπου για ακόμη μια φορά δε δόθηκε ο λόγος σε φοιτητές και εργαζόμενους, οι οποίοι βρίσκονταν εκεί με απόφαση Γενικής Συνέλευσης, αποφασίστηκε ουσιαστικά ο τρόπος διαλογής των εργαζομένων προς εφεδρεία ή απόλυση. Επισημοποιείται δηλαδή η θέση των ΙΔΑΧ ως παραδείγματα των σχέσεων ελαστικής εργασίας που επιβάλλονται με επιταγές των Μνημονίων και του μαύρου μετώπου ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου. Φαίνεται ξεκάθαρα η έμμεση προσπάθεια εφαρμογής του νόμου 4009, που ορίζει 7 ΙΔΑΧ ανά τμήμα, θεωρώντας τους "περιττά έξοδα" για το Πανεπιστήμιο.

Πρόκειται για τεράστια πρόκληση ενάντια στους ανθρώπους που κάνουν το μεγαλύτερο μέρος του εκπαιδευτικού και ερευνητικού έργου στα Πανεπιστήμια και οι οποίοι εργάζονται υπό όλο και σκληρότερο καθεστώς απαξίωσης, την ίδια στιγμή που πολλά μέλη ΔΕΠ καρπώνονται το ερευνητικό τους έργο, εκμεταλλευόμενα τη θέση τους. Η ανταμοιβή τους; Να ωρύονται ορισμένοι πρόεδροι τμημάτων μέσα στη Σύγκλητο για τους τεμπέληδες εργαζόμενους που πρέπει να συμμορφωθούν.
Στεκόμαστε δίπλα στον αγώνα των εργαζομένων του Πανεπιστημίου για μια απελευθερωτική παιδεία και εργασία των αναγκών μας, για ίση δουλειά για όλους, για ένα Πανεπιστήμιο στις ανάγκες της κοινωνίας και όχι της αγοράς.
Κανένας εργαζόμενος μόνος του!
Κανένας εργαζόμενος στην εφεδρεία, την εργασιακή περιπλάνηση και την ανεργία!

Αποφασίζουμε και διατάζουμε

"Λεφτά υπάρχουν!" έλεγε, όχι και τόσο παλιά, ο αγαπητός ΓΑΠ. Χτες διαψεύστηκε για μια ακόμη φορά αφού, και με τη βούλα πλέον, ούτε στο Βιολογικό υπάρχουν λεφτά! Γιατί μπορεί ο ίδιος να αντικαταστάθηκε από τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, η πολιτική όμως που ακολουθούνταν τότε και τώρα δεν είναι άλλη από αυτή που υπαγορεύουν ΕΕ, ΔΝΤ και κεφάλαιο.
Απόρροια όλου αυτού είναι και ο φετινός προϋπολογισμός του Τμήματος που εγκρίθηκε στη χτεσινή Γενική Συνέλευση. Να λοιπόν τι ακούσανε τα ωραία μας αυτάκια:
Από τις 203.000 ευρώ με τις οποίες το τμήμα θα πρέπει να τη βγάλει για φέτος:
-Το μέγιστο ποσό που επιτρέπεται να δαπανήσει το τμήμα για αγορά εργαστηριακών αναλώσιμων είναι 60.000 ευρώ. Αυτό θα σήμαινε περίπου 100 ευρώ ανά φοιτητή, ποσό σίγουρα ανεπαρκές -ακόμα και αν μεγάλο μέρος των χρημάτων δεν κατευθυνόταν στην έρευνα.
-54.000 ευρώ βρίσκονται στη διακριτική ευχέρεια του προέδρου για την "ευέλικτη" κάλυψη αναγκών του τμήματος. Από αυτά, οι 24.000 ευρώ συμφωνήθηκε με γενναιοδωρία να μοιραστούν στους τομείς. Για τις υπόλοιπες 30.000 ευρώ βλέπουμε...
-60.000 ευρώ θα δαπανηθούν για λοιπές δαπάνες σχετικές με την εκπαίδευση, 40.000 για την έρευνα, 20.000 για βιβλία και περιοδικά, και τα υπόλοιπα για λοιπά έξοδα του τμήματος.
Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι τα ποσά αυτά είναι αδύνατον να καλύψουν ικανοποιητικά τις λειτουργικές ανάγκες του τμήματος, και ο προϋπολογισμός αυτός θα επιδεινώσει σίγουρα τις ήδη πολύ αντίξοες συνθήκες για τους φοιτητές και τους εργαζόμενους του Βιολογικού, που ήδη καλούμαστε να αντεπεξέλθουμε στις υποχρεώσεις μας με όλο και λιγότερα εφόδια. Παρ' όλα αυτά, από την πλευρά των καθηγητών οι διαφωνίες περιορίστηκαν σχεδόν αποκλειστικά στον... αλγόριθμο που καθορίζει την κατανομή των χρημάτων μεταξύ των τομέων! Τι θα πιάσει ο καθένας στα χέρια του δηλαδή και για τη συνέχεια και πάλι, βλέπουμε... Χαρακτηριστικό ήταν άλλωστε το κλίμα που επικράτησε μεταξύ των μελών ΔΕΠ, με τις παραδοσιακές άνωθεν απειλές ("Αν η Σύγκλητος καταψηφίσει τον προϋπολογισμό, θα μείνουμε χωρίς δεκάρα"), αλλά και τις προτροπές να "ξεχάσουμε" τις εποχές των "γενναιόδωρων" κονδυλίων...
Δεν έλειψαν βέβαια και άλλες αξιομνημόνευτες δηλώσεις από τη συνέλευση. Η άποψη ότι οι φοιτητές που προέρχονται από Erasmus δεν πρέπει να εξετάζονται στα Αγγλικά, αλλά στα Ελληνικά, με πρόσχημα τον "Εθνικό" χαρακτήρα του πανεπιστημίου μόνο σοβαρή δεν είναι, αφού προφανώς θα οδηγήσει πρακτικά στον πλήρη αποκλεισμό του τμήματος από το πρόγραμμα. Βέβαια αυτό δεν απέχει και πολύ από την παρούσα κατάσταση, αφού, όπως οι περισσότεροι ξέρουμε, οι φοιτητές που έρχονται αυτή τη στιγμή με το Erasmus στο Βιολογικό αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα προσαρμογής και μηδαμινή επιτυχία στα μαθήματα. Σύμφωνα με ορισμένους καθηγητές, βέβαια, ΚΑΙ για αυτό φταίνε, ποιοι άλλοι, οι φοιτητές! Η απαίτηση άλλωστε να παρακολουθήσουν το μάθημα στα Ελληνικά, συνήθως χωρίς κανένα υποστηρικτικό υλικό, φαίνεται απολύτως λογική...

Όλα αυτά ενώ η «δύναμη ευθύνης» ΔΑΠ-ΝΔ-ΦΚ αλλά και το Α.ΨΗΦΟ και η ΑΡ.ΕΝ δε βρήκαν να πουν ούτε μια λέξη για κανένα απ τα ζητήματα που τέθηκαν και πολύ περισσότερο για τον απαράδεκτο προϋπολογισμό που μας ζήτησαν να εγκρίνουμε. Επέλεξαν τη σιωπή τη στιγμή που πέρναγε και ψηφιζόταν ο πιο λειψός προϋπολογισμός για το τμήμα που έχει προταθεί στα χρονικά.
Δυστυχώς, το απογοητευτικό σκηνικό της ημέρας συνεχίστηκε και μετά το τέλος της συνέλευσης, αφού όπως μάθαμε σύντομα, τα μέλη του ΜΑΣ κυκλοφορούσαν στη ΦΜΣ, καταγγέλλοντας το Κ.ΑΡ.Α.ΒΙ. ότι κατά την ψήφιση του προϋπολογισμού είχε ψηφίσει λευκό! Το σχήμα μας, τοποθετήθηκε στη συνέλευση εναντίον του προϋπολογισμού και αρνήθηκε να συμμετάσχει στην ψηφοφορία, σύμφωνα με την πάγια στάση μας, καθώς δεν πιστεύουμε ότι ο ρόλος μας είναι να παίρνουμε αποφάσεις για τους φοιτητές ως φωτισμένοι αντιπρόσωποι, αλλά ότι αυτή η πολιτική θα μπλοκαριστεί και θα ανατραπεί από το κίνημα και μέσα από την συντονισμένη δράση φοιτητών και εργαζομένων του πανεπιστημίου που θα διεκδικήσουν και θα επιβάλλουν αυτά που μας αξίζουν. Μάλιστα κατά την τοποθέτηση μας ο πρόεδρος του Τμήματος απείλησε ότι θα αποχωρήσει αν δε σταματήσουμε, επαναλαμβάνοντας πρακτικές τρομοκρατίας που συνηθίζει να υλοποιεί το τελευταίο διάστημα. Αντίθετα, ενώ δινόταν η μάχη αυτή, στην οποία το Κ.ΑΡ.Α.ΒΙ. είχε καλέσει το σύλλογο να δώσει δυναμικό παρόν, το ΜΑΣ εντελώς διασπαστικά καλούσε σε συνέλευση 1ου έτους!
Σε κάθε περίπτωση, το μόνο που σηματοδοτεί η χτεσινή μέρα είναι η όλο και επιτακτικότερη ανάγκη να ενταθεί ο διαρκής αγώνας ενάντια στην υποβάθμιση της εκπαίδευσης και της ζωής μας από την κυρίαρχη πολιτική. Το φοιτητικό κίνημα μέσα από τη δημοκρατία των Γενικών Συνελεύσεων και σε συμπόρευση και συντονισμό με τα υπόλοιπα αγωνιζόμενα κομμάτια στο πανεπιστήμιο θα ανατρέψει τα σχέδια όσων αποφασίζουν για μας, χωρίς εμάς!

Ανακοίνωση για τη συμμετοχή του ΕΜΠ στο PSI

Δεν έχει τελειωμό η σαρωτική επίθεση της κυβέρνησης της χρεοκοπίας, στα δικαιώματα των εργαζόμενων και των νέων. Με ομοβροντία μέτρων απίστευτης βαρβαρότητας μας οδηγούν στην εξαθλίωση και στην εξόντωση. Μισθοί πείνας 400 ευρώ, ανεργία, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας,  κατάργηση κάθε είδους κοινωνικής παροχής, όλα στο βωμό της κρίσης που αυτοί δημιούργησαν αλλά που δεν την ένιωσαν ποτέ.

Μέσα στη λαίλαπα των μέτρων που περνάνε πίσω από την πλάτη μας, δε διστάζουν να κλέψουν αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων, κοινωνικών οργανισμών, εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Στο χορό της κλεψιάς και του κουρέματος δεν γλιτώνει ούτε το πολυτεχνείο. Συγκεκριμένα, τα αποθεματικά του Ειδικού Λογαριασμού Κονδυλίων και Έρευνας 40 εκατομμυρίων ευρώ που ήταν σε κρατικά ομόλογα(!) πάνε μέσω του PSI σε κούρεμα με αποτέλεσμα να μείνουν το πολύ τα 10! Είναι εξοργιστικό πλέον πως παίζουν με τις ζωές μας. Αυτοί που έκλαιγαν γιατί δεν υπάρχουν λεφτά για βιβλία, για τη σίτιση και τη στέγαση μας, για τους μισθούς και τις σπουδές μας, τώρα χαρίζουν απλόχερα δεκάδες εκατομμύρια ευρώ στις τράπεζες. Παρουσιάζουν έντεχνα τα πανεπιστήμια σαν άλλες μεγαλοεπενδυτικές επιχειρήσεις και τα χειρίζονται ως τέτοιες. Έτσι μετά την υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων, τους μειωμένους προϋπολογισμούς του ΕΜΠ κατά 50% σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, μιλάμε τώρα για την οριστική χρεοκοπία του ιδρύματος. Οι μαζικές απολύσεις σε εργαζόμενους και καθηγητές του ΕΜΠ, το οριστικό “κούρεμα” των φοιτητικών παροχών(σίτιση – στέγαση – βιβλία), το ξεπούλημα των ερευνητικών και όλων των λειτουργιών των ιδρυμάτων σε επιχειρηματίες είναι εδώ. Όπως επίσης και το στρωμένο έδαφος για τα δίδακτρα και τα συμβούλια διοίκησης των manager, αλλά και τη συνολική εφαρμογή του νόμου 4009, ενός νόμου εκτρώματος που έχουν καταδικάσει και απορρίψει από κοινού φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενοι.

Δεν αποτελεί δίλημμα για τους φοιτητές, τους εργαζόμενους και του καθηγητές του ιδρύματος αν θα δώσουν όλα ή τα μισά λεφτά στο κούρεμα – ληστεία . Είναι γνωστό ότι η νέα δανειακή σύμβαση και το PSI , τα νέα μνημόνια είναι εδώ για να ισοπεδώσουν ότι απέμεινε. Το πραγματικό δίλημμα είναι αν θα νομιμοποιήσουν την αντιλαϊκή πολιτική της  κυβέρνησης, της  ΕΕ και του  ΔΝΤ ή θα αγωνιστούν για την ανατροπή της! Με αυτό το σκεπτικό καταγγέλλουμε την απόφαση της συγκλήτου και της επιτροπής ερευνών να δώσει στη διαδικασία του κουρέματος τα λεφτά του ΕΜΠ και να δώσει παράλληλα το πράσινο φως για την σφαγή των δικαιωμάτων, όχι μόνο για τα μέλη της κοινότητας αλλά και των επόμενων γενεών που τους καταργούν το δικαίωμα στη δημόσια δωρεάν εκπαίδευση.

Καλούμε όλους τους φοιτητές να καταδικάσουν την πολιτική της κυβέρνησης καθώς και την κατάπτυστη απόφαση της συγκλήτου και της επιτροπής ερευνών. Οι φοιτητικοί σύλλογοι δεν πρέπει να επιτρέψουν να εφαρμοστεί στο πολυτεχνείο το κούρεμα – ληστεία. Μαζί με τους υπόλοιπους συλλόγους του ΕΜΠ αλλά και συνολικά το φοιτητικό, εργατικό και λαϊκό κίνημα να αγωνιστούμε για την ανατροπή της νέας δανειακής σύμβασης και της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου που την υπηρετεί. Δε θέλουμε να δώσουμε ούτε ένα ευρώ για τα δικά τους κέρδη. Κάθε  μέρα που παραμένουμε στην ΕΕ είναι μέρα χρεωκοπίας για το λαό, μέρα υποθήκης της νεολαίας. Τώρα είναι η ώρα, να μπλοκάρουμε και να ανατρέψουμε την κανιβαλική πολιτική τους, να διεκδικήσουμε ένα άλλο πανεπιστήμιο πάνω στις ανάγκες και τα συμφέροντά μας. Τώρα είναι η ώρα μαζί με όλους τους εργαζόμενους και τους ανέργους, στον κόσμο που γκρεμίζουν να χτίσουμε το δικό μας. Δεν είναι απλά ότι το θέλουμε είναι ότι το μπορούμε.

Διαγραφή του ληστρικού χρέους, άμεση στάση πληρωμών. Έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ
ΟΧΙ στη νέα δανειακή σύμβαση και το PSI
Να παρθεί πίσω η απόφαση της συγκλήτου . Δεν χαρίζουμε ούτε ένα ευρώ στους τραπεζίτες και     τους τοκογλύφους.
Κάτω η κυβέρνηση και η αντιλαϊκή πολιτική της
Όχι στο τζόγο των αποθεματικών των ταμείων και των ιδρυμάτων.
Αύξηση της χρηματοδότησης για παιδεία – υγεία – κοινωνικές παροχές
Οργάνωση τώρα στους συλλόγους – σωματεία μας


Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση Ε.Μ.Π.

Έρευνα από εμάς, αλλά για ποιον??

Την Παρασκευή που μας πέρασε πραγματοποιήθηκε «εκδήλωση – συζήτηση» σχετικά με την έρευνα στις βιολογικές επιστήμες «στον καιρό της οικονομικής κρίσης της χώρας μας». Από τον τίτλο κιόλας αρχίζουν οι διαστρεβλώσεις. Αρχικά, η κρίση που βιώνουμε δεν είναι μια κρίση οικονομική, η κρίση διαχείρισης, μα κρίση δομική του καπιταλισμού που δεν αποτελεί ένα αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο όπως προσπαθούν συγκυβέρνηση και ΜΜΕ να μας πείσουν, μα διεθνής, μιας και τις συνέπειές της, βιώνουν ήδη και πολλά άλλα ευρωπαϊκά και μη κράτη.
 

Η κουβέντα λοιπόν που πραγματοποιήθηκε, περιστράφηκε κυρίως γύρω από καθαρά τεχνοκρατικές λογικές όπου αποκλειστικό διακύβευμα αποτελούσε το πώς η έρευνα θα γίνει ακόμα πιο πρόσφορο έδαφος εκμετάλλευσης και κερδοφορίας για τις επιχειρήσεις. Με μια λογική εσόδων – εξόδων, οι πρόεδροι από τα διάφορα τμήματα βιολογίας της Ελλάδας, μαζί με κάποιους υπεύθυνους από ερευνητικά κέντρα της χώρας (Δημόκριτος, ΙΙΒΕΑΑ) έβαλαν στο τραπέζι προτάσεις για το πώς θα προσελκύσει το δημόσιο πανεπιστήμιο, τον ιδιωτικό τομέα, πως δηλαδή θα κάνουμε τις επιχειρήσεις, να αντιληφθούν το πόσο προσοδοφόροι μπορούμε να είμαστε γι’ αυτούς. Έτσι, ακούσαμε προτάσεις όπως το να περιοριστούν τα έξοδα ανά φοιτητή, υποβαθμίζοντας έτσι ουσιαστικά, το επίπεδο σπουδών μας και των ερευνητικών διαδικασιών μέσω περικοπών σε αναλώσιμα, αντιδραστήρια, μηχανήματα, παρασκευάσματα κλπ. Ακόμα προτάσεις, όπως η εύρεση χρημάτων «από βιομηχανίες ή από οπουδήποτε αλλού», λες και το πανεπιστήμιο και η έρευνα που πραγματοποιείται σε αυτό είναι κάτι αποκομμένο από την υπόλοιπη κοινωνία. Δηλαδή, λες και το έργο που παράγεται μέσα σε αυτό, στο επίκεντρό της δε θα έπρεπε να έχει την ίδια την κοινωνία και τις ανάγκες της, αλλά τις ανάγκες των εταιριών και του κεφαλαίου συνολικότερα.
 

Ακόμα, ακούσαμε και το κορυφαίο περί αλλαγών στα προγράμματα σπουδών ούτως ώστε «οι απόφοιτοι των τμημάτων να είναι αποδοτικότεροι και να έχουν περισσότερες πιθανότητες επαγγελματικής αποκατάστασης». Δηλαδή, ουσιαστικά, να είμαστε εργαζόμενοι που θα καλύπτουν τις εκάστοτε ανάγκες των αγορών, που θα λαμβάνουν αποσπασματικά και υπερεξειδικευμένη γνώση του αντικειμένου τους, προκειμένου να γίνoυμε πειθήνιοι και αναλώσιμοι εργαζόμενοι, υποταγμένοι στις απαιτήσεις του εκάστοτε εργοδότη. Επιπλέον υπήρξε σαν πρόταση το κλείσιμο ιδρυμάτων «που δεν είναι αρκετά κερδοφόρα», χωρίς καν να αναφερθεί κάποιος στο τι θα γίνουν οι εργαζόμενοι σε αυτά, πόσο μάλλον οι φοιτητές αυτών, συμπλέοντας ουσιαστικά, για ακόμα μια φορά με το πνεύμα του νόμου της Διαμαντοπούλου. Να μην ξεχάσουμε την «συναδέλφισσα» από το Δημόκριτο η οποία δεν παρέλειψε να μας θυμίσει τους τρόπους με τους οποίους «αντιμετωπίζει» την κρίση αυτό το ίδρυμα, πουλώντας δηλαδή, μοσχεύματα και εμφυτεύματα αλλά και διαγονιδιακά ζώα. Διόλου περίεργο αν σκεφτεί κανείς ότι τα συγκεκριμένα είναι αυτά που αναζητούν οι αγορές. Έτσι, αντίστοιχα προωθείται η λογική ότι οτιδήποτε πατεντάρεται κρατιέται και ότι δεν πωλείται πετιέται. Όλα αυτά λέγονται την ώρα που οι ίδιοι εκθέτουν ουσιαστικά τους εαυτούς τους, παραδεχόμενοι ότι ενώ ο αριθμός των δημοσιεύσεων των ελληνικών ιδρυμάτων είναι από τους υψηλότερους παγκοσμίως, το κόστος αυτών είναι, παραδόξως, από τα χαμηλότερα. Στην ίδια τοποθέτηση βέβαια, υπήρξε και η μοναδική κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αναφορά στους προπτυχιακούς φοιτητές, λέγοντας πως αποτελούμε το πρόβλημα των πανεπιστημίων μιας και κοστίζουμε πολλά… τη στιγμή που η έρευνα στην Ελλάδα διεξάγεται κυρίως από μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς φοιτητές που στην πλειοψηφία τους είναι απλήρωτοι.
 

Αυτές οι ιδέες είναι φυσικά αναπόσπαστο κομμάτι της υποβάθμισης του Πανεπιστήμιου, όπως επιχειρεί ο περίφημος Ν. 4009, αλλά και της έρευνας στην Ελλάδα, για την οποία τα κρατικά κονδύλια όσο πάνε και συρρικνώνονται. Πολιτική που ωθεί στην αναζήτηση χρηματοδότησης από την ΕΕ και από επιχειρήσεις, όπως έχουμε δει ήδη να γίνεται, θέτοντας ακόμα και εδώ το ψευτοδίλημμα «αν φύγουμε από την ΕΕ δεν θα υπάρχει έρευνα». Κατά τη γνώμη μας είναι ξεκάθαρο ότι η έρευνα πρέπει να γίνεται βάσει του κοινωνικά αναγκαίου και άρα να χρηματοδοτείται από το ίδιο το κράτος, και έτσι τα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενο να μην πηγαίνουν σε ένα χρέος για το οποίο δεν ευθύνεται αλλά στην παραγωγή έρευνας που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες του.
 

Για μας, τίποτα από τα παραπάνω δε μπορεί να αποτελεί κριτήριο για την έρευνα. Η έρευνα πρέπει ανά πάσα στιγμή να εξυπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι της αγοράς και των επιχειρήσεων. Πέραν αυτού, η επιστήμη και η έρευνα δεν πρέπει να αναλώνονται σε ευκαιριακή υπερεξειδίκευση πάνω σε "συμφέροντες" τομείς, αλλά να συντελούν συνολικά στην απελευθέρωση της ανθρώπινης σκέψης, στην ανάπτυξη του κριτικού πνεύματος, να προάγει τη συνύπαρξη του ανθρώπου με το περιβάλλον και εν τέλει να διασφαλίζει ένα καλύτερο μέλλον για την ανθρωπότητα.
 

Υ.Γ: "Ο βιολόγος δεν πρέπει μόνο να θαυμάζει την ομορφιά της φύσης, αλλά και να βρίσκει τρόπους να την εκμεταλλεύεται για το κέρδος." Ειπώθηκε στην εκδήλωση από τον εκπρόσωπο της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο για τη Βιο-οικονομία.

Απεργιακό κάλεσμα του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων για 23 Φλεβάρη.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΞΕΣΗΚΩΜΟ ΣΤΙΣ 23 ΦΛΕΒΑΡΗ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΤΙΣ 10.30

Παλλαϊκός αγώνας διαρκείας Να τους σταματήσουμε τώρα !

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες,

Ο κόσμος της δουλειάς βρίσκεται αντιμέτωπος με την αντιδραστικότερη επίθεση των τελευταίων δεκαετιών. Αν δεν τους σταματήσουμε η επίθεση της κυβέρνησης και των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων, της ΕΕ και του ΔΝΤ δεν θα έχει τέλος. Είναι απόλυτη ταξική επιλογή αλλά και μονόδρομος για τη διέξοδο του κεφαλαίου από την κρίση. Για τα κέρδη, το ευρώ και τους τοκογλύφους θυσιάζουν εκατομμύρια εργαζόμενους σε όλη την Ευρώπη, εντείνουν τους ρυθμούς εκμετάλλευσης. Γι’ αυτό φέρνουν το νέο αντιδραστικό Σύμφωνο Σταθερότητας στην ΕΕ (στα πρότυπα του προγράμματος Μέρκελ – Σαρκοζί) με διαρκή λιτότητα, σύνδεση μισθών με την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, αυξήσεις ορίων συνταξιοδότησης, πανευρωπαϊκό ελάχιστο όριο ελλειμμάτων δηλ. σχεδόν μηδενισμό των δημόσιων παροχών! Γι’ αυτό φέρνουν διαρκώς νέα μνημόνια. Γι’ αυτό ξεπουλάνε τη δημόσια περιουσία της χώρας, σχεδόν το 1/3 του ΑΕΠ στους Έλληνες και ξένους «επενδυτές». Γι’ αυτό συνεχίζουν να επιδοτούν ξεδιάντροπα τους μεγαλοεργολάβους, τους εφοπλιστές και τους τραπεζίτες, ενώ ρημάζουν το λαό στη φτώχεια, τη φορομπηξία και τις τεράστιες αυξήσεις σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης. Γι’ αυτό διαλύουν και εμπορευματοποιούν τις συγκοινωνίες, τη δημόσια υγεία και παιδεία, συντρίβουν όλες τις κοινωνικές παροχές. Γι’ αυτό νομοθετούν διατάγματα ντε φάκτο μείωσης μισθών και διάλυσης Συλλογικών Συμβάσεων. Γι αυτό εκβιάζουν για ατομικές συμβάσεις υποταγής. Γι αυτό καταργούν τα δημοκρατικά δικαιώματα, ποινικοποιούν τους αγώνες εντείνουν την καταστολή και την ανοιχτή προβοκάτσια.

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες,

Δεκάδες χιλιάδες φτάνουν οι απολύσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες οι άνεργοι. Συμβασιούχοι με 10 και 20 χρόνια δουλειάς πετιούνται στο δρόμο. Η μαύρη και ελαστική εργασία έχει γίνει ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Η πολιτική αυτή είναι αδιέξοδη για τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Απέναντι σε αυτήν την προδιαγεγραμμένη εξέλιξη, απαιτείται κοινό μέτωπο όλων των εργαζομένων. Σε αυτό τον ανελέητο κοινωνικό πόλεμο διαρκείας μπορούμε να τους νικήσουμε! Ο κόσμος της δουλειάς μπορεί και πρέπει να σταθεί στο ύψος του!

Οι μικροί και μεγάλοι αγώνες των εργαζόμενων σηματοδοτούν τη δυνατότητα ανατροπής της επίθεσης. Το σύνθημα ΥΓΕΙΑ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑ τάραξε τους πολύβουους δρόμους γύρω από το κατειλημμένο Υπουργείο Υγείας. Απεργοί γιατροί, μαζί με εργαζομένους στις συγκοινωνίες, ένωσαν τις γροθιές τους και δυνάμωσαν την ελπίδα του αγώνα τους. Ήταν ένα σύνθημα καταγγελίας για την κατάργηση των βασικών δημόσιων πυλώνων, και ταυτόχρονα ένα σύνθημα ελπίδας για τις πραγματικές δυνατότητες νικηφόρου διακλαδικού συντονισμού. Τα κινήματα «δεν πληρώνω» επεκτείνονται παρά τις πειθαρχικές διώξεις. Οι εξεγέρσεις τύπου Κερατέας θα είναι στην ημερήσια διάταξη. Σε αρκετούς χώρους δουλειάς διαμορφώνεται ένα νέο πνεύμα απειθαρχίας, ρήξης και αλληλεγγύης. Σε πολλές χώρες οι διαδηλώσεις, οι βίαιες συγκρούσεις και οι εξεγέρσεις είναι καθημερινό φαινόμενο.

Δεν μας ταιριάζει η μιζέρια και ο κοινωνικός κανιβαλισμός του μνημονίου. Οι δύο γενικές απεργίες της 5/5 και της 15/12 έδειξαν ότι μπορεί να ένα ισχυρό εργατικό μέτωπο ανατροπής με τα πρωτοβάθμια σωματεία, τις γενικές συνελεύσεις και τις επιτροπές αγώνα. Μια τέτοια μάχη δεν μπορεί και δε θέλει να τη δώσει η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ που το μόνο που ξέρουν καλά να κάνουν είναι οι παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις με τους εργοδότες και την κυβέρνηση, διαχειριζόμενη τους όρους χειροτέρευσης της ζωής μας.

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες,

Απέναντι στον εργασιακό μεσαίωνα και την κλιμάκωση της επίθεσης, θα απαντήσουμε με δυναμισμό και αποφασιστικότητα. Με απεργιακό κίνημα διάρκειας και ταξικής αλληλεγγύης. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Να οικοδομήσουμε μέσα στα σωματεία την αγωνιστική ταξική ενότητα των ίδιων των εργαζομένων. Είναι αγώνας επιβίωσης και αξιοπρέπειας για τον κόσμο της δουλειάς. Μόνο έτσι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την τρομοκρατία και τη βαρβαρότητα του κεφαλαίου. Για να ανατρέψουμε το μνημόνιο, να νικήσουμε τη χούντα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

• Με αγώνες διαρκείας να νικήσουμε τη χούντα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.
• Για να πάρουν πίσω όλα τα αντεργατικά μέτρα, το «μηχανισμό στήριξης» και το Μνημόνιο.
• Για να μην πληρώσει ο λαός το χρέος και την κρίση. Διαγραφή του χρέους – παύση πληρωμών, ανυπακοή και ρήξη με τις συμφωνίες της ΕΕ, την ΕΚΤ και την ΟΝΕ.
• Για αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, με συλλογικές συμβάσεις και σταθερή εργασία  ώστε να ζούμε αξιοπρεπώς από μια δουλειά.
• Για νομοθετική απαγόρευση των απολύσεων.
• Για να μην περάσουν οι ιδιωτικοποιήσεις. Για να επιστρέψουν τώρα στο δημόσιο όλες οι επιχειρήσεις που ιδιωτικοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια (ΟΤΕ, λιμάνια, Ολυμπιακή κλπ). Για εθνικοποίηση των τραπεζών, χωρίς αποζημίωση, με εργατικό – κοινωνικό έλεγχο.
• Για δημόσιες συγκοινωνίες, δωρεάν παιδεία και υγεία.
• Για τα δικαιώματα των ανέργων: επίδομα ανεργίας για όλο το διάστημα που βρίσκονται στην ανεργία ίσο με το βασικό μισθό, χωρίς προϋποθέσεις. Πλήρης, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
• Για νομιμοποίηση όλων των μεταναστών, ίσα δικαιώματα για έλληνες και ξένους εργάτες. Άμεση δικαίωση των 300 απεργών  πείνας μεταναστών.
• Για να παγώσουν οι στρατιωτικές δαπάνες, να σταματήσουν εδώ και τώρα οι σκανδαλώδεις φοροαπαλλαγές στους επιχειρηματίες και την Εκκλησία, οι χαριστικές ρυθμίσεις που απάλλαξαν τους εργοδότες από δις ευρώ εισφορών προς τα ασφαλιστικά ταμεία.

Εκτυπώστε-διαδώστε την ανακοίνωση στους χώρους δουλειάς σας
http://syntonismos.blogspot.com/

Ισχύς εν τη ενώσει

Το τελευταίο διάστημα έχουμε γίνει μάρτυρες της πιο αντεργατικής επίθεσης των τελευταίων δεκαετιών. Με πρόσχημα την οικονομική κρίση, οι εργαζόμενοι καλούνται να μοιραστούν τις ζημίες των μεγάλων επιχειρήσεων, των τραπεζιτών κοκ. λες και ήτανε και ποτέ μέτοχοι στα κέρδη τους. Προφανώς, για να πετύχει αυτή η συνταγή, βιομήχανοι, επιχειρηματίες,golden boys κλπ, μέσω των εκφραστών τους, προσπαθούν να φορτώσουν ευθύνες στους εργαζομένους φορτώνοντας τις αιτίες της κακής δημοσιονομικής κατάστασης στην Ελλάδα στους δήθεν αδηφάγους εργαζομένους της. Όταν αυτό το παραμύθι σταμάτησε να… πουλάει σε συνολικό επίπεδο και ξεκίνησαν να εμφανίζονται οι πρώτες μαζικές κοινωνικές αναταραχές (που εκφράστηκαν με απεργίες καταλήψεις και διαδηλώσεις) οι κρατούντες βρήκαν άλλους τρόπους να εδραιώσουν την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.

Η αρχή ήταν η ένταση της καταστολής και η ποινικοποίηση των αγώνων. Εμφανίστηκε τόσο με απειλές/ή και απολύσεις αγωνιστών, με ..μαφιόζικες επιθέσεις σε εργαζομένους που τόλμησαν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους όσο και από την ίδια την αστυνομική καταστολή που μέρα με τη μέρα, διαδήλωση τη διαδήλωση γίνεται όλο και πιο άγρια, σε μια προσπάθεια τρομοκράτησης του κόσμου του αγώνα.

Αφού ούτε αυτό είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα- σίγουρα όχι στο βαθμό που θα ήθελαν- και οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις συνεχίζουν, το επόμενο βήμα έγινε και είναι η γνωστή συνταγή του «Διαίρει και βασίλευε». Μέσω των ΜΜΕ και των ξεπουλημένων συνδικαλιστικών ηγεσιών (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) αποπροσανατολίζουν διαρκώς τη κοινή γνώμη εδραιώνοντας μια αντίληψη διασπαστική ως προς τα κοινά συμφέροντα της πληττόμενης πλειοψηφίας. Η προσπάθεια για συνεχή διχασμό και διάσπαση είναι ολοφάνερη. Οι δημόσιοι κι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, οι έλληνες κι οι ξένοι εργαζόμενοι, άνεργοι κι ημι-απασχολούμενοι αποτελούν κάποια μόνο χαρακτηριστικά παραδείγματα ζευγών «αντιθέτων». Το πιο σημαντικό όμως είναι η προσπάθεια καλλιέργειας μιας πολύ συγκεκριμένης “συνείδησης”, η οποία θα στηρίζεται μόνο στο ατομικό συμφέρον και δε θα βρίσκει κοινά με κανέναν άλλο. Τρανταχτά παραδείγματα, οι απεργίες των ναυτεργατών καθώς και των εργαζομένων στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Προσπαθούν οι Πρετεντέρηδες και λοιπά παπαγαλάκια, τσιράκια των αρχικαναλάρχων, να μας πείσουν πως οι απεργοί των μέσων δεν είναι παρά κάτι ιδιοτελείς τύποι που έχουν βάλει σκοπό να παραλύσουν την ελληνική κοινωνία και οικονομία με κριτήριο το να μην μειωθεί ο- υποτίθεται- παχυλός μισθός τους. Η αλήθεια είναι πως τα πραγματικά αιτήματα των απεργών στα μέσα είναι τόσο η διάσωση των μισθών τους απ τη μία και οι καλύτερες συνθήκες εργασίας τους, όσο όμως κι η καλύτερη, ασφαλέστερη κι οικονομικότερη εξυπηρέτηση των επιβατών (το νομοσχέδιο για την αναδιάρθρωση των μέσων μεταφοράς προβλέπει και τεράστια αύξηση της τιμής των εισιτηρίων, κατάργηση γραμμών και μειώσεις στα έξοδα συντήρησης των οχημάτων).

Πρέπει κανείς να δει πως η επίθεση στους εργαζόμενους των μ.μ.μ εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο επίθεσης απέναντι στους εργαζομένους και τη νεολαία συνολικά, απέναντι στις κοινωνικές παροχές, προκειμένου να διατηρηθεί ψηλά το ποσοστό κέρδους των μεγάλων εταιριών και να διατηρήσουν την ευημερία τους οι λίγοι και εκλεκτοί. Γίνεται λοιπόν αντιληπτό πως ο αγώνας των εργαζομένων είναι υπόθεση όλων μας κι η αλληλεγγύη και ακόμα περισσότερο η συμπόρευση μας αποτελούν αναγκαιότητα.

Εμείς σαν φοιτητές και μελλοντικοί εργαζόμενοι δεν είμαστε κάτι ξέχωρο κι αποτελούμε ένα μέρος της πληττόμενης πλειοψηφίας. Είμαστε η πρώτη γενιά που θα κληθεί να εργαστεί με τους χειρότερους όρους, με χειρότερους όρους απ’ ότι οι γονείς μας. Αυτό φυσικά για όσους καταφέρουν να “επιβιώσουν” από ένα πανεπιστήμιο-επιχείρηση που θα διέπεται από ταξικούς φραγμούς (κάτι που προβλέπει το νομοσχέδιο που “συζητούν”..) μετατρέποντας την παιδεία από αγαθό σε εμπόρευμα που θα μπορούν να αγοράσουν μόνο οι γόνοι, οικογενειών των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων.

Είναι επίδικο της περιόδου η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος με εργατική κατεύθυνση. Είναι χρέος μας, να παλέψουμε για μια παιδεία που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας, για μια εργασία που να μην προσομοιάζει με δουλεία. Με κοινό μέτωπο μαθητών φοιτητών εργαζομένων και περιεχόμενο που δε θα διαπραγματεύεται τις ανάγκες μας θα νικήσουμε! Ένα τέτοιο κίνημα δε μπορεί να είναι παρά ένα κίνημα αμεσοδημοκρατικό που θα συσπειρώνει την πληττόμενη πλειοψηφία από τα κάτω και θα δημιουργεί τις συνθήκες απελευθέρωσης από την κυρίαρχη ιδεολογία και τον εφησυχασμό.

                                 Κ.ΑΡ.Α.ΒΙ - Ε.Α.Α.Κ.

        ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΙΔΑΧ

Την ώρα της  τελευταίας γενικής συνέλευσης τμήματος, φτάνει μια πρυτανική απόφαση απόσπασης 2 ΙΔΑΧ απ’ τους τομείς οικολογίας και κυτταρικής, στον τομέα γενετικής. Αμέσως ο σύλλογος των ΙΔΑΧ  πραγματοποιεί γενική συνέλευση και παίρνει μια απόφαση, την οποία επιχειρεί να κοινοποιήσει στο τμήμα. Με φασιστικό τρόπο και με απειλές τους απαγορεύεται να πάρουν το λόγο στην διαδικασία καθώς δεν έχουν νόμιμη εκπροσώπηση…

Τι είναι επιτέλους αυτοί οι ΙΔΑΧ;;

Οι ΙΔΑΧ είναι ουσιαστικά η ραχοκοκαλιά της εύρυθμης λειτουργίας του βιολογικού. Άνθρωποι που δουλεύουν απ το πρωί μέχρι το βράδυ χωρίς καθορισμένα εργασιακά  και επαγγελματικά δικαιώματα και ουσιαστικά συμβάλλουν καθοριστικά παράγοντας εκπαιδευτικό, ερευνητικό και διοικητικό έργο στην σχολή. Το νομικό καθεστώς πρόσληψης τους δεν συμπεριλαμβάνει συγκεκριμένα καθήκοντα ή ωράρια λειτουργίας, με αποτέλεσμα να υπάρχει η διάθεση χρησιμοποιησής τους ως πασπαρτού για να καλύψουν όλες τις τρύπες του βιολογικού. Έτσι όχι απλά δουλεύουν έξτρα ώρες χωρίς να τις πληρώνονται, αλλά έχουν επί σειρά ετών εκφραστεί βλέψεις να μπορεί να τους ‘χρησιμοποιεί’ ο κάθε τομέας όποτε οι μεγαλοκαθηγητάδες βαριούνται η κουράζονται να ταίζουν μυγάκια. Δηλαδή, παρά το ότι πολλοί ειδικεύονται γνωστικά σε έναν τομέα ( όπως ισχύει και για τους 2 που θέλουν να μετακινήσουν) θεωρούν ότι μπορούν μια μέρα επειδή έτσι τους κάπνισε να τους βάλουν να καλύψουν άλλες ανάγκες άλλων τομέων οποιασδήποτε φύσης ( από ανάγκες παρασκευαστή…μέχρι διοικητικές).

Αν χρειαζόμαστε προσωπικό, θα το διεκδικήσουμε!

Η λύση δεν είναι οι εργαζόμενοι ‘λάστιχο’! Η λύση δεν είναι να σηκώσουμε τα μανίκια και να πιάσουμε εθελοντική δουλειά στο βιολογικό. Ούτε βέβαια μπορούμε να εθελοτυφλούμε μπροστά στο πρόβλημα σαν να μην μας αφορά, σαν να μην πρέπει να πάρουμε θέση, σαν να μην πρόκειται για μια κατάσταση που ο καθένας μας μπορεί να αντιμετωπίσει στο μέλλον του ως εργαζόμενος. Βιολόγοι υπάρχουν, παρασκευαστές υπάρχουν και διοικητικοί το ίδιο. Να προσλάβουν το απαραίτητο προσωπικό που να καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες του πανεπιστημίου, μόνιμο και με πλήρη εργασιακά δικαιώματα.

Είμαστε στο πλευρό τους κ αγωνιζόμαστε μαζί τους…

… Όχι βλέποντας τον αγώνα τους σαν κάτι έξω από μας. Βλέποντας τους εαυτούς μας ως αυριανούς εργαζόμενους. Βλέποντας τις απόπειρες καταστολής των συλλογικών διεκδικήσεων. Νιώθοντας ότι μας πετάνε στα μούτρα ένα μέλλον όπου θα πρέπει να είμαστε μόνοι μας μπροστά στους εργοδότες, μόνοι μας στις απειλές απόλυσης, μόνοι μας στις προσβολές, στους κατακερματισμούς των μισθών, στην ανασφάλεια. Αυτές οι φωνές που υψώνονται σε κάθε αυθαιρεσία απέναντι στους εργαζόμενους δηλώνουν ξεκάθαρα ότι:

Κάθε φορά που θα επιχειρούν να χτυπήσουν έναν από ‘μας θα μας βρίσκουν όλους απέναντι τους!

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΙΔΑΧ

M ΚΑΝΕΝΑΣ ΙΔΑΧ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΘΕΙ

Κ.ΑΡ.Α.ΒΙ. – Ε.Α.Α.Κ.

ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΔΟΥΛΟΚΤΗΣΙΑΣ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ

Οι περισσότεροι από μας δεν γνωρίζουν πώς οι καθαρίστριες του πανεπιστημίου που φοιτούμε δεν είναι υπάλληλοι του ελληνικού κράτους, όπως θα έπρεπε, με κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα, αλλά υπάλληλοι εταιριών. Οι εταιρίες αυτές ανά συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα συμμετέχουν σε ένα διαγωνισμό που όποια κερδίσει παίρνει και την συγκεκριμένη εργολαβία. Όπως γίνεται αντιληπτό τα κοράκια ξερογλείφονται να πάρουν την εργολαβία γιατί μπορούν να ξεζουμίζουν τους εργαζόμενους με την άδεια του κράτους.

Οι εργαζόμενοι έχουν τα ελάχιστα εργασιακά δικαιώματα. Δουλεύουν 5ωρα ή και 2,5ωρα, με τις μικρότερες απολαβές που μπορούν να έχουν, προσαρμόζονται στα ωράρια που μπορεί να τους τα μεταβάλλουν τα αφεντικά συνεχώς, με ανύπαρκτα επιδόματα. Το χειρότερο απ' όλα είναι το κλίμα τρομοκρατίας που ασκούν στους εργαζόμενους. Κλίμα συνεχούς ψυχολογικού εκβιασμού, κλίμα απάνθρωπο, κλίμα που στηρίζεται στην πιο κτηνώδη βία, στην βία του φόβου της απόλυσης, φόβο για το καθημερινό ψωμί, εν τέλει φόβο για την επιβίωση, μια άμεση απειλή της ίδιας της ζωής των εργαζομένων. Το καλοκαίρι αυτό εν μέσω διακοπών, ανακοίνωσαν σε μια εργαζόμενη ότι απολύθηκε, κάτι που είναι παράνομο και βάσει της νομοθεσίας.
         Πρέπει να κλιμακώσουμε τον αγώνα υπέρ των εργαζομένων, ζητώντας ανάληψη του καθαρισμού από το ίδιο το Πανεπιστήμιο, να φύγουν οι εργολαβίες , μονιμοποίηση των συμβασιούχων εργαζομένων και απαγόρευση των απολύσεων. Η γενικευμένη επίθεση στα δικαιώματα μας πρέπει να πάρει την ίδια απάντηση από ‘μας, όχι απλά σε επίπεδο συμπαράστασης στους απολυμένους εργαζόμενους. Η αλληλεγγύη, δεν είναι ανθρωπισμός είναι η αντίληψη του οποιουδήποτε από μας ότι ο αγώνας είναι κοινός και ενδυναμώνει όσο συσπειρωνόμαστε. Ο ατομικός δρόμος, είναι προυποθεση για να μην δημιουργουνται αναχωματα στις επιθεσεις σε παιδεια – εργασια – δημοκρατικα δικαιωματα. ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΧΑΡΗ!

Άμεση ανάκληση της απόλυσης της Μαλκοζάτα Ποτυράλα

Και λίγος επικαιροποιημένος Μπρεχτ:

"Όταν πριν τρεις μέρες απέλυσαν την γειτόνισσα καθαρίστρια, δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν καθαρίστρια,

όταν προχθές απέλυσαν έναν Πακιστανό, δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν Πακιστανός,

όταν χθες απέλυσαν τον αγωνιστή του σωματείου μου, δεν μίλησα γιατί δεν ασχολιόμουν με αυτά εγώ.

Όταν σήμερα απέλυσαν εμένα δεν είχε απομείνει κανένας να μιλήσει."

ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ
ΜΕ ΟΠΛΟ ΜΑΣ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, ΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!

Κ.ΑΡ.Α.ΒΙ. – Ε.Α.Α.Κ.

Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται δύο χρόνια απ’την επίθεση μπράβων της εργοδοσίας στο πρόσωπο της Κωνσταντίνας Κούνεβα (καθαρίστρια, μετανάστης, με αγωνιστική δράση στο χώρο εργασίας της) η εργοδοτική τρομοκρατία ωστόσο όλο κι εντείνεται. Αποτέλεσμα της διαρκούς αυτής επίθεσης αποτελεί η αλλοτρίωση των εργασιακών σχέσεων και η καταπάτηση κάθε συλλογικού κεκτημένου με βιτρίνα μια διεθνή οικονομική κρίση η οποία κάθε άλλο παρά απρόσμενη ήταν.

Έτσι λοιπόν, φτάνουμε σήμερα – μετά από δυο μνημόνια.. – εν μία νυκτί, να διαμορφώνεται ένας νέος εργασιακός μεσαίωνας, τον οποίο δε θα χρεωθεί κανένας άλλος παρά οι εργαζόμενοι και η νεολαία, και με συνοπτικές διαδικασίες να πετάνε στα σκουπίδια όλα όσα το εργατικό κίνημα κατέκτησε μες στο χρόνο με τους αγώνες του.

Αποκορύφωμα αυτής της επίθεσης αποτελεί η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και η αντικατάστασή τους απ’τις «ειδικές επιχειρησιακές συμβάσεις». Συμβάσεις, που με το νέο καθεστώς, υπογράφονται μεταξύ επιχείρησης εργαζομένων και δεν μπορεί να τις ακυρώσει απολύτως κανείς. Γίνεται λοιπόν αντιληπτό πως σε καμία περίπτωση ο εργαζόμενος δε θα μπορεί να την αρνηθεί αλλά και το γεγονός πως πλέον οι κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές συμβάσεις εργασίας (συμβάσεις που προσδιόριζαν καλύτερους όρους σε κάθε κλάδο και επάγγελμα) παραγκωνίζονται και ουσιαστικά αναιρούνται. Αποτέλεσμα; Οι συλλογικές διεκδικήσεις σχεδόν αφανίζονται μιας και ο κάθε εργαζόμενος αφήνεται ναυαγός σε έναν εργασιακό ωκεανό όταν δεν έχει κανέναν άλλον δίπλα του παραμόνο όσους εργάζονται στην ίδια επιχείρηση με αυτόν. Προφανώς όμως και η επίθεση δε θα σταματήσει εδώ -  μιας και το πρώτο και κυριότερο βήμα γίνεται – και η ολοκληρωτική διαίρεση των εργαζομένων θα επιτευχθεί με τις επερχόμενες ατομικές συμβάσεις εργασίας, εφαρμόζοντας ουσιαστικά τη βασική αρχή του καπιταλισμού, το «διαίρει και βασίλευε».

Η εξαθλίωση των όρων εργασίας όμως, δε σταματά εδώ. Κατάργηση αποζημίωσης για την απόλυση όσων εργάζονται μέχρι πρωτίστως (δοκιμαστική εργασία), επέκταση ενοικίασης εργαζομένων από 18 σε 36 μήνες, περικοπές σε μισθούς, δουλειά και το σαββατοκύριακο, αποτελούν κάποιες μόνο από τις πιο αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις των τελευταίων ετών, που Γιωργάκης, ΕΕ, και ΔΝΤ επέβαλαν… «για να βγούμε απ’την κρίση».

Ο καθένας από μάς θα ήταν πολύ πιθανό ν’αναρωτηθεί «κι εμένα τί με αφορά;». Η πραγματικότητα όμως αναιρεί από μόνη της το παραπάνω ερώτημα μιας και οι ιδιοτικοποιήσεις σε ΔΕΚΟ και οι απολύσεις εργαζομένων (που συνεπάγονται αυτών) έρχονται να επηρεάσουν άμεσα την καθημερινή ζωή του καθενός μας (και όλων μας..) με χαρακτηριστικό παράδειγμα την αύξηση των εισητηρίων στα ΜΜΜ. Το χτύπημα όμως της καθημερινότητάς μας, δεν περιορρίζεται εκεί, μιας και οι αυξήσεις στον ΦΠΑ δεν αφορούν μόνο στα είδη πολυτελείας αλλά και σε αυτά πρώτης ανάγκης. Και όλα αυτά μάλιστα, την ίδια ώρα, που οι φοροελαφρύνσεις για το κεφάλαιο συνεχίζουν να επεκτείνονται.

Σύμμαχος κι ανάχωμα αυτής της πολιτικής αποτελεί και η στάση της ηγεσίας των υποταγμένων συνδικαλιστών της ΓΣΕΕ. Ο Παναγόπουλος και τα τσιράκια του, δίχως ίχνος ντροπής, κάθισαν στο τραπέζι ενός τετελεσμένου διιαλόγου κι αφού τα συμφώνησαν με το ΣΕΒ (Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων) το Γιωργάκη και τα αφεντικά του (Ε.Ε. και ΔΝΤ) στην επιβολή μειωμένων μισθών έως και κατά 12%. Προφανώς όμως, η στάση τους δεν αποτελεί θέμα προσώπων, όποιος και αν στη θέση του Παναγόπουλου τα ίδια θα έκανε, μα δομών.Τριτοβάθμια όργανα όπως είναι και η ΓΣΕΕ είναι καταδικασμένα απ’τη φύση τους να καπελώνουν τις μάζες και να ξεκόβουν απ’αυτές. Έτσι οι υψηλόμισθοι αρχισυνδικαλιστές  της ΓΣΕΕ αποκτούν διαφορετικά συμφέροντα από αυτά των εργαζομένων με αποτέλεσμα η αντιπροσώπευση των συμφερόντων των τελευταίων να καθιστάται αδύνατη  από μια γκρούπα «συνδικάλων». Δεν είναι τυχαί όπως εδώ και δεκαετίες η ηγεσία της ΓΣΕΕ αποτελείται από στελέχη της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ, που με μαθηματική ακρίβεια θα καταλήξουν πίσω από κάποιο υπουργικό γραφείο. Η δομή αυτή της ΓΣΕΕ έρχεται να προάγει στους εργαζόμενους τη λογική της ανάθεσης. Οι εργαζόμενοι δηλαδή να αναθέτουν σε κάποιους λίγους πεφωτισμένους (ηγεσία) τη διεκδίκηση και προάσπιση των συμφερόντων τους. Έτσι, αντίστοιχα και το ΠΑΜΕ, παρόλη την αγωνιστικότητα του, δεν μμπορεί να αποτελέσει ελπίδα για το εργατικό κίνημα, τόσο μιας και αποοτελεί και το ίδιο τριτοβάθμιο όργανο, όσο και λόγω της περιχαράκωσης του, γύρω απ΄την πολιτική του γραμμή και της πρωτοφανούς αρνητικότητάς του να έρθει σε αλληλεπίδραση με την πολυμορφία του κινήματος.

Λύση αποτελεί ο ακηδεμόνευτος αγώνας των εργαζομένων εφόσον προκύπτει από μεσοδημοκρατικές διαδικασίες των γενικώων συνελεύσεων των σωματείων τους και τον οριζόντιο συντονισμό τους.Ο συντονισμός τους κρίνεται απαραίτητος ώστε  το εργατικό κίνημα να αποκτήσει ενιαίο και μαχόμενο πολιτικό περιεχόμενο. Περιεχόμενο που δε θα διαπραγματεύεται τις ανάγκες του αλλά θα περνά σε πολιτικές πρακτικές σύγκρουσης με τα συμφέροντα όσων καρπώνονται τα κέρδη απ’την εργασία του. Κίνηση προς αυτήν την την κατεύθυνση αποτελεί το συντονιστικό των πρωτοβάθμιων σωματείων, το οποίο παρότι μετράει λίγα χρόνια ύπαρξης, έχει ήδη δημιουργήσει ρεύμα μέσα στους χώρους δουλειάς και μετρώντας νίκες στην κατεύθυνση της υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζομένων.