Η κατειλημμένη ΕΡΤ να γίνει κέντρο αγώνα για όλο το λαό!

Αλληλεγγύη στο συμφοιτητή μας Α.Κ., συλληφθέντα στη Χαλκιδική!

Η λαομίσητη κυβέρνηση της τρόικας εσωτερικού και εξωτερικού σαν συνέχεια των βάρβαρων μέτρων που διαλύουν τη ζωή των εργαζομένων και της νεολαίας, έρχεται να προσθέσει και το πιο αυταρχικό προσωπείο που θυμίζει ολοκληρωτικά καθεστώτα άλλων εποχών. 

Τα πρώτα δείγματα γραφής ήρθαν αμέσως μετά τις εκλογές με την εκκένωση της χαλυβουργίας, τα πογκρόμ παρακρατικού τύπου σε μετανάστες και την αιματηρή καταστολή των απεργιακών διαδηλώσεων με αποκορύφωμα ένα νεκρό εργάτη. Πιστή στη γραμμή της που είχε ακολουθήσει εισβάλλει στο ΑΠΘ και συλλαμβάνει τους απεργούς εργολαβικούς υπαλλήλους, βγάζει καταχρηστικές τις απεργίες στα ΜΜΜ. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η απρόκλητη καταστολή της διαδήλωσης στις 21/10/12 ενάντια στα μεταλλεία χρυσού στη Χαλκιδική με τόνους χημικών δεκάδες τραυματίες και 16 συλλήψεις στο σωρό.

Η κυβέρνηση έδειξε για ακόμη μια φορά ότι δεν λογαριάζει τίποτα μπροστά στα κέρδη του κεφαλαίου. Εκτός ότι είναι έτοιμη να καταστρέψει μια τεράστια δασική περιοχή και τον γύρω νομό για να γεμίζουν οι τσέπες του Μπόμπολα είναι ικανή μέχρι και να τσακίσει κυριολεκτικά (βλέπε θανάσιμα χτυπήματα σε γυναίκες και ηλικιωμένους)  κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο.

Στον αγώνα ενάντια στην οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική καταστροφή της περιοχής παραβρέθηκαν αλληλέγγυοι από τη Θράκη και όλη την Ελλάδα. Φυσικά κανείς δεν μπόρεσε να γλιτώσει από τα πρωτοπαλίκαρα του Δένδια με αποτέλεσμα τη σύλληψη και ενός συμφοιτητή μας (Α.Κ.) και μέλους της ΕΑΑΚ και τον τραυματισμό πολλών ακόμα μελών του φοιτητικού συλλόγου Ξάνθης.

Η κυβέρνηση των προσκυνημένων, εκτός από κατάπτυστη, είναι και γελασμένη, αν νομίζει ότι θα τρομοκρατήσει το λαό. Είναι φανερό πως ο Σαμαράς και οι συνένοχοι της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ έχουν χάσει την επαφή με την κοινωνία, την οποία άλλωστε αντιμετωπίζουν σαν εχθρό. Τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει το λαό να διαδηλώσει ενάντια σε  κυβέρνηση-ΕΕ- ΔΝΤ και κεφάλαιο.

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΗ ΜΑΣ Α.Κ. ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ
ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ
ΔΕΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΜΑΣΤΕ, ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΟΥΜΕ, ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!

Αγώνας ενάντια στην επιστράτευση του λαού!

Σαν τη μαφία, στις 4 τη νύχτα, χτύπησε ξανά πανικόβλητη η κυβέρνηση της εξαθλίωσης του λαού. Με ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ κύκλωσε το αμαξοστάσιο του ΜΕΤΡΟ στα Σεπόλια, έσπασε τις πόρτες και εισέβαλλε μέσα στις εγκαταστάσεις, για να επιβάλλει την επαίσχυντη, χουντικού τύπου επιστράτευση των εργαζομένων. Οι αστυνομικές δυνάμεις έκαναν 3 προσαγωγές, αφού πρώτα ανάγκασαν τους απεργούς και τον κόσμο να βγει έξω.

Αμέσως έγινε κάλεσμα για συγκέντρωση στη διασταύρωση Λένορμαν και Λ. Κηφισού, στις 6.00 π.μ. Υπήρχαν ήδη καλέσματα του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων, οργανώσεων, φορέων, συνδικάτων και συλλογικοτήτων για μαζική συμμετοχή στην Πανεργατική Παναττική στάση εργασίας από 12μμ έως 16μμ. Ο συγκεντρωμένος κόσμος προχώρησε με πορεία στο σταθμό του Αγίου Αντωνίου, όπου έγινε σύντομη συμβολική κατάληψη του κέντρου ελέγχου, και στη συνέχεια επέστρεψε στην περιοχή του αμαξοστασίου. Καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, το αμαξοστάσιο συνέχισε να τελεί υπό κατάληψη από την αστυνομία, υπό το φόβο των απεργών. Φτάσανε στο σημείο να εμποδίσουν την προγραμματισμένη συνέλευση των εργαζομένων μετά τη λήξη της πορείας...

Η τρικομματική κυβέρνηση, ποντάροντας στον «κοινωνικό αυτοματισμό» προσπάθησε να στρέψει την πληττόμενη πλειοψηφία ενάντια στους απεργούς του Μετρό και των συγκοινωνιών. Δείχνει για μια ακόμα φορά με την κήρυξη της απεργίας ως παράνομη ότι είναι μια κυβέρνηση ολοκληρωτική, απέναντι στον εχθρό λαό και τους αγώνες του. Χρησιμοποίησε όλα τα μέσα (απειλές, δικαστικές αποφάσεις, ψέματα και συκοφαντίες των ΜΜΕ) προκειμένου να σπάσει τον αγώνα. Αυτό τους καίει, και σίγουρα όχι η «ταλαιπωρία των επιβατών». Τελικά, μετά από πολλές πιέσεις και αφού τα φύλλα πορείας είχαν μοιραστεί στους εργαζόμενους, το ΜΕΤΡΟ άρχισε και πάλι να πραγματοποιεί δρομολόγια, ενώ ακολούθησαν ΗΣΑΠ και ΤΡΑΜ. Εύκολα καταλαβαίνει βέβαια κανείς ότι η οικονομία δεν πρόκειται να τονωθεί ξαφνικά με την επαναλειτουργία των συγκοινωνιών, όπως τόσες μέρες επικαλούνται, καθώς η τεράστια κρίση που έχει εξαθλιώσει το λαό μάλλον δεν οφειλόταν στην απεργία αυτή...

Απέναντι στο μαύρο μέτωπο κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-επιχειρηματιών, που θέλουν μέσα από τα τερατώδη μνημόνια να φορτώσουν το βάρος της δικής τους κρίσης στους εργαζόμενους συντρίβοντας κάθε δικαίωμά τους πρέπει να αντιτάξουμε τον ενιαίο αγώνα όλων των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων για να ανατραπεί αυτή η πολιτική.

ΔΕΝ ΣΚΥΒΟΥΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ!
Πλατύ μέτωπο αγώνα και υπεράσπισης των εργαζόμενων στο ΜΕΤΡΟ αλλά και όλων των κομματιών της κοινωνίας που πλήττονται! Πάλη για την ανατροπή της βάρβαρης κυβέρνησης και της αντιλαϊκής πολιτικής!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ

Μέρες τώρα, οι εργαζόμενοι στο Μετρό βρίσκονται στη μεγαλύτερη και σημαντικότερη απεργία της ιστορίας τους. Ενάντια στις τεράστιες περικοπές των αποδοχών τους, στην κατάργηση της Συλλογικής τους σύμβασης και τις αυξήσεις των εισιτηρίων στα ΜΜΜ.

Τα μέτρα αυτά αποτελούν ένα μόνο μέρος του συνόλου των μέτρων που ορίζει το τελευταίο Μνημόνιο, που ψήφισε η συγκυβέρνηση με τις επιταγές της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. Μέτρα τα οποία καταδικάζουν το λαό και τον κόσμο της δουλειάς στη φτώχεια, τους μισθούς πείνας και την ανεργία…

Παρά το συντονισμένο, συνεχές χτύπημα της απεργίας με λάσπη από τα κυρίαρχα ΜΜΕ για τις δήθεν υπέρογκες αποδοχές των εργαζομένων, και αφού η "ανεξάρτητη" Δικαιοσύνη απέτυχε να κάμψει την απεργία με την κήρυξη της ως παράνομη, σήμερα το μεσημέρι είδαμε με περηφάνια να ανακοινώνεται το πιο αντιδημοκρατικό και αντεργατικό δυνατό μέτρο: η πολιτική επιστράτευση των απεργών. Από πίσω η ΔΗΜΑΡ να διαμαρτύρεται για την "αδιαλλαξία των δύο πλευρών", παρά την πρόταση των εργαζομένων νωρίτερα το πρωί να επιστρέψουν σε διάλογο, με μόνο προαπαιτούμενο την τήρηση της συλλογικής τους σύμβασης ως τότε...

Η προπαγάνδα όμως απ’ ότι φαίνεται δεν έπιασε τόπο. Πλήθος κόσμου εργαζόμενοι, νεολαία, φοιτητές, άνεργοι έχουν συρρεύσει μετά την ανακοίνωση της επιστράτευσης στο αμαξοστάσιο του Μετρό και στηρίζουν έμπρακτα την απεργία των εργαζομένων. Δεκάδες σωματεία και σύλλογοι, μεταξύ των οποίων και ο Σ.Φ. Βιολογικού στέκονται στο πλάι των εργαζομένων στο μετρό.

Οι απολύσεις εργαζομένων για τη συνδικαλιστική τους δράση είναι εδώ και χρόνια μια μόνιμη απειλή. Το να ανακοινώνονται με περηφάνια από τον πρωθυπουργό της χώρας, συνιστά νέα καμπή στην προσπάθεια οριστικής διάλυσης των εργασιακών δικαιωμάτων. Η ευθεία απειλή για παρέμβαση της αστυνομίας και συλλήψεις απεργών μυρίζει, για άλλη μια φορά, χούντα, και δείχνει ξεκάθαρα τους στόχους της κυβέρνησης. Το μήνυμα της ημέρας σαφέστατο: όποιος σηκώνει κεφάλι θ' αντιμετωπίζεται με το πιο αντεργατικό κι αυταρχικό (νομικό και όχι μόνο) οπλοστάσιο!

 

ΔΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ!

Η ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ, ΝΙΚΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ!

Ανακοίνωση- Καταγγελία για την εισβολή της αστυνομίας στην ΑΣΟΕΕ

Η χούντα του μνημονιακού οδοστρωτήρα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, αποφάσισε να μην αφήσει καμία μέρα αναξιοποίητη στο χτύπημα των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων εργαζόμενων και νεολαίας! Έτσι, πλάι στις αντεργατικές ρυθμίσεις για δουλειά τη Κυριακή και την εισβολή στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο της Villa Amalias δεν έχασε ευκαιρία με την εισβολή στην ΑΣΟΕΕ να επιχειρήσει άλλο ένα καίριο πλήγμα στα δημοκρατικά δικαιώματα κι τις ελευθερίες.

Η επέμβαση των δυνάμεων των ΜΑΤ την Παρασκευή 28/12, παρουσία εισαγγελέα, έγινε κατόπιν εντολής της κυβέρνησης και αποτελεί ξεκάθαρο και στοχευμένο χτύπημα στο πανεπιστημιακό Άσυλο, το φοιτητικό κίνημα αλλά και συνολικά τους αγώνες που αναπτύχθηκαν το τελευταίο διάστημα τόσο εντός όσο κι εκτός των ιδρυμάτων για την ανατροπή της επίθεσης αλλά και της ίδιας της κυβέρνησης.

Τα επιχειρήματα περί «πάταξης του παραεμπορίου» δεν μπορούν να πείσουν ούτε τους πιο εύπιστους καθώς η επιχείρηση ουσιαστικά ήταν η εισβολή σε στέκια πολιτικών χώρων, και η μετέπειτα δημοσίευση-κατάσχεση υλικού που βρισκόταν εκεί. Η συγκεκριμένη επίθεση συνοδεύτηκε κι από μία καλά συντονισμένη επίθεση των κυρίαρχων ΜΜΕ που έσπευσαν αμέσως να μιλήσουν για το «άσυλο ανομίας, άντρο του παραεμπορίου και των κουκουλοφόρων» προσπαθώντας να σπιλώσουν για ακόμα μία φορά τόσο το Άσυλο όσο και πολύ περισσότερο του επικείμενους αγώνες που τρέμουν μην αναπτυχθούν καθώς είναι κι οι μόνοι που μπορούν να βάλουν φρένο στην επίθεση που από κοινού εξαπολύουν κυβέρνηση-ΕΕ-ΜΜΕ-κεφάλαιο.

Πέρα βέβαια από το χτύπημα στους κοινωνικούς αγώνες, μια ματιά στο χάρτη της Αθήνας αρκεί για να καταλάβει κανείς ότι το διπλό χτύπημα του κράτους αποτελεί τεράστιο δώρο στους ναζιστές της Χρυσής Αυγής, στην προσπάθειά τους να επεκταθούν γεωγραφικά, από το προπύργιό τους στον Άγιο Παντελεήμονα, προς την Πατησίων και την Κυψέλη. Σε συνδυασμό με το χτύπημα στο ζωντανό κοινωνικό χώρο της αγοράς της Κυψέλης πέρυσι τον Αύγουστο, η αστυνομία συστηματικά προσπαθεί να φιμώσει κάθε φωνή αντίστασης στην περιοχή, ώστε το ναζιστικό δηλητήριο να εξαπλωθεί ανεμπόδιστο. Μία ακόμα απόδειξη του ακραία συστημικού χαρακτήρα της Χρυσής Αυγής, που συστηματικά στηρίζει μέσα και έξω από τη Βουλή, με την ψήφο και τα λόγια της, το μεγάλο κεφάλαιο, ενώ η παρουσία της στο δρόμο χέρι-χέρι με την αστυνομία είναι πλέον καθημερινότητα σε πολλές γειτονιές.

Απ’ ότι φαίνεται ωστόσο, ούτε ο Πρύτανης, ούτε η κυβέρνηση έχουν πάρει τα μαθήματα που τους είχε δώσει το φοιτητικό κίνημα στο παρελθόν. Τέτοιες ενέργειες, είτε Χριστούγεννα, είτε κατακαλόκαιρο όπως με το νόμο-πλαίσιο, δεν πρόκειται να μείνουν αναπάντητες. Υπολογίζουν λάθος αν θεωρούν πως απέναντι στη χούντα, το κράτος στρατηγείο και το Πανεπιστήμιο της Αγοράς που ετοιμάζουν δεν θα υψωθεί αντίπαλο δέος, ικανό να ανατρέψει αυτούς, τα μέτρα τους και τη «δημοκρατία» τους! Μια δημοκρατία που την κατάντησαν πουκάμισο αδειανό καθώς για να μπορέσουν να περάσουν τον αντιλαϊκό οδοστρωτήρα δεν τηρούν ούτε τα τυπικά προσχήματα που οι ίδιοι υπερασπίζονται κι επικαλούνται! Κι αυτό το αντίπαλο δέος είναι οι αγώνες του φοιτητικού κινήματος πλάι στο εργατικό κίνημα που σαν μια γροθιά θα μπορέσουν να επιβάλουν το δικό τους δρόμο σε για σπουδές με αντίκρισμα, δουλεία με δικαιώματα, δημοκρατία που θα υπηρετεί στην πράξη τη λαϊκή θέληση μέσα από τα όργανά τους.

Να μην περιμένει λοιπόν καμία κυβέρνηση και κανένας πρύτανης πως θα μπορούν ήσυχοι να εφαρμόσουν τα σχέδια διάλυσης του πανεπιστημίου είτε αυτά αφορούν στη κατεδάφιση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης, είτε στο πνίξιμο κάθε ανατρεπτικής φωνής που αναπτύσσεται εντός των ιδρυμάτων. Τον τελευταίο λόγο και για το Άσυλο και για κάθε ζήτημα του Πανεπιστημίου θα τον έχουμε εμείς, και όχι οι πρυτάνεις και οι εισαγγελείς!

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ… (συνθήματα του τότε και του τώρα)

                39 χρόνια πέρασαν από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, και, σήμερα, κάθε άλλο παρά ποτέ επικαιροποιείται το μήνυμα του παλλαϊκού ξεσηκωμού. 39 χρόνια από εκείνο το Νοέμβρη του 73 που ο λαός (με μπροστάρηδες φοιτητές κι εργάτες στο Πολυτεχνείο) βροντοφώναζε «κάτω η χούντα» και «έξω αι ΗΠΑ- έξω το ΝΑΤΟ». 39 χρόνια μετά, στους ίδιους δρόμους, στα ίδια κτίρια, στις ίδιες πλατείες, τα ίδια συνθήματα αντηχούν όπως τότε, επιβεβαιώνοντας πως δεν πρόκειται για φάρσα παρά μάλλον για τραγωδία. Είναι η τραγωδία του κοινωνικού πολέμου που μας έχουν κηρύξει κυβέρνηση-ΕΕ-κεφάλαιο.

«Κάτω η χούντα-κάτω οι φασίστες» : Ο εκφασισμός της κοινωνίας, η άνοδος της νεοναζιστικής τραμπούκικης συμμορίας ονόματι Χρυσή Αυγή, τα πογκρόμ ενάντια σε μετανάστες αλλά και οι επιθέσεις σε βάρος αγωνιστών δείχνουν ότι στο 2012 το αντιφασιστικό πρόταγμα (όχι αποκομμένο φυσικά από την πάλη του λαού για τη συνολικότερη, αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης) πρέπει να είναι κυρίαρχο.

«Λαέ πεινάς γιατί τους προσκυνάς» : Με τα μνημόνια, τα  βάρβαρα μέτρα, τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό, η συγκυβέρνηση της «σωτηρίας» κατάφερε να οδηγήσει εργαζομένους και νεολαία στην εξαθλίωση. Μας επιτίθενται, δε θα σκύψουμε το κεφάλι! Χρέος της γενιάς μας είναι η ανατροπή τους!

«Κάτω οι ΗΠΑ»→ «Κάτω η ΕΕ» : Όπως τότε, έτσι και τώρα ένας εξωτερικός, ιμπεριαλιστικός μηχανισμός επεμβαίνει στην οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας μας. Σήμερα η ΕΕ (από κοινού με τις ντόπιες κυβερνήσεις και το ΔΝΤ) έχει κηρύξει έναν ανελέητο οικονομικό πόλεμο, και με τον εκβιασμό της χρεωκοπίας, αποφασίζει για τη ζωή μας και τις τύχες μας, τσακίζει το παρόν και το μέλλον μας.

«ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

Ψωμί: γιατί είναι σήμερα που ένας ολόκληρος λαός καταδικάζεται σε εξαθλίωση με ανεργία, μισθούς ,συντάξεις και συνθήκες δουλειάς που του στερούν την αξιοπρέπεια, αδυνατώντας να καλύψει στοιχειώδεις καθημερινές του ανάγκες. Γιατί παιδιά λιποθυμούν από την πείνα στα σχολεία, γιατί εκατοντάδες συμπολίτες μας ζουν στους δρόμους.. Μαζί με αυτά και το δικαίωμα στην ζωή αφού από τους περισσότερους στερείται το δικαίωμα στην περίθαλψη και την ασφάλιση, την ίδια στιγμή που αποφασίζουν για ένα μέλλον υποταγής και φτώχειας για την δική μας γενιά.      

Παιδεία: γιατί η εκπαίδευση έχει μπει για τα καλά στο στόχαστρο, με το νόμο Διαμαντοπούλου και τη μεταρρύθμιση Αρβανιτόπουλου, την υποβάθμιση της γνώσης σε ‘κατάρτιση’- μαζί με την επιχειρηματική λειτουργία του Πανεπιστημίου μακριά από τις κοινωνικές ανάγκες ,την υποχρηματοδότηση, τις συγχωνεύσεις και τα κλεισίματα σχολών και σχολείων, τις περικοπές στις φοιτητικές παροχές (σίτιση, στέγαση και τα συγγράμματα).

Ελευθερία:  ενάντια στο σύγχρονο ολοκληρωτικό καθεστώς. Ενάντια στη σύγχρονη «χούντα» που απαγορεύει τις διαδηλώσεις (Βλ. επίσκεψη Μέρκελ),  που χρησιμοποιεί κρατικούς (και μη) μηχανισμούς βίαιης καταστολής, που πραγματοποιεί «προληπτικές» συλλήψεις και προσαγωγές αγωνιστών και τη δημοσιοποίηση των προσώπων τους, που ποινικοποιεί τους αγώνες.

Το Πολυτεχνείο φέτος δεν πρέπει να είναι μόνο φόρος τιμής στους αγωνιστές-φοιτητές του ’73 ή μνημόσυνο.. Πρέπει να σημάνει τον ξεσηκωμό της νεολαίας, για την ανατροπή των καταπιεστών της. Να έχει ανατρεπτικό, αντικυβερνητικό, αντιΕΕ, αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό στίγμα.

Έτσι λοιπόν και σήμερα η νεολαία και οι εργαζόμενοι βρίσκονται μπροστά σε μια κοινωνική κατάσταση που η αναγκαιότητα της εξέγερσης επανέρχεται στο προσκήνιο. Μιας εξέγερσης που θα οργανώνεται από τα κάτω και θα έχει σαν πρόταγμα τις ανάγκες της κοινωνίας. Μέσα από συνελεύσεις στους εργασιακούς χώρους και όπου βρίσκεται η νεολαία, μέσα από απεργίες, καταλήψεις και μαζικές διαδηλώσεις θα απαιτήσουμε αυτά που μας αξίζουν και θα ανατρέψουμε τη σύγχρονη χούντα, όπως τότε έτσι και τώρα.

Οι αγώνες τους να μας εμπνεύσουν. Για τις σημερινές νίκες της νεολαίας!

ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ

Συνέντευξη  από τον Τάσο Κατιτζάρο

Ερ: Ποιά πιστεύετε ότι ήταν η διεθνής κατάσταση που επέβαλλε τη χούντα;

Απ: Η ελληνική ιστορία απ’ το 1909 που ουσιαστικά επικρατεί η αστική τάξη και το καπιταλιστικό σύστημα είναι μια ιστορία πραξικοπημάτων και δικτατοριών. Με εξαίρεση τα 35 χρόνια της μεταπολίτευσης, το προηγούμενο διάστημα η χώρα βρίσκεται με μικρά διαλείμματα κάτω από καθεστώτα «εκτάκτου ανάγκης». Ο στρατός παρεμβαίνει και ενίοτε καθορίζει και τις εξελίξεις. Είναι γνωστά τα πραξικοπήματα πριν το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, όπως και το μετεμφυλιακό καθεστώς που εγκαθιδρύεται. Ένα καθεστώς απαγόρευσης του κομμουνιστικού κινήματος με τα διατάγματα 509 και 375. Τα γεγονότα της καραμανλικής οχταετίας με την εκτεταμένη νοθεία, τα πραξικοπήματα του ’65 που έκανε ο βασιλιάς, για να χτυπήσει το λαϊκό κίνημα. Το λαϊκό κίνημα και η έντονη ριζοσπαστικοποίηση που εγκυμονούσε κινδύνους, τόσο για το ελληνικό κεφάλαιο και την αστική τάξη όσο και για τα σχέδια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, σε μια περιοχή στρατηγικής σημασίας (Βαλκάνια). Πολιτική διέξοδος αυτής της ριζοσπαστικοποίησης, ήταν τόσο το κόμμα της «ένωσης κέντρου», όσο και η Ε.Δ.Α, η νόμιμος εκφραστής της αριστεράς την εποχή εκείνη. Ειδικά η Ένωση κέντρου, θα σημείωνε όπως όλα έδειχναν, πολλή μεγάλη επιτυχία στις εκλογές που είχαν προκηρυχτεί για το Μάιο του 1967 που βέβαια δεν έγιναν ποτέ, αφού την 21 Απριλίου της ίδιας χρονιάς επιβλήθηκε δικτατορία. Χαρακτηριστικά, λίγο μετά την δικτατορία πραγματοποιείται ο πόλεμος των 6 ημερών όπου το Ισραήλ επιτίθεται στις γειτονικές Αραβικές χώρες, με τη χούντα στην Ελλάδα να στηρίζει τους Αμερικάνους και το Ισραήλ. Παράλληλα, όπως φάνηκε, και ο βασιλιάς με ομάδα στρατηγών, σχεδίαζαν το δικό τους πραξικόπημα, αλλά πιάστηκαν στον ύπνο, από τη χούντα των συνταγματαρχών.

Ερ: Ποια ήταν η στάση των ελληνικών κομμάτων συμπεριλαμβανομένου και της αριστεράς απέναντι στη χούντα;

Απ: Τα  αστικά κόμματα της Ελλάδας, έπαιξαν «βοηθητικό»ρόλο για την εγκαθίδρυση της δικτατορίας, αφού δήλωναν με κάθε ευκαιρία ότι είναι αδύνατη η επιβολή χούντας στην Ελλάδα. Έτσι μετά τα Ιουλιανά το 1965, όπου ο λαός για 60 ημέρες διαδήλωνε για να εμποδίσει την παραβίαση του Συντάγματος που προωθούσε ο βασιλιάς, τόσο τα αστικά κόμματα αλλά και η ΕΔΑ, διαβεβαίωναν ότι δεν υπήρχε κίνδυνος πραξικοπήματος. Μάλιστα χαρακτηριστικό είναι, την 21η Απριλίου, η Αυγή κυκλοφορούσε με πρωτοσέλιδο: «ουδείς κίνδυνος πραξικοπήματος». Η δικτατορία, αμέσως επέβαλλε σιγή νεκροταφείου, προχώρησε σε μαζικές συλλήψεις αριστερών, τους οποίους και εξόρισε, με αποτέλεσμα, να μην υπάρξει καμία αντίσταση, εκτός από κάποιες περιστασιακές κινήσεις.

Ερ: Πώς κινήθηκε η αριστερά αμέσως μετά τη δικτατορία;

Απ: Από το 1968 γίνονται πιο οργανωμένες προσπάθειες αντίστασης. Δημιουργούνται οι πρώτες αντιστασιακές οργανώσεις , όπως το ΠΑΜ και η ΔΕΑ, που γρήγορα όμως χτυπιούνται απ’ τη δικτατορία, τα μέλη τους συλλαμβάνονται, δικάζονται και φυλακίζονται. Αρνητικό ρόλο την ίδια χρονιά παίζει και η διάσπαση σε ΚΚΕ και ΚΚΕ εσωτερικού, το 1968, που διαιρεί τους αριστερούς, δημιουργώντας ένα καταθλιπτικό συσχετισμό. Όμως από το 1970 και μετά δημιουργούνται από νέους ανθρώπους πολλές οργανώσεις, πο υ στην συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν αναφορά στην αριστερά: τόσο στα διάφορα ρεύματα- διασπάσεις του παραδοσιακοί κινήματος (μαοϊκοί-τροτσκιστές κτλ), όσο και στη «Νέα Αριστερά», που δημιουργείται και ως αντανάκλαση των γεγονότων σε παγκόσμιο επίπεδο, όπως Μάης του ’68, αντιπολεμικό κίνημα, ιταλικός Μάης κλπ… γεγονότα που ο απόηχος τους φτάνει και στην Ελλάδα. Δημιουργούνται συνολικά πάνω από 100 οργανώσεις, που τις γεννά περισσότερο η ανάγκη της πάλης και όχι οι ιδεολογικές διαφορές. Οι αντιδικτατορικές οργανώσεις είχαν σε γενικό επίπεδο παραπλήσιους στόχους. Όλες πρεσβεύουν την πτώση της χούντας αλλά διαφοροποιούνται σε σχέση με την εκτίμηση για τη φύση της δικτατορίας. Κάποιες δυνάμεις θεωρούν ότι φταίνε μόνο οι συνταγματάρχες, ενώ άλλες συνειδητοποιούν ότι πρέπει να χτυπηθούν και οι αιτίες που γεννούν τις δικτατορίες ,η ρίζα τους, που είναι το καπιταλιστικό σύστημα και ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Τέλος κάποιες δυνάμεις προτείνουν συμμαχία με το βασιλιά, για να δημιουργηθεί ρεύμα ενάντια στη χούντα- τέτοιες αυταπάτες είχε ακόμα και το ΚΚΕ εσωτερικού, που επίσημα είχε τοποθετηθεί σ’ αυτή την κατεύθυνση. Πρόκειται για δυνάμεις ηττημένες, που δεν έβρισκαν καμία δυνατότητα να παλέψουν απέναντι στο καθεστώς. Παράλληλα κάποιες οργανώσεις προχωρούν σε βομβιστικές ενέργειες, χωρίς όμως να μπορέσουν να συνδεθούν με το μαζικό λαϊκό κίνημα.

Ερ: Πώς φτάσαμε τελικά στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και ποιά ήταν εκείνα τα γεγονότα που συνέβαλαν αποφασιστικά;

Απ: Οι οργανώσεις της Αριστεράς δένονται με τα πρώτα σκιρτήματα του φοιτητικού κόσμου που διεκδικεί δημοκρατικές ελευθερίες μέσα στα πανεπιστήμια, αφού ζει σε συνθήκες απόλυτης ανελευθερίας. Γίνονται οι πρώτες συνελεύσεις μέσα στις σχολές, για φοιτητικά ζητήματα, κινήσεις που γρήγορα χτυπιούνται απ’ τη δικτατορία με μέτρα που παίρνουν οι πρυτάνεις και η αστυνομία. Ωστόσο αυτό το ρεύμα δεν μπορεί να χτυπηθεί ολοκληρωτικά και παίρνει διάφορες μορφές. Δημιουργούνται, έτσι ενώσεις επαρχιωτών φοιτητών, φοιτητικές επιτροπές αγώνα για διάφορα ζητήματα και γενικά οι όροι για αγωνιστικές μορφές ενάντια στη χούντα. Κομβικές στιγμές γ ια το φοιτητικό κίνημα είναι οι καταλήψεις της Νομικής το Φλεβάρη και το Μάρτη, με τη χούντα να απαντά με υποχρεωτική στράτευση των πρωτοπόρων φοιτητών. Όλα δείχνουν ότι υπάρχει ουσιαστικό πεδίο για μαζικούς αγώνες με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος, δεδομένου ότι υπάρχει ήδη ένα ρεύμα παθητικής αντίστασης του λαού που εκδηλώνεται με αφορμή διάφορα γεγονότα όπως το μνημόσυνο του Γ. Παπανδρέου το Σεπτέμβρη του 1973, όπου οι διαδηλωτές επιχείρησαν να συγκρουστούν για πρώτη φορά με την αστυνομία. Η ίδια η χούντα παίρνει το μήνυμα και προσπαθεί να περάσει σε μια φιλελεύθερη μετεξέλιξη, αλλά το ρεύμα που θέλει αγωνιστική διέξοδο κρίνει ότι η σύγκρουση είναι το καθοριστικό στοιχείο για να δυναμώσει περισσότερο. Η κατάληψη του Πολυτεχνείου αρχίζει και διαμορφώνει μια εστία αγώνα που υπερβαίνει όλα τα προηγούμενα. Η μαζικότητα της εξέγερσης αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο, ενώ πολύ γρήγορα τα χαρακτηριστικά της παύουν να είναι φοιτητικά και έτσι μετατρέπεται σε μια αυθεντική λαϊκή εξέγερση. Ενώ το βράδυ της Τετάρτης οι συγκεντρωμένοι μέσα στο Πολυτεχνείο είναι κυρίως φοιτητές, περίπου 2000, την Πέμπτη ξεπερνούν τους 10000, ενώ την Παρασκευή είναι πάνω από 150000 άτομα. Εκτός από φοιτητές, από τις πρώτες ώρες, στο πολυτεχνείο κατεβαίνουν και οι μαθητές, ενώ από τη δεύτερη μέρα, έντονη είναι η παρουσία των εργατών, κυρίως οικοδόμων, ενώ καταφτάνουν και αγρότες από τα Μέγαρα. Παράλληλα και οι άλλες πόλεις, καταλαμβάνουν τα Πανεπιστήμια και τα Πολυτεχνεία (Πάτρα, Θεσσαλονίκη, Γιάννενα). Τα συνθήματα είναι πολιτικά και ιδιαίτερα ριζοσπαστικά. Τόσο ενάντια στην δικτατορία αλλά και ενάντια στις αιτίες που την γέννησαν.

Ερ: Ποιες ήταν οι διαφοροποιήσεις των οργανώσεων μέσα στο Πολυτεχνείο;

Απ: Οι οργανωμένες δυνάμεις δεν έκαναν το Πολυτεχνείο. Λειτούργησαν όμως στοιχειακά στις συνειδήσεις των αγωνιστών για να γίνει το Πολυτεχνείο που ήταν μια αυθόρμητη λαϊκή έκρηξη. Ωστόσο δεν αποτελούσε κεραυνός εν αιθρία, αλλά ένα γεγονός για την προετοιμασία του οποίου έπαιξε καταλυτικό ρόλο η δράση αυτών των δυνάμεων. Μέσα στο Πολυτεχνείο συγκρούονται δυο γραμμές, εκείνη που θέλει να πάει τη σύγκρουση μέχρι το τέρμα και εκείνη που προσπαθεί να οδηγήσει το κίνημα σε αλλεπάλληλους συμβιβασμούς θεωρώντας ότι δεν πρέπει να δοθεί η μάχη εκείνη τη στιγμή. Η επίσημη Αριστερά από την αρχή ακολουθεί τη δεύτερη γραμμή προσπαθώντας να αποκλιμακώσει την εξέγερση και να σταματήσει τη σύγκρουση, θεωρώντας ότι το κλίμα είναι ακόμα πρώιμο για να αναμετρηθεί ο κόσμος με τη δικτατορία.Όμως, όπως φάνηκε στη συνέχεια, διαψεύστηκαν από τον ίδιο τον κόσμο.

Ερ: Τι κλίμα επικρατούσε μέσα στο Πολυτεχνείο κατά τη διάρκεια της εξέγερσης; Πώς οργανωνόταν η εσωτερική ζωή;   

Απ: Το Πολυτεχνείο γίνεται ένας χώρος άμεσης δημοκρατίας. Οι φοιτητές επιλέγουν το περιεχόμενο της πάλης προωθώντας τη λογική της σύγκρουσης με τη δικτατορία, ενάντια στους συμβιβασμούς. Επίσης εκλέγουν τους ανακλητούς αντιπροσώπους τους μέσα από συνελεύσεις και συμμετέχουν στην Συντονιστική Επιτροπή του Πολυτεχνείου. Ουσιαστικά το Πολυτεχνείο από οργανωτική και από μάχιμη άποψη είναι μια μεγάλη κομμούνα γιατί εμπεριέχονται  όλα τα στοιχεία της αυτοθυσίας, του αλτρουισμού, της πλήρους ενεργοποίησης του καθένα για το συμφέρον όλου του κινήματος. Το ίδιο συμβαίνει και με ένα γεγονός που θάβεται από τις επίσημες πλευρές και την επίσημη Αριστερά, το γεγονός της εργατικής συνέλευσης και της συμμετοχής των εργαζομένων  στην κατάληψη του Πολυτεχνείου. Μάλιστα η διακήρυξη της δεύτερης εργατικής συνέλευσης, είναι ένα από τα πιο σημαντικά ντοκουμέντα, αφού δείχνει ότι ο κόσμος γρήγορα , μιας και σε τέτοιες μεγάλες στιγμές ο ιστορικός χρόνος συμπυκνώνεται, συνειδητοποίησε ότι πρέπει να αγωνιστεί. Όχι μόνο για να πέσει η χούντα, αλλά και για να χτυπηθούν οι αιτίες που τη γέννησαν.Αυτή η δυναμική δίνει και το μέτρο της λαϊκής συμμετοχής. Για αυτό και όταν χτυπιέται η εξέγερση από τον στρατό άνθρωποι που μέχρι χθες ήταν σπίτι τους, τώρα με αυτοθυσία και ηρωισμό, δίνουν μέχρι και τη ζωή τους. Οι ήρωες δηλαδή δεν πέφτουν από τον ουρανό, αλλά φτιάχνονται μέσα στα γεγονότα, όπου μετασχηματίζονται οι συνειδήσεις και οι προσωπικότητες των ανθρώπων. Μέσα στο πολυτεχνείο λειτουργεί λαϊκό εστιατόριο και η πρώτη λαϊκή κλινική, όπου φοιτητές της ιατρικής και γιατροί περιποιούνται τους τραυματίες. Χιλιάδες άνθρωποι προσφέρουν τρόφιμα και φάρμακα, δείχνοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη τους. Καταλυτικό ρόλο αναμφισβήτητα είχε η λειτουργία του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου, τον οποίο αναμετέδιδαν δεκάδες πειρατικοί ραδιοσταθμοί σε όλες τις συνοικίες της Αθήνας. Ακόμα και μετά την πτώση του Πολυτεχνείου, αρκετοί σταθμοί συνέχιζαν να μεταδίδουν, παίζοντας τεράστιο ρόλο στη λαϊκή εγρήγορση. Έτσι κινητοποιήθηκαν τεράστιες μάζες ανθρώπων, δίνοντας στο Πολυτεχνείο χαρακτήρα λαϊκής εξέγερσης. Από την Παρασκευή το πρωί, οργανώνονται διάφορες διαδηλώσεις με στόχο διάφορα κέντρα του καθεστώτος. Έτσι η διαδήλωση που οργανώνεται προς το Σύνταγμα, χτυπιέται στην Κλαυθμώνος, από την αστυνομία με πυροβολισμούς και πέφτουν οι πρώτοι νεκροί. Οι συγκρούσεις γενικεύονται. Ο κόσμος προσπαθεί να καταλάβει το υπουργείο Δημόσιας Τάξης και τη νομαρχία Αθηνών. Ειδικά στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης, οι διαδηλωτές καταφέρνουν να φτάσουν μέσα στο κτίριο και η αστυνομία χτυπάει τον κόσμο με πολυβόλα, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας δεκάδες. Είναι φανερό ότι έχουμε περάσει σε μια φάση συνολικής σύγκρουσης με τη δικτατορία. Η αστυνομία δεν μπορεί πια να κάνει τίποτα και υποχωρεί πανικόβλητη, οπότε δίνεται η εντολή στον στρατό να επέμβει. Ο στρατός μετά από μάχες εκκενώνει τους γύρω δρόμους και Παρασκευή βράδυ προς Σάββατο πρωί, εισβάλει το τανκ μέσα στο Πολυτεχνείο. Την επόμενη μέρα γίνονται προσπάθειες να συγκροτηθούν διαδηλώσεις σε συνοικίες για να κατέβουν στο κέντρο, αλλά χτυπιούνται δολοφονικά από το στρατό που παραμένει στους δρόμους Αθήνας.

Ερ: Ποιο ήταν το κλίμα που επικρατούσε μετά την εξέγερση;

Απ: Ουσιαστικά είναι από τις πιο μαύρες περιόδους της επταετίας. Η κλίκα του Ιωαννίδη αναλαμβάνει τα ηνία, σκληραίνει τη στάση της απέναντι στο κίνημα, και ετοιμάζει το πραξικόπημα στην Κύπρο μαζί με τους Αμερικάνους. Συλλαμβάνονται πολλά μέλη οργανώσεων, φυλακίζονται, βασανίζονται και επιβάλλεται καταθλιπτική σιωπή αφού η στρατιωτική υπεροπλία είναι πολύ μεγάλη. Όμως η πολιτική νίκη του Πολυτεχνείου είναι καταλυτική. Η εξέγερση έχει πληγώσει θανάσιμα την δικτατορία, έτσι όταν εμφανίζονται οι πρώτες αντιφάσεις της χούντας, μετά από το πραξικόπημα και την εισβολή στην Κύπρο, το καθεστώς δεν έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει σε επιστράτευση. Δεν μπορούν να δώσουν όπλα στο λαό, που λίγους μήνες πριν αγωνίζονταν για την ανατροπή του ίδιου του καθεστώτος. Έτσι η δικτατορία καταρρέει και οι κύκλοι που τη στήριξαν (κεφάλαιο, Αμερικάνοι) προτείνουν τη λύση Καραμανλή, και τη συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής ενότητας (Ε.Ρ.Ε., Ένωση Κέντρου). Τόσο η επίσημη αριστερά, που ο Καραμανλής την νομιμοποίησε (ΚΚΕ), όσο και ο Ανδρέας Παπανδρέου, ενώ δε συμμετείχαν ουσιαστικά, έδωσαν το πράσινο φως για να υπάρξει κυβέρνηση εθνικής ενότητας και ο ομαλός κοινοβουλευτικός βίος. Όμως δημιουργήθηκαν τεράστια ριζοσπαστικά ρεύματα στην κοινωνία, με ποιο σημαντικό το ρεύμα του εργοστασιακού συνδικαλισμού που άλλαξε ριζικά το τοπίο στην ελληνική κοινωνία, με πρωτοφανείς απεργίες και τεράστιους εργατικούς αγώνες που συγκλόνισαν τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Η κυβέρνηση Καραμανλή προσπάθησε να τσακίσει αυτό το ρεύμα και νομοθετικά και με την πιο σκληρή καταστολή. Ο ριζοσπαστισμός της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, συνεχίζει να χρωματίζει τους αγώνες μέχρι σήμερα.

Ερ: Τί γινόταν τα επόμενα χρόνια στους εορτασμούς του Πολυτεχνείου;

Απ: Από την πρώτη χρονιά οι αστικές κυβερνήσεις προσπάθησαν είτε να καταστείλουν, είτε να ενσωματώσουν το μήνυμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Είναι χαρακτηριστικό, ότι την πρώτη χρονιά ο Καραμανλής προκηρύσσει τις εκλογές 17 Νοέμβρη, προσπαθώντας να καπηλευτεί το νόημα της επετείου. Η επίσημη αριστερά (ΚΚΕ, ΚΚΕ εσωτερικού) και ΠΑΣΟΚ  υποκύπτουν στις πιέσεις Καραμανλή για διεξαγωγή εκλογών, παρά το γεγονός ότι το φοιτητικό κίνημα είχε αποφασίσει να γιορτάσει το Πολυτεχνείο. Έτσι, με πρωτοβουλία των οργανώσεων της επαναστατικής αριστεράς, διοργανώνεται διαδήλωση με πάνω από 50000 άτομα, στις 15 Νοέμβρη. Η διαδήλωση από το Πολυτεχνείο καταλήγει στην Καισαριανή στο σκοπευτήριο με κεντρικό σύνθημα «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ- Πολυτεχνείο» που δείχνει την ιστορική συνέχεια των κινημάτων. Τα χρόνια που ακολουθούν γίνονται επίσης πολύ σημαντικά γεγονότα, ενώ κάθε χρόνο οι φοιτητικές συνελεύσεις αποφασίζουν να πραγματοποιηθεί πορεία προς την Αμερικανική πρεσβεία. Η ΕΦΕΕ (στην οποία την πλειοψηφία έχει το ΠΑΣΟΚ και η ρεφορμιστική αριστερά) ξεπουλάει τις συνελεύσεις και ακολουθεί τις υποδείξεις του Καραμανλή, ώστε η πορεία να τελειώνει στη Βουλή. Το 1980, με πρωτοβουλία της μειοψηφίας της ΕΦΕΕ και πέντε οργανώσεων της επαναστατικής αριστεράς, η πορεία προσπαθεί να σπάσει την απαγόρευση έξω από τη Βουλή, και να συνεχίσει προς την Αμερικάνικη πρεσβεία. Στις συγκρούσεις που ακολουθούν, τα ΜΑΤ δολοφονούν δύο σπουδαστές, τον Ιάκωβο Κουμή και την Σταματίνα Κανελλοπούλου. Υπό το βάρος της λαϊκής κατακραυγής τις επόμενες χρονιές, η πορεία πραγματοποιείται μέχρι την Αμερικάνικη πρεσβεία. Το 1985, με κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ, η αστυνομία στις 17 Νοέμβρη δολοφονεί έξω από το Πολυτεχνείο τον 15χρονο μαθητή Μιχάλη Καλτεζά.

Ερ: Πώς θεωρείτε ότι η εξέγερση διαμόρφωσε τις συνειδήσεις των αγωνιστών της περιόδου;

Απ: Το μήνυμα που με σφράγισε και θεωρώ ότι σφράγισε και την πλειοψηφία των αγωνιστών, οι οποίοι δεν επέλεξαν να το εξαργυρώσουν, είναι ότι ο κομμουνισμός δεν είναι μια αφηρημένη δυνατότητα που βγαίνει μέσα από τα βιβλία, αλλά μια πραγματική δυνατότητα. Ένα αυθεντικό κίνημα καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Όταν ένας άνθρωπος αγωνίζεται έχοντας όλα τα στοιχεία  του αλτρουισμού, της αυτοθυσίας, δηλαδή υποτάσσει τον εγωισμό του στο συλλογικό συμφέρον, με την πλήρη ανιδιοτέλεια, δεν μπορεί παρά να είναι κομμουνιστής.

Αν υπάρχει λοιπόν κάποιος λόγος να μάθουμε τι έγινε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου αλλά και σε όλα τα κινήματα που ακολούθησαν, αυτός είναι ο εξής:

Η λάμψη της ίδιας της εξέγερσης του Πολυτεχνείου φωτίζει τα κινήματά μας...

Αναπνέει μέσα απ’ όλους τους νικηφόρους αγώνες που έχουν ξεσπάσει από τότε. Το αστικό κράτος παραποιεί την ιστορία θέλοντας να μετατρέψει το πολυτεχνείο  σε εθνική γιορτή. Γιατί  φοβάται... φοβάται να μάθουμε από την εμπειρία του Νοέμβρη, γιατί ξέρει ότι έτσι μπορούν να ξεσπάσουν μαζικά νικηφόρα κινήματα με τα ίδια εξεγερσιακά χαρακτηριστικά...

ΨΗΦΙΣΜΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΣΤΟ ΠΑΝ. ΠΑΤΡΑΣ

Το τελευταίο διάστημα παράλληλα με την επίθεση που εξαπολύεται απέναντι στα κοινωνικά δικαιώματα και τις κατακτήσεις των λαϊκών στρωμάτων,  στο στόχαστρο μπαίνουν πλέον και οι φοιτητές, με τον νόμο Διαμαντοπούλου.

Προανάκρουσμα της επίθεσης απέναντι στο δημόσιο Πανεπιστήμιο, αποτελούν τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Η συμμαχία των προθύμων που έχει συγκροτηθεί γύρω από τον πρύτανη Παναγιωτάκη έχει ξεκινήσει μια σειρά πειθαρχικών απέναντι σε φοιτητές.  Και μάλιστα τα πειθαρχικά αυτά γνωστοποιήθηκαν μέσω «διαρροών» σε εφημερίδα –γνωστή για την προσφορά της στη διαμόρφωση κλίματος “συναίνεσης” σε αντιδραστικές κινήσεις του Υπουργείου και των συμμάχων, την Καθημερινή. .Επίσης ενδεικτικές είναι οι δηλώσεις του Πρύτανη σε τοπικά και μη κανάλια, που, χωρίς καν να έχει μιλήσει σε οποιαδήποτε διαδικασία εντός του Πανεπιστημίου για τα συγκεκριμένα ζητήματα, χωρίς να έχει μιλήσει καν με τους ίδιους τους φοιτητές που στοχοποιεί, ξεκινάει μια ρητορεία για το πώς πρέπει να τιμωρούνται οι παραβατικές συμπεριφορές στο Πανεπιστήμιο και το πώς αυτό απειλείται από τους απείθαρχους φοιτητές.  Η διαδικασία έχει ως εξής: αρχικά στους Μηχανολόγους, όπου 2 φοιτητές ενώ κατέλαβαν μια εγκαταλελειμμένη αίθουσα 15τ.μ για τη διεξαγωγή ευρύτερων κοινωνικών και πολιτικών διεργασιών, απειλούνται με πειθαρχικό επειδή «κατέστρεψαν και καταχράστηκαν δημόσια περιουσία»,  στη συνέχεια στους Ηλεκτρολόγους άλλοι 2 φοιτητές ενώ παρεμπόδισαν το οργάνου του τμήματος να αναδιαρθρώσει το πρόγραμμα σπουδών στην κατεύθυνση διάσπασης του πτυχίου και δυσχέρανσης των ρυθμών σπουδών, κατηγορούνται για «ανάρμοστη συμπεριφορά» και τέλος στο Μαθηματικό χωρίς να υπάρχει κάποια αφορμή ξαφνικά κατηγορήθηκαν φοιτητές ότι απείλησαν υπάλληλο γραμματείας.

Η επίθεση αυτή απέναντι στους φοιτητές και η δίωξη αγωνιστών, έχει ξεκάθαρη στόχευση: την κατατρομοκράτηση των φοιτητών εν όψει της κατάθεσης του νόμου Διαμαντοπούλου, που διαλύει το δημόσιο Πανεπιστήμιο, απαξιώνει τα πτυχία και τσακίζει το μέλλον της νεολαίας, μετατρέποντας την σε γενιά της ανεργίας, την γενιά του Μνημονίου.

Η ενεργοποίηση της διάταξης για πειθαρχικά, του νόμου Γιαννάκου που για 2 χρόνια έβγαλε το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας στους δρόμους, έχει συμβολισμό για το σύνολο της κοινωνίας.  Την τελευταία φορά που ενεργοποιήθηκαν τα πειθαρχικά ήταν από τα εγκάθετα πανεπιστημιακά όργανα, την περίοδο της Χούντας , σε συνεργασία με το σπουδαστικό της ασφάλειας. Τα πανεπιστήμια ως το κύτταρο των  αγώνων για την κατοχύρωση δημοκρατικών δικαιωμάτων ιστορικά στοχοποιούνται κάθε φορά που εξαπολύεται επίθεση απέναντι στις κατακτήσεις του λαού.

Η επιβολή του νόμου Διαμαντοπούλου περνάει μέσα από την δίωξη των φοιτητών που «τολμούν» να αγωνίζονται για τα αυτονόητα δικαιώματα τους στο πανεπιστήμιο και την εργασία. Ενεργό ρόλο σε αυτήν τη διαδικασία έρχονται να παίξουν οι διοικήσεις των Πανεπιστημίων και αντιδραστικές μερίδες του καθηγητικού μπλοκ. Μετά και τις εξελίξεις στη Σύνοδο των Πρυτάνεων και τη συμφωνία κυρίων μεταξύ Διαμαντοπούλου και Πρυτάνεων, βρέθηκαν οι απαραίτητες συμμαχίες στην αγωνιώδη προσπάθεια του Υπουργείο να διαλύσει το Δημόσιο Πανεπιστήμιο και τα δικαιώματα των φοιτητών. Οι «υποχωρήσεις» του Υπουργείου, στο θέμα της διαχείρισης των κονδυλίων από τους ίδιους τους καθηγητές(προμετωπίδα των διεκδικήσεων των πρυτάνεων ανά την Ελλάδα) και η παραχώρηση της δυνατότητας «αξιοποίησης» της περιουσίας και των κληροδοτημάτων των πανεπιστημίων στα όργανα, «έκαμψαν» τον «τίμιο αγώνα» των πρυτάνεων. Και άρχισε η υλοποίηση του πρώτου μέρους της συμφωνίας με το Υπουργείο: το τσάκισμα των αγώνων των φοιτητών.

Απέναντι σε αυτήν την επίθεση που εξαπολύεται με πλήρως αντιδημοκρατικά χαρακτηριστικά, και θυμίζει διαφορετικές εποχές, οι φοιτητές θα απαντήσουν και δεν θα λυγίσουν μπροστά σε απειλές που διακυβεύουν ακόμα και την ίδια τη δυνατότητα τους να φοιτούν και να αποφοιτούν. Αποτελεί κομμάτι της συνολικής επίθεσης που εξαπολύεται απέναντι στο σύνολο της κοινωνίας και περιλαμβάνει την προπαγάνδα που χαρακτηρίζει οποιαδήποτε αντίσταση σε αυτήν την επίθεση ως «κατάχρηση  ελευθεριών» και βαφτίζει «εσωτερικούς εχθρούς» όσους τολμούν να μην σκύψουν το κεφάλι .

Το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας, με πρωτοστατούντες τους φοιτητές καθώς και κάθε κομμάτι της κοινωνίας που αντιλαμβάνεται την επίθεση απέναντι στα δημοκρατικά δικαιώματα και στις λαϊκές κατακτήσεις πρέπει να βρεθεί αντιμέτωπο με τις προσπάθειες του Υπουργείου και των πρόθυμων συμμάχων του εντός του Πανεπιστημίου, να κάμψουν το φρόνημα των φοιτητών και να τσακίσουν το Δημόσιο Πανεπιστήμιο.

Τα Πανεπιστήμια αποτέλεσαν ιστορικά την προμετωπίδα των αγώνων για λαϊκές ελευθερίες και δημοκρατικά δικαιώματα, βάφοντας τους, πολλές φορές με το αίμα των φοιτητών. Για μια ακόμη φορά θα βρεθούν στο προσκήνιο βάζοντας φρένο στα σχέδια τους, για μια κοινωνία χωρίς ελευθερίες, δικαιώματα και κοινωνικές παροχές.

-ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΩΡΑ ΤΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ

-ΚΑΜΙΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΓΙΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ

-ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΤΣΑΚΙΣΜΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ,  ΤΟΥ ΛΑΟΥ Η ΠΑΛΗ ΘΑ ΤΗ ΣΠΑΣΕΙ.

Η πορεία ξεκινά  κι οι φοιτητές  λένε το πρώτο τους σύνθημα: ΄ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΩΝΙΑ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ…΄. Το πανό έχει αιτήματα την δωρεάν παιδεία και την διαφύλαξη της διακίνησης ιδεών μέσα από την ύπαρξη και τη διεύρυνση του ασύλου. Τα αιτήματα αυτά είναι αποτέλεσμα αποφάσεων αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών στα πλαίσια της αυτοδιαχείρισης, της διαχείρισης δηλαδή κάθε ζητήματος από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο από εμάς τους ίδιους και για εμάς. Το μετρό ήδη κλειστό 1,5 ώρα πριν, οι μονάδες Μ.Α.Τ πανταχού παρούσες στην περιοχή εδώ και 1,5 μήνα εξοπλισμένες με καρκινογόνα δακρυγόνα  κι  εκπαίδευση μάχης. Η πορεία της 17 Νοέμβρη τελείωσε με 278 προσαγωγές κι 11 τυχερούς που φορτώθηκαν κατηγορίες όπως εξύβριση και παθητική αντίσταση κατά της αρχής. 6,5 χιλιάδες ‘όργανα της τάξης’ είχαν περικυκλώσει την πορεία. Η κρατική στόχευση προφανής, ο κοινωνικός αναβρασμός και η διεκδίκηση της κοινωνικής δικαιοσύνης δεν μπορεί να μην περιοριστούνε.. ένα τρομακτικά μεγάλο σύνολο καταπιεσμένων: νέα γενιά εργαζομένων, εργαζόμενοι λάστιχο, ανασφάλιστοι, η ξακουστή γενιά των 700 ευρώ με σύνταξη στα 70, άνεργοι, εργαζόμενοι υπό άθλιες συνθήκες(εργατικά ατυχήματα), μαθητές που βλέπουν ως μέλλον έναν Γολγοθά εντατικοποίησης, έχει  μια επικίνδυνη δυναμική.   Τα αιτήματα του δρόμου είναι οι ανάγκες τους.                                                                                                                                                                                              Η καταστολή ,λοιπόν, ενάντια στους αγώνες είναι μηχανισμός διατήρησης της κοινωνικής ανισότητας και λειτουργεί ως ‘δεκανίκι’ του καπιταλισμού βρίσκοντας ποικίλες εκφράσεις και λειτουργίες που να χωρούν στα πλαίσια της ‘δημοκρατίας’ τους. Με το πρόσχημα της τάξης-ασφάλειας γεμίζουν με μπάτσους μια ολόκληρη περιοχή γνωστή για την πολιτική ‘κινητική’ της. Τοποθετούνε κάμερες σε κεντρικούς δρόμους που επιλέγονται για τα συλλαλητήρια. Φακελώνουν τον κόσμο που δραστηριοποιείται πολιτικά μέσω καμουφλαρισμένων αστυνόμων-ασφαλιτών, επενδύουν σε καινούργιους σκληρότερους κατασταλτικούς μηχανισμούς τους οποίους και διαφημίζουν. Και για να μην ξεχνάμε τα καλά του ‘σοσιαλισμού’ τους. Τα περισσότερα απ αυτά γίνονται υπογείως: απαιτώντας ονόματα μαθητών που ‘πρωταγωνιστούν’ σε καταλήψεις επειδή τους κόβουν την ενισχυτική, δικάζοντας ανήλικα παιδιά με τρομονομο, επιτρέποντας στην ακροδεξιά προπαγάνδα να μπαίνει σε κάθε σπίτι στα πλαίσια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, καταστέλλοντας τις απεργίες, δολοφονώντας μετανάστες.  Σε αυτό το κλίμα και σε συνεργασία με την ψυχολογική βία  ( προπαγάνδα των ΜΜΕ, εργοδοτική τρομοκρατία ),η καταστολή προσπαθεί  να ισοπεδώσει την δυναμική των αγώνων λειτουργώντας ως αποτελεσματικό μέτρο στα χέρια αυτών που ωφελούνται απ την κοινωνική πραγματικότητα. Κι επειδή η νεολαία έχει πάντα καταλυτικό ρόλο σ αυτούς τους αγώνες, η στοχοποίηση δεν μπορεί παρά  να προσανατολιστεί προς τα κέντρα πολιτικής δραστηριοποίησης της  που λειτουργούν κ ως εφαλτήρια αγώνα. Κλείνουν τις σχολές του κέντρου την ημέρα των γενικών τους συνελεύσεων, εξασφαλίζοντας δήθεν την διασφάλιση του ασύλου – ξέχασαν την ταύτιση ασύλου- διακίνησης ελεύθερων ιδεών, μάλλον. Η άδεια σχολή δεν μπορεί να θεωρηθεί άσυλο.  Το άσυλο όντας κεκτημένο κοινωνικών αγώνων αιώνων πριν, ήταν και είναι εστία όχι μόνο πολιτικής ζύμωσης, όχι μόνο λήψης αποφάσεων αλλά και υλοποίησης τους. . Η ουσία του είναι βαθιά κοινωνική. Αυτo  νομιμοποιεί  ότι ο νόμος καταδικάζει.. Είναι το τελευταίο οχυρό μέσα στο οποίο σκέψεις πέρα από τετριμμένες, μπορούν να εκφραστούν, να γίνουν συνείδηση και προχωρώντας παραπέρα να υλοποιηθούν, να γίνουν πράξη και αγώνας με άγνωστες και για την ιστορία ακόμη προοπτικές...όπως και άλλες φορές άλλωστε το άσυλο αποτέλεσε το μέτρο σύγκλισης των κινημάτων με αυτό το ζωτικό χώρο ελευθερίας ,προσδίνοντας καινούρια νοήματα σε ότι είχε ήδη κοινωνικά κατακτηθεί. Αποφάσεις που έχουν ληφθεί μέσω διαδικασιών όπως αυτή της γενικής συνέλευσης ,που η  ίδια  η αμεσοδημοκρατική δομή της είναι κόντρα στην ανάθεση,  λειτουργούν σε πλαίσια επικίνδυνα για το σύστημα που έχει ποντάρει όλα του τα λεφτά στο να πείσει τον κόσμο όση  δύναμη έχει στα χεριά του να την βάλει σε μια ψήφο ‘εμπιστοσύνης’ αναθέτοντας στους ειδήμονες να διαχειριστούν τον πλούτο που ο λαός παράγει. Ας θυμηθούμε εδώ  την εξέγερση του Δεκέμβρη και  το πώς συνδέθηκε με την κρίση της πολιτικής εκπροσώπησης  και της εμπιστοσύνης της πλειοψηφίας του κόσμου στον ‘διαχειριστή’ που είχε εκλογικά επιλεγεί. Οι  ίδιες αυτές πολιτικές διαδικασίες που συντελούνται στο άσυλο, διαμορφώνουν συνειδήσεις σε ριζοσπαστική κι αμεσοδημοκρατική βάση που σε καμία περίπτωση δεν βολεύουν την υπάρχουσα μορφή παραγωγικής διαδικασίας. Γιατί  κινούνται σε μια κατεύθυνση διαμόρφωσης συνειδήσεων συνολικοποιώντας  την επίθεση απ την παιδεία στην εργασία, στην κοινωνία. Κι αυτή η δράση δεν περιορίζεται μόνο στα φοιτητικά χρόνια, δεν σταματά μόλις οι φοιτητές γίνουμε εργαζόμενοι ή γονείς κι αυτό το ενδεχόμενο του να μπορούν στα σχολεία, να μπορούν στους χώρους εργασίας να λειτουργούν τέτοιες δομές είναι πραγματικό βραχυκύκλωμα για το μέλλον που μας ετοιμάζουν. Το μοναδικό λοιπόν  αίτημα που να απορρέει από τα παραπάνω, δεν μπορεί  παρά να είναι:                                                                                                                                                    ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ, ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΛΑΟ. ΕΠΕΚΤΑΣΗ-ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΣΕ            ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΧΩΡΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ.

Κ.ΑΡ.Α.ΒΙ- Ε.Α.Α.Κ