ΚΑΛΕΣΜΑ - 1/12 απεργουμε! - ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΥ-ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ‏

‎1Η ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ, ΜΟΥΣΕΙΟ 10.30 πμ
- γιατί ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, μας επέβαλαν πραξικοπηματικά μια κυβέρνηση «οικονομικής χούντας». Μια κυβέρνηση μαύρου μετώπου με ακροδεξιούς και έναν τραπεζίτη να καταρτίζει τον προϋπολογισμό του 2012: προϋπολογισμός ληστείας, φτώχιας και εξαθλίωσης για τον εργαζόμενο, τον άνεργο και το φτωχό!

- γιατί η απεργία αυτή δεν είναι η ετήσια «εθιμοτυπική απεργία» που προκηρύσσεται, όταν ψηφίζεται ο προϋπολογισμός. Είναι και για το προϋπολογισμό του 2012, τον προϋπολογισμό εφαρμογής της δανειακής σύμβασης. Είναι η πρώτη απεργία ενάντια στην κυβέρνηση Παπαδήμ(ι)ου, που ήρθε να κάνει «τη βρόμικη δουλειά»: μειώσεις μισθών, εφεδρεία- απολύσεις στο Δημόσιο, μείωση επικουρικών συντάξεων, λεηλασία του εφάπαξ, ιδιωτικοποιήσεις παντού, περικοπή ακόμη μεγαλύτερη των κοινωνικών δαπανών…

- γιατί μας λένε ότι «δεν θα υπάρξουν άλλα μέτρα», αν «αποδώσουν αυτά που έχουν ήδη πάρει». Τα μέτρα που ήδη έχει πάρει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ «πέτυχαν» να αυξήσουν το δημόσιο χρέος μέσα σε ένα χρόνο κατά 25 δις ευρώ! «Πέτυχαν», τη μείωση των μισθών και την εκτίναξη της ανεργίας στο 1.000.000!

- γιατί νέα μέτρα «δεν προβλέπονταν», αλλά για το 2013-2014 ήδη προωθούν επιπλέον μέτρα ύψους 7 δις ευρώ…!

- γιατί μας εκβιάζουν για την 6η δόση ενώ είναι γνωστό ότι αυτή θα πάει στην εξυπηρέτηση του χρέους! Δηλαδή μας δανείζουν για να τα ξαναπάρουν στο πολλαπλάσιο!

- γιατί το «σκληρό ευρώ» για το οποίο μας ζητούν να θυσιαστούμε, και από τη ζώνη του οποίου αν φύγουμε μας απειλούν ότι μας περιμένει η «πλήρης καταστροφή», δεν είναι τίποτα άλλο από την επιβολή της μόνιμης λιτότητας και εκμετάλλευσης των λαών σε όφελος των ευρωπαϊκών πολυεθνικών και τραπεζών και της ελληνικής ελίτ του κεφαλαίου και η προώθηση των συμφερόντων της σύγχρονης γερμανικής αυτοκρατορίας στην Ευρώπη.

- γιατί ενώ μας έλεγαν ότι για την κρίση φταίνε οι «τεμπέληδες έλληνες», το «μεγάλο δημόσιο» και το «κακό το ριζικό μας», τώρα που όλη η Ευρώπη αντιμετωπίζει το χρέος, φαίνεται ότι δεν είναι παρά η τεράστια κρίση του συστήματος και αυτή η πολιτική εφαρμόζεται για να την φορτώσουν στους λαούς.

- γιατί πρέπει να συνεχίσουμε αυτό που εκφράστηκε πανελλαδικά με χιλιάδες εργαζόμενους και νέους, στην απεργία στις 19-20 Οκτώβρη και στις 28 Οκτώβρη κατά τη διάρκεια των παρελάσεων, ενάντια στην απογοήτευση και τη μοιρολατρία που προσπαθούν να επιβάλλουν στο λαό. Για να υπερβούμε την υπονομευτική πρακτική του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.

- γιατί μπορούμε να νικήσουμε! Με πανεργατικό απεργιακό αγώνα, καταλήψεις, διαδηλώσεις. Οι εργαζόμενοι μπορούν να κερδίσουν το δικαίωμα στη δουλειά και τη ζωή με αξιοπρέπεια! Αυτό το αποδεικνύει περίτρανα το κίνημα ενάντια στα χαράτσια που έχει πάρει τις διαστάσεις πολιτικής ανυπακοής, οι καταλήψεις στα γραφεία της ΔΕΗ, οι απεργίες και οι καταλήψεις σε διάφορους χώρους δουλειάς και η ηρωική απεργία των εργατών της ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ.

- γιατί ΤΩΡΑ πρέπει να μπει το ζήτημα της ανατροπής της κυβέρνησης των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, της διαγραφής του χρέους, της ρήξης με ευρώ και την ΕΕ. Για να περάσουν στο δημόσιο οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας, με εργατικό έλεγχο, χωρίς να πληρώσουν ούτε ένα ευρώ οι εργαζόμενοι. Για να πάρουμε πίσω τον κλεμμένο πλούτο και να δοθούν αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις με αξιοπρεπείς συλλογικές συμβάσεις. Για να ανατραπεί η επίθεση και να επιβληθούν κατακτήσεις, σε όφελος της εργατικής τάξης και της κοινωνικής πλειοψηφίας.

ΠΑΛΛΑΪΚΟΣ- ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ

ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ, ΤΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

ΕΞΩ Η ΤΡΟΙΚΑ ΕΕ-ΔΝΤ-ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΥ-ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ
‎

Party Κ.Αρ.Α.Βι. - αντίδοτο / Ε.Α.Α.Κ.

Ανακοινωση ΕΑΑΚ για την κοινη επιθεση ΠΑΣΠ-ΜΑΤ (Αθηνα 15νοέμβρη)

Σήμερα, 38 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου το νόημα του Νοέμβρη είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Ο αγώνας του λαού για απελευθέρωση από την εκμετάλλευση και την καταπίεση που επέβαλλε η χούντα των συνταγματαρχών, η πάλη για πραγματική δημοκρατία στα χέρια του λαού εμπνέει τους σύγχρονους αγώνες για την ανατροπή του μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και την απελευθέρωση από τα δεσμά της ΕΕ και του ΔΝΤ. Το σύνθημα ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ συμπυκνώνει ακόμη και σήμερα τα βασικά αιτήματα των εργαζόμενων και της νεολαίας ενάντια στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα που επιβάλλει το κεφάλαιο και οι πολιτικοί εκφραστές του. Η αλλαγή του διαχειριστή της αντιδραστικής πολιτικής και ο διορισμός του εκλεκτού των Τραπεζών Παπαδήμου, έρχεται να αναχαιτίσει την ανοδική τάση του λαϊκού κινήματος και το φόβο του αστικού συνασπισμού εξουσίας για μια μεγάλη λαϊκή εξέγερση. Σε αυτό το πλαίσιο, αστικά ΜΜΕ και παπαγαλάκια της συγκυβέρνησης σπεύδουν για ακόμη μία φορά να αλλοιώσουν το πραγματικό νόημα του Νοέμβρη του ΄73 που αποτελεί φάρο για τη σύγχρονη πάλη του λαού για τις ανάγκες και τα δικαιώματά του. Προσπαθούν να παρουσιάσουν το Πολυτεχνείο ως δείγμα ενός «αγώνα» που πάλευε για την αστική δημοκρατία ενώ ταυτόχρονα τρομοκρατούν το λαό μέσα από την αστυνομοκρατία για να μετατρέψουν το Πολυτεχνείο σε «νεκρή ζώνη».

     Πιστός σύμμαχος της πολιτική Συγκυβέρνησης και ΜΜΕ είναι και η ΠΑΣΠ, η κυβερνητική παράταξη, που σήμερα Τρίτη 15 Νοέμβρη ήρθε να την υλοποιήσει με όρους κατασταλτικής δύναμης. Συγκεκριμένα, η ΠΑΣΠ προσήλθε στο Πολυτεχνείο σε παράταξη στρατιωτικής φάλαγγας εξοπλισμένη με κράνη και καδρόνια θυμίζοντας περισσότερο ΜΑΤ με πολιτικά παρά φοιτητική παράταξη. Μετά από απειλές και ύβρεις που εξαπέλυε απέναντι σε όσους τόσο καιρό αγωνίζονται για την ανατροπή της αντιδραστικής πολιτικής που προωθεί ο πολιτικός της φορέας, το ΠΑΣΟΚ, απωθήθηκε από τους Φοιτητικούς Συλλόγους και μέλη της ΕΑΑΚ. Στη συνέχεια μέλη της ΠΑΣΠ «απήγαγαν» φοιτήτρια της Πληροφορικής και μέλος της ΕΑΑΚ, την εγκλώβισαν σε καφετέρια και υπό την κάλυψη των ΜΑΤ την ξυλοκόπησαν, της έσπασαν προσωπικά αντικείμενα και της φέρθηκαν για αρκετή ώρα με χυδαίο τρόπο. Όμως δεν σταμάτησαν εκεί. Όταν μέλη των Φοιτητικών Συλλόγων και της ΕΑΑΚ προσπάθησαν να απεγκλωβίσουν τη φοιτήτρια τους επιτέθηκαν μαζί με τα ΜΑΤ πετώντας πέτρες και ξύλα και χειροβομβίδες κρότου λάμψης χτυπώντας αδιακρίτως (ακόμα και περαστικούς) με καδρόνια και σιδηρολοστούς. 

     Η κοινή επίθεση της ΠΑΣΠ με τα ΜΑΤ αποδεικνύει πως το ΠΑΣΟΚ δεν συγκυβερνά απλώς με το ΛΑΟΣ αλλά πλέον υιοθετεί πλήρως τις ακροδεξιές πρακτικές της ΕΚΟΦ και της Χρυσής Αυγής. Φανερώνει πως η ΠΑΣΠ δεν έχει εναρμονιστεί απλώς με την αντιδραστική, αυταρχική πολιτική του Μαύρου Μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ αλλά γίνεται ο πιο σκληρός φορέας υλοποίησης αυτής της πολιτικής ενάντια σε μία ολόκληρη γενιά που βλέπει τα δικαιώματα της να θυσιάζονται στο βωμό της κρίσης. Η νεολαία δεν έχει καμία αυταπάτη για τον αντιδραστικό και κατασταλτικό ρόλο της ΠΑΣΠ και της νεολαίας ΠΑΣΟΚ. Η σπουδάζουσα νεολαία θα συνεχίσει να απαντά δυναμικά στις προκλήσεις και τα σχέδια της ΠΑΣΠ.

     Στο Πολυτεχνείο, της εποχής του μνημονίου, δε χωράνε όσοι υποθηκεύουν το παρόν και τσακίζουν το μέλλον μας. Κόντρα σε όσους αλλοιώνουν το νόημα της εξέγερσης του Νοέμβρη εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι ανατραπούν η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και φύγουμε από τις αλυσίδες της ΕΕ και του ΔΝΤ. Η πραγματική μεταπολίτευση δε θα έρθει με κανένα Καραμανλή, Παπαδήμο ή όποιον άλλο διορίζει ως «εθνικό σωτήρα» το κεφάλαιο. Οι ανάγκες μας δε χωράνε στο μέλλον που μας ετοιμάζουν. Ας γίνουν οι σύγχρονοι αγώνες των εργαζόμενων και της νεολαίας αυτοί που θα ανοίξουν το δρόμο για τη κοινωνική χειραφέτηση.

ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία!

ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ‘73

38 χρόνια κλείνουν από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μια εξέγερση που νεολαία και εργαζόμενοι ξεσηκώθηκαν ενάντια στην εγχώρια χούντα των Συνταγματαρχών, αλλά και στα παγκόσμια ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Οι φοιτητές επιλέγουν να καταλάβουν το Πολυτεχνείο και να οργανώσουν τον αγώνα τους μέσα από συνελεύσεις. Πολύ σύντομα εργαζόμενοι και μαθητές, αλλά και όλα τα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας βρίσκονται στο πλευρό τους και επιλέγουν και αυτοί να υιοθετήσουν τις ίδιες μορφές πάλης, τις ίδιες δομές αλλά και τα ίδια αιτήματα. Αιτήματα τα οποία συνοψίζονται στο τρίπτυχο ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Αιτήματα τα οποία, αν αναλογιστεί κανείς την κοινωνική κατάσταση σήμερα, φαντάζουν επίκαιρα αλλά και αδικαίωτα.

ΨΩΜΙ
Η σύγχρονη χούντα κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου καταδικάζουν την κοινωνία στη φτώχεια, την εξαθλίωση και την ανεργία για να τη διασώσουν, σαν έναν άλλο «ασθενή επί της κλίνης». Η σύγχρονη «ασθένεια» ονομάζεται οικονομική κρίση. Μια κρίση που οι ίδιοι δημιούργησαν και προσπαθούν να φορτώσουν το βάρος της στις πλάτες της κοινωνίας. Η «θεραπεία» παίρνει τη μορφή των απολύσεων, της εφεδρείας, των χαρατσιών, των τραγικών κοψιμάτων μισθών και συντάξεων, της κατάργησης της συλλογικής σύμβασης εργασίας, των τραγικών αυξήσεων της φορολογίας ακόμα και σε είδη πρώτης ανάγκης και κάθε είδους ξεθεμελίωμα κατακτήσεων αιώνων. Με τον τρόπο αυτό πάνε τις συνθήκες ζωής βήματα πίσω, στην περίοδο της χούντας, όπου η πείνα και η ανέχεια κυριαρχούσαν. Όπου όπως τότε, έτσι και τώρα, μαθητές λιποθυμούσαν στο σχολείο από την πείνα.

ΠΑΙΔΕΙΑ
Η παιδεία της σύγχρονης χούντας είναι μια παιδεία για λίγους και εκλεκτούς. Είναι μια παιδεία υποβαθμισμένη, από το δημοτικό μέχρι την ανώτατη εκπαίδευση. Είναι η παιδεία των τάξεων των 30 μαθητών, της σχολικής χρονιάς που ξεκινά χωρίς βιβλία, των σχολείων και σχολών που κλείνουν, της κατάργησης των σχολικών βιβλιοθηκών. Είναι η παιδεία των διδάκτρων, την εντατικοποίησης, της υπερεξειδίκευσης και του εκμηδενισμού της αξίας του πτυχίου. Είναι μια παιδεία που σε οδηγεί στο να γίνεις ένας υπερεξειδικευμένος εργαζόμενος, χωρίς καμία δυνατότητα αντίληψης του τι είναι αυτό που παράγεις. Χωρίς να αντιλαμβάνεσαι την έννοια της συλλογικότητας αφού σου τη στερούν και σε στρέφουν καθαρά στον ατομικό δρόμο, όπου ενδεδειγμένος επιστήμονας δεν είναι αυτός που προσπαθεί να καλύψει τις κοινωνικές ανάγκες, αλλά αυτός που φτιάχνει τα πιο κερδοφόρα προϊόντα-πατέντες για να τα εκμεταλλευτεί η αγορά. Είναι η παιδεία που η μόρφωση είναι η εξειδίκευση, ο επιστήμονας το γρανάζι και το πτυχίο διαβατήριο στην ανεργία.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Τα σύγχρονα τανκς είναι κάθε μορφή ιδεολογικής και φυσικής καταστολής. Δεν κατεβαίνουν στο δρόμο, βρίσκονται στην οθόνη της τηλεόρασης σου και στα φύλλα των εφημερίδων, όπου τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, χειραγωγημένα πλήρως από την κυβερνητική προπαγάνδα, προσπαθούν να σε πείσουν να συναινέσεις στην κυρίαρχη πολιτική ενσωματώνοντας το ψεύτικο δίλλημα «μέτρα ή πτώχευση». Κι όταν με αυτό τον τρόπο δεν τα καταφέρουν έρχεται ένα επίπεδο πιο πάνω η απειλή της απόλυσης ή του πειθαρχικού. Κι αν αντιστέκεσαι ακόμα και επιλέξεις το δρόμο του συλλογικού αγώνα σε χτυπάει η κρατική καταστολή των ΜΑΤ, των χημικών και των συλλήψεων. Μια καταστολή που όποτε ο λαός επιλέγει να βγει αγωνιστικά στο δρόμο δεν θα διστάσει να ασκήσει δολοφονικές επιθέσεις. Τώρα πια λάβε υπ’ όψιν σου ότι ούτε καν το άσυλο δεν θεσμοθετείται. Γιατί, όπως και το ’73, το άσυλο αποτελούσε ανέκαθεν το εφαλτήριο κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων, αφού εκεί μπορούσαν οι φοιτητές και όλα τα κομμάτια της κοινωνίας να κάνουν συλλογικές διαδικασίες, γενικές συνελεύσεις αλλά και να αναπτύσσουν αγωνιστικές πρακτικές με πολιτικό περιεχόμενο. Αποτελούσε δηλαδή το χειρότερο φόβο κάθε εξουσίας.

Έτσι λοιπόν και σήμερα η νεολαία και οι εργαζόμενοι βρίσκονται μπροστά σε μια κοινωνική κατάσταση που η αναγκαιότητα της εξέγερσης επανέρχεται στο προσκήνιο. Μιας εξέγερσης που θα οργανώνεται από τα κάτω και θα έχει σαν πρόταγμα τις ανάγκες της κοινωνίας. Μέσα από συνελεύσεις στους εργασιακούς χώρους και όπου βρίσκεται η νεολαία, μέσα από απεργίες, καταλήψεις και μαζικές διαδηλώσεις θα απαιτήσουμε αυτά που μας αξίζουν και θα ανατρέψουμε τη σύγχρονη χούντα, όπως τότε έτσι και τώρα.

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 8/11 ΣΤΙΣ 10:00 ΣΤΟ ΦΜ1

Κ.ΑΡ.Α.ΒΙ. – Ε.Α.Α.Κ.
ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

Τα κεφάλια αριστερά και όχι δεξιά

28^η Οκτωβρίου..2011                                                                                                        

Για πρώτη φορά ο ελληνικός λαός τιμά με την πραγματική της έννοια την εθνική αντίσταση και τον αγώνα για ανεξαρτησία. Όπως κάθε αγώνας, έτσι κι αυτός, αποκτά νόημα μόνο όταν αποτελεί εφαλτήριο για σύγχρονους αγώνες του σήμερα. Όπως τότε, όπου ο λαός έχανε τα πάντα, έπεφτε στην πείνα και στην εξαθλίωση, κι απέναντι σε αυτό επέλεξε την οργάνωσή του σαν μαζικό λαϊκό κίνημα κι απαίτησε πραγματικό έλεγχο στα ζητήματα που τον αφορούσαν, αυτοδιάθεση, δικαίωμα στην εργασία και ελευθερία, έτσι και σήμερα, δε διστάζει να ξαναβγεί αγωνιστικά στο προσκήνιο. Κι αν τότε αναγνώριζε σαν εχθρό του τα γερμανικά τανκς και το φασισμό, σήμερα αναγνωρίζει κάτι πολύ ανώτερο που δεν είναι παρά η δικτατορία των αγορών, του διεθνούς και εγχώριου κεφαλαίου και των μηχανισμών του, δηλαδή την Ε.Ε, το Δ.Ν.Τ, το Ν.Α.Τ.Ο και κάθε λογής αστική κυβέρνηση.

Ακόμα, όπως και τότε μιλούσαμε για έναν πόλεμο παγκόσμιας κλίμακας, έτσι και σήμερα, μιλάμε για την επίθεση του κεφαλαίου σε μια εξίσου ευρεία κλίμακα.  Όπως και τότε, ο λαός πάνω στις φλόγες του κινήματος και της αντίστασης, επέλεξε δομές όπου ο ίδιος αποφάσιζε για τις υποθέσεις του, λειτουργώντας μέσα από λαϊκές συνελεύσεις, λαϊκά σχολεία και δικαστήρια, με πλήρη ισότητα σε κάθε μέλος της κοινότητας και για πρώτη φορά δικαίωμα ψήφου στη γυναίκα (γνωστή ως «κυβέρνηση του βουνού») έτσι και τώρα, επανέρχονται βασικοί άξονες αυτής της μορφής οργάνωσης, όπως οι λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας και σε αυτούς ακόμα που βρίσκεται η νεολαία. Δομές που αμφισβητούν την κυρίαρχη μορφή εκπροσώπευσης και τους αστικούς θεσμούς (π.χ. κοινοβούλιο)

Οι συνειρμοί λοιπόν, που συνδέουν το τότε και το τώρα είναι αυτονόητοι και γίνονται στο μυαλό κάθε καθημερινού ανθρώπου που βιώνει τη σύγχρονη εξαθλίωση. Αυτοί οι συνειρμοί λοιπόν είναι που οδηγούν την ελληνική κοινωνία μια τέτοια μέρα, να μην εγκλωβίζεται σε υποκριτικούς εορτασμούς κουνώντας ελληνικές σημαιούλες, απαγγέλλοντας εθνικοπατριωτικά ποιήματα και συμμετέχοντας σε μιλιταριστικές παρελάσεις, αλλά να προχωρά αγωνιστικά, με διαδηλώσεις και συμβολικές πράξεις αποδοκιμασίας που δείχνουν τα κυρίαρχα ζητήματα της πολιτικής ζωής του σήμερα, της κοινωνικής βαρβαρότητας και των αναγκών της. Μετά τη μεγαλύτερη απεργιακή κινητοποίηση από την μεταπολίτευση, ο κόσμος δεν επέστρεψε σπίτι του, μα μετέτρεψε τις άλλοτε τυμπανοκρουσίες σε αγωνιστικές βροντές του εργατικού – λαϊκού παράγοντα, που κάνουν το αστικό μπλοκ εξουσίας να τρέμει στο άκουσμα τους και να απονομιμοποιείται πλήρως . 

Ο τρόπος με τον οποίο ανανεώνει ο λαός το νόημα της αντίστασης και του αγώνα για ανεξαρτησία κι ελευθερία, είναι με το να απαιτεί την ανατροπή της σύγχρονης χούντας κυβέρνησης -Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ-κεφαλαίου, καθώς κι όλων των εκφραστών αυτού. Αλλά και την ανάκτηση του πλούτου που ο ίδιος παράγει μέσα από την εργασία του, τη διαγραφή του ληστρικού χρέους, την ανατροπή του σάπιου πολιτικού συστήματος και του αστικού τρόπου εκπροσώπευσης και την πραγματική ελευθερία να αποφασίζει ο ίδιος, από τα κάτω, για τις υποθέσεις του.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΊΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Ο πάγος έσπασε…

Η μεγάλη απεργία που συγκλόνισε την Ελλάδα και την Αθήνα 19, 20 Οκτώβρη είναι ιστορικών διαστάσεων. Μια απεργία με τρομακτικά μεγάλα ποσοστά συμμετοχής τόσο σε δημόσιο όσο και σε ιδιωτικό τομέα.

   Μπροστά στην χυδαία ψήφιση του πολυνομοσχεδίου που καταργεί τη συλλογική σύμβαση εργασίας, μειώνει κι άλλο μισθούς και συντάξεις, στέλνει στην απόλυση χιλιάδες εργαζομένους του δημοσίου και των ΔΕΚΟ με παράλληλη κατάργηση των οργανικών τους θέσεων (και ο κατάλογος συνεχίζει…), η κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη μαζικότερη διαδήλωση μετά τη μεταπολίτευση. Οι εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου απαιτούσαν να πέσει αυτή η κυβέρνηση και να ανατραπεί αυτή η πολιτική. Γεγονός που αναδεικνύει τη βαθύτερη συνειδητοποίηση της πληττόμενης πλειοψηφίας της κοινωνίας που σήμερα, με ελπιδοφόρο τρόπο αντιλαμβάνεται τις απεργίες, τους συλλογικούς αγώνες, σαν το μοναδικό τρόπο για να διεκδικήσει τις ανάγκες της.

   Η απεργιακή διαδήλωση της Πέμπτης σημαδεύτηκε από την κρατική δολοφονία του αγωνιστή, μέλους του ΠΑΜΕ, Δημήτρη Κοτζαρίδη. Η εκτεταμένη χρήση χημικών από την πλευρά των δυνάμεων καταστολής, οδήγησε το συναγωνιστή στην τελευταία του πνοή, από καρδιακή ανακοπή. Τα χημικά καθώς και το «ξύλο» σε αγωνιστές στο δρόμο είναι κάτι παραπάνω από συνηθισμένη πρακτική από τις δυνάμεις καταστολής απέναντι στο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα, και καθαρά μόνο λόγω τύχης δεν είχε υπάρξει νεκρός και σε προηγούμενες διαδηλώσεις.

   Το ΚΚΕ, δυστυχώς, επέλεξε και πάλι να αποφύγει την ανατρεπτική κοινή δράση. Την Πέμπτη, ημέρα ψήφισης του Πολυνομοσχεδίου,  επέλεξε να διακρίνει τους εργαζομένους σε αυτούς που αξίζουν να βρίσκονται γύρω από τη Βουλή και σε αυτούς που πρέπει να βρίσκονται παραπέρα.

   Η στάση του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη δολοφονική επίθεση που ακολούθησε. Ομάδες αναρχικών, παρακρατικών και ατόμων που υιοθετούν μηδενιστικές λογικές επιτέθηκαν με κροτίδες, πέτρες και μολότοφ στα μπλοκ του ΠΑΜΕ, θέτοντας σε άμεση κίνδυνο διαδηλωτές. Χρειάζεται ξεκάθαρη καταδίκη και απομόνωση σε αυτές τις ομάδες που επιχείρησαν τυφλή δολοφονική επίθεση σε βάρος διαδηλωτών.

   Η επίθεση αυτή αποτελεί ξεκάθαρη τρομοκράτηση των εργαζομένων και συκοφάντηση του κινήματος. Δεν είναι τυχαίο που πρώτη φορά τα ΜΜΕ ήταν πρόθυμα να δείχνουν, χωρίς φειδώ τηλεοπτικού χρόνου, κόσμο και όχι φωτιές. Μόνο που η ασυγκράτητη χαρά ήταν για την εικόνα «εμφυλίου πολέμου». Και ιδιαίτερα ήθελαν να φαίνεται αυτό το πάθος. Ο ζητούμενος συνειρμός κάτι παραπάνω από σαφής: Φανταστείτε πως θα σφαχτούν μεταξύ τους και τι χάος θα επικρατήσει αν αποσυρθεί γενικά η αστυνομία και πολύ περισσότερο αν πέσει η κυβέρνηση. Ταυτόχρονα συσκοτίζεται το γεγονός ότι χάθηκε ένα εργαζόμενος σε μέρα απεργίας και σε χώρους απεργιακής κινητοποίησης ως αποτέλεσμα της κρατικής καταστολής. Συσκοτίζεται αυτό που συνέβαινε μέσα στη Βουλή, η επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα.

   Απέναντι αυτά, κρίνουμε αναντίστοιχη τη στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ, η οποία έστρεψε τα πυρρά της στην υπόλοιπη αριστερά, αντί να στρέφει τα βέλη απέναντι στην ίδια την κυβέρνηση και τις δυνάμεις καταστολής. Αντί ο θάνατος του αγωνιστή να αποτελέσει αφετηρία για νέες κινητοποιήσεις απέναντι στην κυβερνητική πολιτική που δεν διστάζει να δολοφονεί, η ηγεσία του ΚΚΕ επέλεξε να κρατήσει απλά μια μετριοπαθή στάση.

  Μέσα σε όλα αυτά, αναγκαία κρίνεται η συνέχιση των δυναμικών κινητοποιήσεων, των απεργιών, των διαδηλώσεων, η συγκρότηση κοινού μετώπου όλων των κομματιών της κοινωνίας που πλήττονται, με ορίζοντα ανατροπής της κυβέρνησης, εξόδου από ΕΕ-ΔΝΤ, διαγραφής του ληστρικού χρέους και εθνικοποίησης του πλούτου και των τραπεζών υπό εργατικό έλεγχο. Κι αν όλα αυτά πριν λίγο καιρό φαίνονταν ουτοπικά, τώρα φαίνονται υλοποιήσιμα μπροστά στην τεράστια κινητοποίηση του κόσμου.

 Ο πάγος έσπασε, ο δρόμος άνοιξε, ο δρόμος χαράχτηκε, καιρός να τον περπατήσουμε μέχρι τη νίκη!

ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

ΑΠΛΑ Η ΑΡΧΗ Ή ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ

«Στόχος μας είναι να υπάρχει τουλάχιστον ένας εργαζόμενος ανά σπίτι.» Αυτό τόλμησε να ξεστομίσει ο Γ.Α.Π. κάνοντας θρύψαλα κάθε μετρητή χυδαιότητας και θράσους σε μια προσπάθεια να φανεί πως η κυβέρνηση ενδιαφέρεται για την τύχη των εργαζομένων. Μια κυβέρνηση που με την ουσιαστική στήριξη των συμμάχων της Ν.Δ. και ΛΑ.Ο.Σ. εδώ και 2 χρόνια επιχειρεί να περάσει σαν οδοστρωτήρας πάνω από κάθε κοινωνικό και εργασιακό δικαίωμα που έχει απομείνει, προκειμένου να μετατρέψει την κοινωνία σε ένα σύγχρονο και καλά προσαρμοσμένο στα μέτρα τους Νταχάου. Μειώσεις σε μισθούς και σε συντάξεις, απελευθέρωση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία, ανεργία που επίσημα αγγίζει το 20% ενώ για την νεολαία το ποσοστό αυτό εκτινάσσεται, αποτελούν έμβλημα της εποχής του Μνημονίου ενώ έρχονται να συμπληρωθούν από νέα, πιο έντονα μέτρα καθώς και το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας.

Όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν ότι αιτία για να παρθούν τα παραπάνω μέτρα αποτέλεσαν το τεράστιο χρέος της Ελληνικής οικονομίας και η εγγενής τεμπελιά των εργαζομένων που τόσα χρόνια κατανάλωναν περισσότερα από όσα παρήγαγαν, η αλήθεια είναι διαμετρικά αντίθετη και ξεπερνά κατά πολύ τα στενά οικονομικά πλαίσια μιας χώρας σαν την Ελλάδα. Αυτό που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια όλων μας το τελευταίο καιρό δεν είναι τίποτα άλλο από την συντονισμένη προσπάθεια ολοκλήρωσης ενός εγκλήματος που έχει ως εξής: Το 2008 ξεσπάει η Παγκόσμια Οικονομική Κρίση και πολυεθνικές εταιρίες και μεγαλοτραπεζίτες βλέπουν τα κέρδη τους να καταρρέουν και την ίδια ακριβώς στιγμή οι περισσότερες κυβερνήσεις ανά τον κόσμο χωρίς την συναίνεση του λαού δίνουν χρήμα από τα κρατικά ταμεία ξεζουμίζοντας τα για να τους στηρίξουν. Έπειτα από 2 χρόνια περίπου, το έλλειμμα στα ταμεία όλων αυτών των χωρών γίνεται εμφανές και οι τραπεζικοί κύκλοι επιστρέφουν ώστε να δανείσουν τους δανειστές τους με τα ίδια χρήματα και μέσα από τις κυβερνήσεις και μηχανισμούς όπως το Δ.Ν.Τ. και την Ε.Ε. να επιβάλουν σε παγκόσμιο επίπεδο τέτοιες σχέσεις εργασίας που θα διασφάλιζαν την περαιτέρω κερδοφορία τους.

Είναι λοιπόν ολοφάνερο πως το συντονισμένο και πλήρως καθοδηγούμενο από την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. σχέδιο που ακολουθείται από την κυβέρνηση δεν έχει ως στόχο να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του λαού αλλά τα συμφέροντα των πολυεθνικών. Χρησιμοποιώντας την χρεοκοπία σαν την αγαπημένη απειλή και σαν μοχλό πίεσης, η κυβέρνηση διατυμπανίζει ότι θα ψηφίζει το ένα Μνημόνιο μετά το άλλο μέχρι να μην υπάρχει έλλειμμα, πράγμα που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην πτώχευση και την χρεοκοπία του λαού. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή, οι οικονομίες – πρότυπα σύμφωνα με τα κριτήρια τους είναι η Κίνα και άλλες χώρες της Ασίας αφού έχουν οικονομικό πλεόνασμα, χωρίς όμως να τους ενδιαφέρει εξίσου ότι οι εργαζόμενοι εκεί λειτουργούν υπό συνθήκες δουλείας και παίρνουν μεροκάματα των 2 δολαρίων. Αυτή είναι η πραγματικότητα που θέλουν να επιβάλουν και στην Ελλάδα και κόντρα σε αυτήν την πραγματικότητα της οικονομικής εξαθλίωσης, της ατομικής ξεφτίλας και του κοινωνικού κανιβαλισμού δόθηκαν και οι πρώτες μάχες το προηγούμενο διάστημα από τον κόσμο της εργασίας, την νεολαία που εργάζεται αλλά και τους φοιτητές.

Στο κομμάτι που μας αναλογεί, εμείς ως φοιτητές καλούμαστε να πιάσουμε το νήμα αυτών των αγώνων. Το νήμα της εξέγερσης του Δεκέμβρη του ’08 και των μεγάλων κινητοποιήσεων των τελευταίων 2 χρόνων όπως η 5^η Μάη και η 48ωρη παλλαϊκή κινητοποίηση στην πλατεία Συντάγματος τις ημέρες που ψηφιζόταν το Μεσοπρόθεσμο. Είναι αναγκαίο να αντιληφθούμε ότι και ο νόμος έκτρωμα της Διαμαντοπούλου που ψηφίστηκε είναι η εφαρμογή του Μνημονίου στο Πανεπιστήμιο, αποτελεί βασικό κομμάτι αυτής της πολιτικής που θέλει το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις και που θέλει μια ολόκληρη γενιά βουτηγμένη στην ανασφάλεια και στην εργασιακή περιπλάνηση. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε χρέος σε αυτή τη λαομίσητη κυβέρνηση και στην Τρόικα ούτε σε κανέναν τραπεζίτη αλλά αντίθετα, το μοναδικό χρέος που έχουμε είναι απέναντι στο μέλλον που μας υποθηκεύουν.

Η κρισιμότητα της περιόδου κάνει επιτακτική την άμεση εμφάνιση, ανασυγκρότηση και ενίσχυση του φοιτητικού και πανεκπαιδευτικού κινήματος. Οι αλλαγές στην παιδεία δεν είναι ξεκομμένες από τις συνολικότερες αλλαγές που προωθούνται στην κοινωνία. Ο ευέλικτος φοιτητής θα γίνει ο αυριανός ευέλικτος εργαζόμενος, η αποσπασματική γνώση και κατάρτιση ακολουθεί την ημιαπασχόληση, την επισφάλεια, την ανεργία, την πλήρη υποταγή στον εργασιακό μεσαίωνα. Είναι ανάγκη το φοιτητικό και εκπαιδευτικό κίνημα να ξαναβρεί τις πιο μαχητικές και ανατρεπτικές παραδόσεις του, να πρωταγωνιστήσει σε μια μάχη διαρκείας που θα εμπλέκει τους εργαζόμενους και τη νεολαία και θα συνδέεται άρρηκτα με τον αγώνα ενάντια στα μνημόνια διαρκείας και την δολοφονική κυβερνητική πολιτική.

Είναι ανάγκη το φοιτητικό κίνημα, μέσα από διαδικασίες οριζόντιου συντονισμού (Γενικές Συνελεύσεις και Συντονιστικά), να συνδεθεί με τον αγώνα των μαθητών και των εργαζομένων. Κάθε αγωνιστική δράση πρέπει να αποτελέσει αγώνα όλης της κοινωνίας απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση του Κεφαλαίου. Είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ ότι όταν η επίθεση που δεχόμαστε είναι ενιαία, - σε παιδεία, υγεία, εργασία, ασφάλιση, δημοκρατικά δικαιώματα – ενιαία θα είναι και η απάντηση από τη νεολαία και τους εργαζομένους. Μια απάντηση που θα βάζει στόχο την ανατροπή της χούντας κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – Κεφαλαίου, και δεν θα σταματάει εκεί. Θα απαιτεί συνολικά μια άλλη κοινωνία, μια εργασία με ανθρώπινους όρους για όλους, μια παιδεία χωρίς ταξικούς φραγμούς και περικοπές στη γνώση. Ζωή σύμφωνα με τις ανάγκες και ανάλογα με τις δυνατότητες.

Με αυτή την λογική που περιγράψαμε καλούμε όλο τον κόσμο της σχολής να συνειδητοποιήσει ότι το νέο Πανεπιστήμιο του Μνημονίου δεν τον χωράει, τον πλήττει και δεν καλύπτει τις ανάγκες της κοινωνίας, ότι είναι η χούντα που επιβάλλουν οι νόμοι της αγοράς που πετούν οικογένειες στο δρόμο, απειλούν εργαζομένους με τον φόβο της ανεργίας και βυθίζουν την νεολαία στο πιο βαθύ σκοτάδι, αυτό της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας. Μπροστά μας λοιπόν απλώνεται ένα δίλημμα.

Ή θα σκύψουμε το κεφάλι μπροστά στην εποχή της απύθμενης βαρβαρότητας ή θα βάλλουμε ένα τέλος σε αυτήν προτάσσοντας τους συλλογικούς μας αγώνες και τις διαδικασίες του κόσμου του κινήματος.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΥ

ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14/10 ΣΤΙΣ 12:00 ΣΤΟ ΦΜ1

Πέρασε, ας φροντίσουμε να ανατραπεί !

Κι ο νόμος που έναν χρόνο τώρα σχεδιαζόταν και προετοιμαζόταν απ τα ανάλογα επιτελεία ήρθε και πέρασε. Τα κυρίαρχα αστικά κόμματα το πανηγύρισαν και το καταχαρήκανε. Η διαφαινόμενη και αναμενόμενη συναίνεση έκανε άλλη μια φορά την εμφάνισή της και λίγα είναι πλέον τα κουρέλια που κρύβουν την ταύτιση των συμφερόντων που εξυπηρετούν τα δυο κόμματα. Έτσι, όλοι οι νεοφιλελεύθεροι συνέπραξαν κι ιδού. Κάθε αλλαγή είναι αρκετά στοχευμένη και τα διακυβεύματα, αν μπορούν να αναφερθούν ως τέτοια μετά την ψήφιση στις 24/8, δεν γίνεται να ιεραρχηθούν με βάση την σημαντικότητά τους.

Αρχίζοντας απ το άσυλο, μόνο αστεία είναι η παραφιλολογία για τις συνεχόμενες αξιόποινες πράξεις που γίνονται εντός του ασύλου. Αρκεί να αναφέρουμε ότι τα ποσοστά εγκληματικότητας είναι δραματικά (γύρω στο 95%) μικρότερα μέσα σ αυτό παρά απ έξω. Δεν χρειάζεται να ανατρέξεις βαθειά στην ιστορία ή σε πολλές χώρες, για να δεις ότι τα φοιτητικά κινήματα γεννιόντουσαν ανέκαθεν στους πανεπιστημιακούς χώρους, άκμαζαν και αποκτούσαν εν τέλει επικίνδυνο χαρακτήρα για τα εκάστοτε μειοψηφικά συμφέροντα. Στην Ελλάδα για παράδειγμα πριν από μερικά χρόνια, όταν είχαν κλείσει 100-150 σχολές, τι να κάνουμε; ήταν παράνομο γιατί παρακωλυόταν η εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά ήταν δίκαιες γιατί ήταν η μορφή πάλης των σπουδαστών απέναντι στην τότε κυβερνητική πολιτική. Και εν τέλει το σπίτι του φοιτητή είναι το παν/μιο του. Πόσο παράνομο μας ακούγεται να κάνουμε κατάληψη στο σπίτι μας, στα πλαίσια πάντα της πλειοψηφίας.

Τους πείραξαν οι παρατάξεις λένε. Ποιες απ όλες? Γιατί μπορεί να εννοούν αυτές της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ που από πάντα κάνουν ρουσφέτια και λοιπές διευκολύνσεις μέσω των καθηγητών που είναι στην ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Περίεργο, αυτοί που κυβερνάν την χώρα 40 χρόνια τώρα, συνειδητοποιούν ότι τα χουν κάνει σκατά, κι έρχονται ακριβώς οι ίδιοι να μας σώσουνε. Το ερώτημα είναι, να μας σώσουν απ τους ίδιους? Δηλαδή αντί ν αλλάξουν τις δικές τους δομές που καταστρέφουν τα ευρύτερα πλαίσια της αξιοκρατίας, τις χρησιμοποιούν σαν πρόσχημα για τις απαράδεκτες μεταρρυθμίσεις τους.

Ας πιάσουμε τώρα την επιχειρηματολογία περί δημόσιου πανεπιστημίου. Λένε ότι τα πανεπιστήμια παραμένουν δημόσια . Παραμένουν δημόσια αλλά με διπλή χρηματοδότηση καθώς τι περίεργο, η αγορά έχει περισσότερα λεφτά απ το κράτος που την εξυπηρετεί (τα 28 δις του μπουλούκου είναι μια ευχάριστη ανάμνηση). Κι η αγορά αυτή τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει απ τις αλλαγές στην παιδεία, απ το να μπορεί να επενδύσει και να βγάλει κέρδος εις βάρος της. Έτσι στις ισχύουσες οικονομικές δομές, ένας κεφαλαιούχος που θα επενδύσει κεφάλαιο στο πανεπιστήμιο, θα πάρει πίσω όχι μόνο το κεφάλαιο που επένδυσε, αλλά και το υπερκέρδος που αυτό θα του προσκομίσει. Υπερκέρδος που μεταφραζόμενο σε αξία, στην ουσία αφαιρείται απ την πλειοψηφία της κοινωνίας. Η κοινωνία που θα καρπούτανε τα οφέλη αυτά που τώρα θα καρπωθεί ο ιδιώτης, μέσω της επένδυσης που έκανε.

Πιο απλοϊκά, αν το κράτος χρηματοδοτούσε μια έρευνα, ας πούμε, αυτή και οι καρποί της θα δίνονταν απλόχερα στην κοινωνία, καθώς η ιδιοκτησία θα ήταν του κράτους, παρουσιάζοντας βεβαίως τα πράγματα στην ιδανική τους μορφή στην σχέση κράτους-κοινωνικής ιδιοκτησίας. Αν τώρα την χρηματοδοτήσει μια εταιρία, η αξία αυτής σε χρήμα αλλά κι η αξία χρήσης της θα έχει περιέλθει στην ιδιοκτησία του ιδιώτη. Και για την κοινωνία τι μένει? Απλά να μπορεί να την αγοράσει ,μέσω των καρπών της, εξασφαλίζοντας στην εταιρία αυτή το υπερκέρδος απ την επένδυση που έκανε στην έρευνα αυτή. Συμπερασματικά, η έρευνα θα μπορεί να γίνει απ το ‘’δημόσιο’’ πανεπιστήμιο, αλλά τους καρπούς της θα τους εκμεταλλεύεται ο ιδιώτης.

Κάπως έτσι όμως ξεκαθαρίζονται τα πράγματα. Αν καθηγητές, εργαζόμενοι και φοιτητές διαφωνούν, τότε η κυβέρνηση στην κοινωνική της πολιτική έχει φάει 3 γκολ από 3 κοινωνικές ομάδες. Ο παραπάνω επιχειρηματίας όμως είναι κερδισμένος, κι η σύγκρουση με τις παραπάνω ομάδες δεν στέκεται ικανή να του σταματήσει απ την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του. Οπότε μένει κάτι τελευταίο. Αυτό είναι ο ρόλος του κράτους, του διαιτητή αυτού που θα αποφασίσει ότι στο σκορ 3-1 νικάει ο 2^ος.

Αλλά κι 100 τέτοιοι συλλογισμοί δεν θα μπορούσαν να σταθούν ούτε λεπτό, αν υποθέταμε ότι αυτό συμβαίνει μόνο στην παιδεία. Μακάρι να ήταν έτσι. Αυτή την στιγμή πολλές ντουζίνες τραπεζικοί όμιλοι - κοράκια περιμένουν οι αξίες ( οι χρηματικές πάντα) του παγίου κεφαλαίου, κι όχι μόνο, της χώρας να φτάσουν στο δάπεδο, για να αγοράσουν μετά τα πάντα. Κι η κυβέρνηση που περνάει τα απαραίτητα νομοθετήματα για να επιτρέψει κάτι τέτοιο, φυσικά προπαγανδίζει ότι είναι για το καλό μας.

Κάθε πολιτική όμως για να εφαρμοστεί θέλει και τους μοχλούς της:

Η ΔΑΠ κι η ΠΑΣΠ πρέπει αφενός να το παίξουν αντάρτες. Αν δεν το κάνουν αυτό θα έχαναν τις μάζες αυτές που περικλείουν, κι είναι πληττόμενες απ τις πολιτικές των μητρικών τους κομμάτων.

Η διοίκηση δεν θα μπορούσε να παραμείνει η ίδια καθώς θα εμπόδιζε την εφαρμογή του νόμου. Κι όλως τυχαίως όταν πλήττεται η πανεπιστημιακή κοινότητα, εισάγονται στην διοίκηση εξωπανεπιστημιακά μέλη (με επιστημονικό, πολιτικό και κοινωνικό κύρος) αδιευκρίνιστου προελεύσεως και συμφερόντων, και θυμούνται ξαφνικά ότι η συνδιοίκηση με τους φοιτητές έχει προβλήματα. Ο σκοπός βέβαια αλλάζει και γίνεται η αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων που θα επενδύσουν και συν της άλλης η δημιουργία ευέλικτων κι ενσωματόσημων εργαζομένων.

Κι οι φοιτητές, πως δεν θα αντιδράσουν? Αρχικά θα τους επιβληθούν 13 βδομάδες αναγκαστικές παραδόσεις οπότε αυξάνεται η εντατικοποίηση. Χρησιμοποιείται, επίσης, το συνηθισμένο ‘’οι αιώνιοι φοιτητές’’, που ούτε κοστίζουν για το κράτος (μιας και δε δικαιούνται ούτως η άλλως φοιτητικές παροχές) ούτε και υπήρχε περίπτωση ποτέ να νοιαστεί η Διαμαντοπούλου για τους λόγους που δημιουργούν αυτό το πρόβλημα. Πρόβλημα που απ ότι θα χουμε δει και στο βιολογικό, μόνο τους φοιτητές τσούζει. Συμπεριλαμβάνει λέει και τους εργαζόμενους φοιτητές αυξάνοντας ειδικά γι αυτούς τα εξάμηνα φοίτησης. Βέβαια αυτό αφορά τους φοιτητές που δουλεύουν ασφαλισμένοι (εδώ γελάμε). Ξέχασε να μας πει σε ποια δουλειά κολλάνε ένσημα στα 20 σου χρόνια για να πιστοποιήσεις την εργασία σου.

Και τέλος τα μέσα (Αλαφούζος=Σκαι, Κοντομηνάς=Αλφα, Μπόμπολας=mega κα) καλωσόρισαν την συναίνεση λιβανίζοντας το νομοσχέδιο. Ούτε κι αυτό περίεργο καθώς χωρίς προπαγάνδα δεν έχει προκόψει κανένα καθεστώς.

Το μέλλον που μας ετοιμάζουν είναι σαφώς καλύτερο απ αυτό που σχεδιάζαμε εμείς. Μας έδωσαν την δυνατότητα να μαζεύουμε πιστωτικές μονάδες κι από πολλά τμήματα. Είναι μάλλον απ την παροιμία όσο ζω μαθαίνω, που μάλλον έγινε όσο ζω θα μαζεύω πιστωτικές μονάδες για να δουλέψω το καλύτερο 4ωρο της περιοχής μου. Ζήλεψε την Αγγλία η κοντέσα, κι εμείς θα πρέπει να αρχίζουμε να μαζεύουμε τις 15.000Ε που θα κοστίσουν τα δίδακτρα τον χρόνο. Ε άμα γίνεται παντού στον κόσμο, να μην τα πληρώσουμε κι εμείς; Αξίζει ακόμα να αναφερθούμε σε απώλειες και συντμήσεις τμημάτων, που ήδη έχουμε δει και είμαστε σίγουροι ότι θα ακολουθήσουν σε εφιαλτικά επίπεδα. Το σημαντικό σε αυτό, είναι ότι οι ‘’άχρηστες’’ σχολές όπως τις λένε, τυχαία προφανώς, είναι ακριβώς αυτές στις οποίες οι δυνατότητες επενδυτικής δραστηριότητας είναι πολύ περιορισμένες. Είναι που η παιδεία δεν είναι εμπόρευμα, και που το σύνταγμά μας πρέπει να το σεβόμαστε, όπως το κάνουν οι κυβερνήσεις.

Ας σκεφτούμε όλοι λοιπόν, αν κάποια στιγμή στο μέλλον κάποιος μας ρωτήσει ‘’όταν πέρασε το νομοσχέδιο, εσύ τι έκανες?’’ αν θα θέλαμε να του πούμε ότι πέρασα 2,3 ή 4 μαθήματα…

Κ.ΑΡ.Α.ΒΙ. – Ε.Α.Α.Κ.

       Χαμένοι είναι οι αγώνες που δεν δόθηκαν ποτέ…

24-08-11 – Η «ιστορική» μέρα για την παιδεία

Πάνω από 250 βουλευτές αποτελείωσαν το δημόσιο δωρεάν πανεπιστήμιο ψηφίζοντας το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου. Νομοσχέδιο που ψηφίστηκε παρά την ανοιχτή διαφωνία με τη Σύνοδο Πρυτάνεων αλλά και των καθηγητών και άλλων εργαζομένων στο πανεπιστήμιο μέσω της «ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ». Θα μας βρουν μπροστά τους!

Καλώς ήρθατε στο νέο Πανεπιστήμιο!!!

• Κατάργηση ασύλου και συλλογικών αγώνων
• Αποκλεισμός των φοιτητών από τη συνδιοίκηση των ιδρυμάτων
• Ιδιωτική χρηματοδότηση βάσει δεικτών ποιότητας – Σύνδεση με αγορά εργασίας
• 3ετής κύκλος σπουδών και υποβάθμιση των πτυχίων και της γνώσης
• ν + 2 διάρκεια σπουδών – Διαγραφές
• Δίδακτρα – Κατάργηση φοιτητικής μέριμνας (σίτιση, στέγαση… )
• Συγχωνέψεις και καταργήσεις σχολών
• Εντατικοποίηση προγράμματος σπουδών

Θα ανατρέψουμε το νομοσχέδιο έκτρωμα!

Θα ζωγραφίσουμε το μέλλον που μας ανήκει με αγώνες ρήξης και ανατροπής!

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 30-08 ΣΤΙΣ 14:30 ΣΤΟ ΦΜ1

ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!