Karavi Antifa by hariszaf

ΔΕ ΘΑ… ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ (δίδακτρα), ΚΟΥΦΑΛΑ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ!

Ή ΜΕ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ Ή ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ! (ο κος. Χριστοδουλάκης διάλεξε ξεκάθαρα στρατόπεδο!)

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες κυβέρνηση και υπουργείο έχουν εξαπολύσει την πιο σκληρή επίθεση ενάντια στον αγώνα του διοικητικού προσωπικού, βάζοντας σε εφαρμογή όλους τους μηχανισμούς που έχουν στα χέρια τους. Η τρομοκρατία τους ξεκίνησε με απειλές για όσους εργαζόμενους δεν ήταν διατεθειμένοι να απογραφούν (κι εκεί είδαμε και τον ρόλο του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου των διοικητικών στο οποίο υπερισχύουν οι καθεστωτικές δυνάμεις των ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ) προσπαθώντας να διασπάσουν τους εργαζόμενους. Στη συνέχεια, όταν αυτή τους η προσπάθεια απέτυχε, σειρά είχε η Σύγκλητος και ένα μεγάλο κομμάτι των μελών ΔΕΠ, που βάλθηκαν να ανοίξουν τις σχολές, «σεβόμενοι στο απόλυτο» πάντα την απεργία των διοικητικών. Τέλος, είδαμε και το υπουργείο να διαγράφει από τη μισθοδοσία, να απολύει δηλαδή, αυτόματα, εργαζόμενους (τεχνικούς Η/Υ και φύλακες) αλλά και να στέλνει στα πειθαρχικά της... Β'βάθμιας Εκπαίδευσης όσους τελικά δεν υπέκυψαν στην τρομοκρατία και δεν απογράφησαν, παρακάμπτοντας έτσι την τυπική ανάγκη να στηθούν πειθαρχικά μέσα στα Πανεπιστήμια και τις αντιστάσεις που αυτό θα συναντούσε.

Σε όλο αυτό το μπαράζ απεργοσπαστικών μηχανισμών, έγινε απόλυτα σαφές ποιοι τελικά είναι αυτοί που παλεύουν για το δημόσιο και δωρεάν Πανεπιστήμιο και ποιοι είναι αυτοί που καίγονται μονο για τη μετατροπή του σε επιχειρηματικό! Έτσι, την ώρα που ένα ευρύ μέτωπο φοιτητών – εργαζομένων και κάποιων μελών ΔΕΠ αναπτύσσεται και παλεύει για την ανατροπή αυτής της πολιτικής, κάποιοι άλλοι κάνουν ότι μπορούν για να υπονομεύσουν αυτόν τον αγώνα.

Έτσι, είδαμε και μες στο τμήμα μας, για ακόμα μια φορά, τον κο. Χριστοδουλάκη να παίρνει ξεκάθαρα το μέρος του Υπουργείου και της κυβέρνησης. Αραδιάζοντας μια σειρά από ψέματα σε άρθρο που δημοσίευσε στην Athens Voice, δεν κατάφερε παρά να μας αποδείξει πως το μόνο που τον απασχολεί είναι το πώς θα υποσκάψει τον αγώνα των διοικητικών για την μη εφαρμογή της ΚΥΑ, το πώς θα αποδυναμώσει τον αγώνα της πλειοψηφίας της ακαδημαϊκής κοινότητας ενάντια στην υποβάθμιση και στη μετέπειτα επιχειρηματικοποίηση του Πανεπιστημίου και το πώς τελικά θα συνεχίσουν από τη μία να «τρέχουν» προς το γραφείο του τα χρήματα από τα ερευνητικά προγράμματα της Ε.Ε. κι από την άλλη αυτός προσωπικά θα εξασφαλίσει τη θέση του στο νέο Πανεπιστήμιο που ετοιμάζουν.

Και ποιο θα είναι αυτό το Πανεπιστήμιο; Θα’ ναι αυτό όπου η φύλαξη, η γραμματειακή και τεχνική υποστήριξη, η διοίκηση, ακόμα και τα προγράμματα σπουδών, θα βρίσκονται στα χέρια εργολάβων και μάνατζερ. Όπου τα δίδακτρα και οι διαγραφές θα είναι δεδομένα, η έρευνα θα εξυπηρετεί τις ανάγκες του κεφαλαίου και όπου τα πτυχία μας (ή καλύτερα «ατομικοί φάκελοι προσόντων») θα’ ναι διαβατήρια ανεργίας στον εργασιακό μεσαίωνα που μας επιβάλλουν.

Αυτό το Πανεπιστήμιο λοιπόν, είναι το Πανεπιστήμιο που ονειρεύεται και ο κος. Χριστοδουλάκης. Γι’ αυτό και τα ψέματα για τις γενικές συνελεύσεις, για τις καταλήψεις και τα όργανα του κινήματος (απεργιακές επιτροπές κλπ). Γι' αυτό οι κουραστικές πλέον πλέον προσβολές για “κομματικούς λεγεωνάριους” που ιεραρχούν τη λαϊκή και τον καφέ πάνω από τη Γενική τους Συνέλευση. Γι’ αυτό η αποθέωση των δήθεν 22.000 υπογραφών της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ για ανοιχτές σχολές. Γι' αυτό τα “βέλη” προς τα ΜΜΕ ότι δήθεν... προβάλλουν τις κινητοποιήσεις και ποτέ την αντίθετη άποψη (!!!). Γι’ αυτό η δολοφονική αδιαφορία για τους 600 πλέον εργαζόμενους του ΕΚΠΑ που χάνουν τη δουλειά τους, που συνοδεύεται από κορώνες για τη “συμπίεση” του χρόνου διδασκαλίας, πάντα από “αγνό” ενδιαφέρον για το φοιτητή.

Το φοιτητικό κίνημα όμως και η νεολαία συνολικά, δεν χωράει ούτε στο Πανεπιστήμιο, ούτε στο μέλλον που της διαμορφώνουν. Με φόντο τα 40 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η νεολαία στο πλευρό του κόσμου της εργασίας παλεύει για μόρφωση, για δουλειά κι ελευθερία. Μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις, τα συλλογικά μας όργανα και το συντονισμό μας, απαντάμε τόσο στην επίθεση που κυβέρνηση – Ε.Ε. – Δ.Ν.Τ. έχουν εξαπολύσει ενάντια στα δικαιώματα και στις κατακτήσεις μας, φορτώνοντας έτσι την κρίση τους στις πλάτες μας, όσο όμως και το πολιτικό τους προσωπικό μες στους χώρους δουλειάς και στις σχολές μας. Γι’ αυτό κε. Χριστοδουλάκη, να’ χετε κατά νου πως όπως εσείς έχετε διαλέξει στρατόπεδο και υπερασπίζεστε την πολιτική της κυβέρνησης, την τρόικα και το επιχειρηματικό Πανεπιστήμιο, έτσι κι εμείς έχουμε διαλέξει στρατόπεδο. Και το δικό μας στρατόπεδο είναι αυτό που βρίσκεται απέναντί σας, και είναι αυτό που παλεύει για την ανατροπή του μαύρου μετώπου που τσακίζει τα δικαιώματα και τις ζωές μας. Που παλεύει για το Πανεπιστήμιο των αναγκών μας και για μια ζωή ανθρώπινη και με αξιοπρέπεια!

Απεργία, για όλα τα όμορφα…

Αν επισκεφτεί κανείς το μουσείο του μεταξοσκώληκα στο Σουφλί, θα δει φωτογραφίες των μαντηλοφορεμένων εργατριών του προηγούμενου αιώνα, όρθιες, να εργάζονται και να υπομένουν... Εργατριών; Αν κοιτάξει κανείς πιο προσεκτικά τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, θα ξεχωρίσει κορίτσια 10-12 χρόνων. Που εργάζονταν 10-12 ώρες...

Τι θα έλεγε ένας προοδευτικός άνθρωπος εκείνης της εποχής; Ότι η θέση ενός παιδιού δεν είναι ούτε στο χωράφι, ούτε στα γίδια, ούτε στα εργοστάσια. Αντίθετα, «το παιδί θα έπρεπε να μάθει γράμματα». Μα και ο αγράμματος μεροκαματιάρης γονιός, θα έλεγε με τον δικό του τρόπο: «Διάβασε παιδί μου να γλυτώσεις, διότι άνθρωπος αγράμματος, ξύλο απελέκητο».

Φυσικά, υπήρχαν και τότε, οι «άλλοι». Εκείνοι που ήθελαν τα παιδιά στο χαμαλίκι, για να φουσκώνει ο μπεζαχτάς τους. Και εκείνοι οι δύσμοιροι γονείς, που αιχμάλωτοι της δικής τους ανάγκης, αμορφωσιάς και φόβου, τραβολογούσαν τα ίδια τα παιδιά τους από τα χέρια του δάσκαλου, φωνάζοντας πως «με τα γράμματα δε γέμισε κανένα στομάχι».

Η Ελλάδα, αλλά και όλη η ανθρωπότητα μόχθησε, πόνεσε, μάτωσε για να πάνε τα πράγματα μπροστά. Και δεν πήγαν παντού, ούτε την ίδια στιγμή.

Δραματικό φαινόταν το δήθεν ερώτημα: «γράμματα ή δουλειά»; Αλλιώς: «Ψωμί ή παιδεία»;

Πιο ομολογημένη αποτυχία για μια κοινωνία που νομιμοποιούσε ένα τέτοιο ερώτημα και το έθετε ως βάση των αξιών της, δεν θα μπορούσε να έχει υπάρξει!

Το παιδί της κάθε εποχής ήξερε και κάτι άλλο όμως. Το χωράφι, το ορυχείο, το εργοστάσιο, το μαραγκούδικο, ακόμη και στα καλύτερά τους, σήμαινε να μαθαίνεις «να ακούς» και βασικά να λες «ναι», να είσαι υπό επιτήρηση, στις προσταγές του φόβου και του περιορισμού.

Το σχολείο, αντίθετα, ακόμη και το πιο αυταρχικό, στα χειρότερά του, είχε πάντα μια χαραμάδα ελευθερίας, διαφυγής, διαμόρφωσης ελεύθερων κριτικών συλλογισμών.

Εκατό χρόνια πριν, προοδευτικοί και αντιδραστικοί, από τη δική τους σκοπιά ο καθένας, συμφωνούσαν ωστόσο σε τούτο: «Οι μορφωμένοι ανοίγουν δρόμους πρωτόγνωρους με τα μυαλά τους ελεύθερα».

Ένα αιώνα αργότερα, οι παιδαγωγοί, οι κοινωνιολόγοι, όλοι οι προοδευτικοί άνθρωποι της εποχής μας, λένε πως, σήμερα, τα αναγκαία ελάχιστα «γράμματα», είναι το ενιαίο 12χρονο σχολείο της ολοκληρωμένης, πολύπλευρης μόρφωσης και καλλιέργειας των παιδιών. Η σωστή παιδεία της εποχής μας προϋποθέτει ακώλυτη, ισότιμη, δωρεάν πρόσβαση, όλων των παιδιών σε ένα ενιαίο σχολείο, που θα προσφέρει τα σύγχρονα «γράμματα», σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης σκέψης, της επιστήμης, της παραγωγής, της τέχνης, της φιλοσοφίας, της ιστορίας αλλά και της κοινωνικής και περιβαλλοντικής ευθύνης, των αισθημάτων.

Εκατό χρόνια μετά, υπάρχει η ίδια αγωνία για την επιβίωση και το ψωμί των πολλών, την ώρα που οι ελαχιστότατοι «κατέχουν χίλιες φορές το περιττό».

Είναι ακόμη πιο αδυσώπητος ο αγώνας για την υποδούλωση ή/και την κατάργηση της παιδείας σήμερα. Η μάχη για τον περιορισμό της στα «απαραίτητα», ώστε να μην απελευθερώνει, να μη γεμίζει τους ανθρώπους και τη σκέψη τους. Αλλά, αντίθετα, να αναπτύσσεται τόσο, εκεί και τότε, που να μπορεί να φουσκώνει τα πορτοφόλια των λίγων και να ακρωτηριάζει τη σκέψη των πολλών.

Ένα αιώνα μετά, το ίδιο αφεντάδικο σύστημα, ομολογεί την βαθειά και αξεπέραστη αντιδραστικότητά του.

Κινεί θεούς και δαίμονες, υπουργούς και ΜΜΕ, επιχειρηματίες και συμβουλάτορες, ντόπια και ξένα τρωκτικά.

Σε ποιο σκοπό;

Για να ανασύρει στην επιφάνεια το προαιώνιο ερώτημά του:

«Γιατί όχι λιγότερη παιδεία και περισσότερη υποταγή και του χεριού, της δουλειάς καιτης σκέψης»;

Αυτό ακριβώς κάνουν! Και να γιατί:

Διότι, με το νέο νόμο διώχνουν βίαια τα παιδιά από το σχολείο, προσφέροντάς τα, δωρεάν και ξετσίπωτα, ως απλήρωτα κορμιά στις επιχειρήσεις. Μια σύγχρονη σκλαβιά που την ονομάζουν «μαθητεία», ακολουθώντας το γενικότερο αντιδραστικό βηματισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το Νέο Λύκειο θα χωράει και λιγότερους μαθητές, αλλά και φτωχότερη μόρφωση. Ακόμη πιο ελλιπή, ακρωτηριασμένη και υπόδουλη στο νόμο του κέρδους και στη λογική του σκυψίματος.

Το Νέο Λύκειο θα χωράει πολύ λιγότερους εκπαιδευτικούς, για αυτό κάνουν τις απολύσεις. Αλλά και διαφορετικούς εκπαιδευτικούς: Λοιδωρημένους, απαξιωμένους, χαμάληδες. Αποστερημένους από το εκπαιδευτικό τους έργο, υποταγμένους στην εκάστοτε εξουσία, τους άδικους νόμους της και τις απάνθρωπες αξίες της.

Τολμούν να λένε οι άθλιοι, ότι «θα σταματήσουμε να βγάζουμε άνεργους πτυχιούχους, αλλά θα βγάλουμε ειδικευμένους εργάτες».

Που τα λένε αυτά;

Σε ποια Ελλάδα, σε ποιές επιχειρήσεις και με ποιούς όρους θα δουλέψουν αυτά τα παιδιά; 

Στην Ελλάδα των 1,5 εκατομμυρίων ανέργων;

Της παραγωγικής διάλυσης της πρωτογενούς και βιομηχανικής παραγωγής από την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Της μετατροπής σε μια απέραντη Ειδική Οικονομική Ζώνη με εργασιακούς όρους του προηγούμενου αιώνα;

Στην Ελλάδα που πωλείται ως οικόπεδο;

Στην Ελλάδα που διώχνει τα παιδιά της, άλλη μια φορά για τη Γερμανία, σε μια νέα υποδούλωση και ταπείνωση, που θα μάθει να τραγουδά τους καημούς της με τους δικούς της Καζαντζίδηδες;

Στην Ελλάδα, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον καπιταλιστικό κόσμο, της λεγόμενης «άνεργης ανάπτυξης»;

Ε, ναι λοιπόν! Το λέμε και εμείς ανοιχτά.

Δε μας ενοχλούν μόνο τα συγκεκριμένα τους μέτρα. Οι απολύσεις των καθηγητών, οι διαρκείς εξετάσεις που διαλύουν τα παιδιά, η μείωση των δαπανών, η ταπείνωση των μισθών, τα σπασμένα τζάμια και τα ερειπωμένα εργαστήρια.

Μας οργίζει ακόμη περισσότερο η γενική τους εικόνα: Η ολόμαυρη γραμμή τους που στον αθάνατο εφιάλτη για αυτούς «ψωμί- παιδεία- ελευθερία», απαντάει με «αιχμαλωσία της ανεργίας ή της δουλικής εργασίας, πνευματικό σκοταδισμό με ηλεκτρονικές γιρλάντες και ολοκληρωτισμό ελέγχου της σκέψης και της δράσης».

Ε, ναι λοιπόν! Λέμε όχι σε αυτό το σχολείο τους, σε αυτή τη παιδεία τους, σε αυτή την δήθεν εργασία τους.

Και φυσικά λέμε χίλιες φορές όχι στην ανελευθερία και στον ολοκληρωτισμό τους, που στηρίζεται στον εκβιασμό της πείνας, της ανεργίας και της ανέχειας για να τα επιβάλλει.

Μπορούμε να πούμε ένα πολύ ισχυρό ΟΧΙ σε όλη την πολιτική τους και την φιλοσοφίας τους,

Ακριβώς γιατί εμείς έχουμε όραμα για ένα άλλο σχολείο, μια άλλη παιδεία, μια άλλη εργασία και για την πραγματική δημοκρατία και ελευθερία. Και στο σχολείο και στην κοινωνία.

Εμείς δε θέλουμε να σταβλίζονται τα παιδιά 30-35 σε κάθε τάξη και να τρέχουν μετά-όσων οι γονείς αντέχουν- να κάνουν φροντιστήρια σε γνώσεις μασημένες για εξετάσεις του άγχους και του τίποτα. Να γιατί μιλάμε για 20 παιδιά στην τάξη.

Ναι, εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε το σχολείο ως στρατώνα και παιδονομείο, αλλά ωςκέντρο μορφωτικής διαδικασίας. Ναι, θέλουμε εκπαιδευτικούς χαμογελαστούς, αφιερωμένους στη δουλειά τους, με ανθρώπινο ωράριο και όχι απαξιωμένους υπαλλήλους που να μετριέται η δουλειά τους με το ρολόι και η προσφορά τους με το κιλό των δήθεν πιστοποιημένων περγαμηνών.

Ναι, εμείς λέμε καθαρά, ότι η μοναδική δουλειά για τα παιδιά έως 18 χρονών, ελληνόπουλα και μεταναστόπουλα, είναι στο σχολείο τους. Να μάθουν τα «σύγχρονα» γράμματα. Η ειδίκευση, η τέχνη, η δεξιότητα πρέπει να αρχίζει μετά και πάντα σε ένα δημόσιο σύστημα.

Και όταν εμείς μιλάμε για δημόσιο σύστημα, εννοούμε δημόσιο και κοινωνικό σύστημα και όχι υπηρέτη και αρωγό για το ιδιωτικό συμφέρον.

Πράγματι, εμείς θέλουμε και διεκδικούμε δημοκρατία και συμμετοχή μέσα στην τάξη και στους συλλόγους εκπαιδευτικών και θεωρούμε αναχρονισμό την αναβίωση ενός σύγχρονου επιθεωρητισμού, μέσω του ιδεολογήματος της "αξιολόγησης’’.

Βεβαίως και δε βλέπουμε την παιδεία και το σχολείο, ούτε ως προθάλαμο των εισαγωγικών, ούτε ως πεδίο εκγύμνασης και προετοιμασίας για την εργασία. Αλλά με ένα αυτοτελή απελευθερωτικό ρόλο.

Πρέπει να απολογηθούμε για αυτό μήπως;

Στην Ελλάδα του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα, του Ηράκλειτου και του Δημόκριτου, των φιλοσόφων, των επιστημόνων, των στοχαστών, του θεάτρου και της ποίησης, πρέπει να αισθανόμαστε ένοχοι, επειδή θέλουμε καθολική μόρφωση για όλους, με πρόσβαση και στο πανεπιστήμιο;

Αυτή η αντίληψη για το σχολείο και την παιδεία, είναι ισχυρή και θα βγει νικητής στον αγώνα ζωής και θανάτου που δίνεται σήμερα ενάντια στο σύγχρονο σκοταδισμό των μνημονιακών κυβερνήσεων, στην εποχή του αχαλίνωτου ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Και είναι ισχυρή ακριβώς επειδή ταυτόχρονα συνδέεται με μια άλλη αντίληψη για την εργασία και την κοινωνία.

Είναι, γιατί εμείς θέλουμε ουσιαστική και αξιοπρεπή εργασία και για όλο τον κόσμο. Χωρίς τον εφεδρικό στρατό της ανεργίας, για να πεινάμε οι μισοί και να εκβιάζονται οι υπόλοιποι. Αλλά με μείωση ωρών εργασίας για όλους

Είναι, γιατί θέλουμε σταθερή απασχόληση, με ενιαίες για όλους εργασιακές σχέσεις, που δε θα θυμίζουν τον «μεγάλο αδελφό».

Είναι, γιατί θέλουμε μια κοινωνία, παραγωγή και οικονομία που να αναπτύσσονται για να θρέψουν το λαό μας και όχι για να ταΐζεται ο Μολώχ του κέρδους ή να πληρώνεται ένα τοκογλυφικό χρέος.

Να βγάζει πλούτο που να τον μοιράζει σε αυτούς που μοχθούν.

Αυτός ο πλούτος που παράγουμε με τα χέρια μας και το μυαλό μας, μαζί με τη δίκαιη μοιρασιά του, φτάνει και παρά-φτάνει για ανθρώπινους μισθούς, τουλάχιστον διπλάσιους, όχι μόνο για τους καθηγητές, αλλά για όλο τον κόσμο της δουλειάς, μαζί και για αυτούς που σήμερα είναι στην ανεργία.

Για αυτή την Ελλάδα, για αυτή την κοινωνική προοπτική αγωνιζόμαστε.

Είναι χρέος μας.

Είναι χίλιες φορές ποιο δίκαιο, σωστό, ηθικό και χρήσιμο, από τη βρώμικη δουλειά των κυβερνώντων. Αυτών που απλά συνεργούν και εκτελούν παραγγελίες των επιχειρηματιών, των εφοπλιστών, της ΕΕ, των υπαλληλίσκων με τα γκρίζα κοστούμια της τρόικα.

Αυτό είναι το δικό μας όραμα. Το δικό τους ποιο είναι;

Μισός στίχος της Λίνας Δημοπούλου (Μικρασιάτικο - 1993), το αποδίδει μια χαρά: ‘’ανθρωπόμορφοι λεφτάδες,

αναλφάβητοι σκυλάδες’’

Με τους (ελαχιστότατους) πρώτους, καβάλα στους δεύτερους φυσικά.

Μας λένε: «Μα που ζείτε; Αυτά δε χωράνε στη σημερινή εποχή, στο σημερινό κόσμο του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, της μάχης της ανταγωνιστικότητας και της αρχής "το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό’’ ».

Συγνώμη, αλλά αυτό είναι δικό τους πρόβλημα! Και της άθλιας κυβέρνησής τους και όλης της εξουσίας τους που στηρίζεται στο ψέμα και τη βία.

Αν δε χωράνε τα ωραία και τα σωστά πράγματα στον κόσμο τους, τόσο το χειρότερο για τον κόσμο τους! Αυτόν που θέλουν να στήσουν πάνω στις προσδοκίες μας και τις ζωές μας. Τσαλακώνοντας τα όνειρα των μαθητών και των νέων.

Τη συνενοχή μας δεν θα την έχουν!

Και κάτι ακόμη:

Πάνω σε αυτό, πράγματι δε μπορούμε, ούτε θέλουμε και δε θα κάνουμε καμία συμφωνία μαζί τους.

Μέχρι που θα φτάσουμε; Μέχρις εκεί που θα αντέξει η αναπνοή μας.

Αλλά λογαριασμό στους τυράννους και τα θλιβερά παπαγαλάκια τους, δε θα δώσουμε. Ούτε στους συνηγόρους του διαβόλου και τους κήρυκες της ήττας, που δήθεν θέλουν να μας προφυλάξουν από την απογοήτευση.

Μεταξύ μας θα λογαριαστούμε, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο στα μάτια.

Γιώτα Ιωαννίδου, γραμματέας ΚΕΜΕΤΕ/ΟΛΜΕ

Το Πανεπιστήμιο χάνει τους ΙΔΑΧ...Το σολείο χάνει τους καθηγητές...Η κοινωνία τη δημόσια και δωρεάν παιδεία

καλεσμα συνελευση 11-9-13

Πανεπιστήμιο χωρίς ΙΔΑΧ γίνεται; Δε γίνεται! Α(περγί)ΑΑΑ!

Εμπρός για νέους, ανατρεπτικούς αγώνες!

Ανακοίνωση Ε.Α.Α.Κ. για την εισβολή των δυνάμεων καταστολής στο Κάτω Πολυτεχνείο

 Το έργο της κυβέρνησης για δημιουργία κλίματος τρομοκρατίας για τον αγωνιζόμενο λαό συνεχίζεται ακόμα και καταμεσής του Αυγούστου, προσπαθώντας να σπείρουν το φόβο σε όποιων αντιστέκεται στην μνημονιακή πολιτική. Άλλη μια κίνηση επίδειξης αυταρχισμού έρχεται να προστεθεί σε αυτές του προηγούμενου διαστήματος. Αποδεικνύεται έτσι και πάλι, ότι απουσία οποιασδήποτε λαϊκής συναίνεσης για τα νέα μέτρα που ετοιμάζουν κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ, είναι απαραίτητο συστατικό η επιστράτευση πρακτικών χουντικής εμπνεύσεως για την καταστολή του λαϊκού κινήματος.

Δεν δίστασαν λοιπόν να οργανώσουν επιχείρηση της αστυνομίας στο ιστορικό χώρο του κάτω Πολυτεχνείου χωρίς να έχει προηγηθεί κανενός είδους “αφορμή”. Από τα ξημερώματα, αποκλείοντας όλη τη γύρω περιοχή εισέβαλαν στο χώρο του Πολυτεχνείου δυνάμεις των ΜΑΤ, ΔΕΛΤΑ κτλ προσαγάγοντας 5 άτομα που βρίσκονταν στο χώρο. Οι δυνάμεις της ΕΛ.ΑΣ. με παρουσία εισαγγελέα εισέβαλαν σε όλους τους χώρους όπου στεγάζονται ριζοσπαστικοί πολιτικοί χώροι που δραστηριοποιούνται στα πλαίσια της σχολής, στο αυτοδιαχειριζόμενο κυλικείο του Συλλόγου Φοιτητών Αρχιτεκτονικής συλλέγοντας τα δακτυλικά αποτυπώματα των φοιτητών καθώς και στο στέκι του σχήματος της ΕΑΑΚ που είχε παραχωρηθεί για διαμονή σε μετανάστες!

Αυτή η επίθεση δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, εντάσσεται στα πλαίσια μια συντονισμένης προσπάθειας από πλευράς κυβέρνησης και αντιδραστικών ΜΜΕ για την απονομοιμοποίηση και την τελική κατάργηση και στην πράξη του Παν/μιακού Ασύλου. Το άσυλο του αγώνα και της αλληλεγγύης που στεγάζει ριζοσπαστικές φωνές και κατακτήθηκε με το αίμα του αγωνιζόμενου λαού δεν ταιριάζει στην κοινωνία της λιτότητας και του αυταρχισμού που οραματίζονται. Μετά από την αντίστοιχου τύπου εισβολή στην ΑΣΟΕΕ, και τις πρωτοφανείς προσαγωγές και συλλήψεις αγωνιζόμενων φοιτητών από τους χώρους όπου σπουδάζουν, τον περασμένο Νοέμβρη στο ΑΠΘ και μόλις πριν 2 μήνες στο ΕΚΠΑ και τις συλλήψεις 30 φοιτητών, με περίσσιο θράσος η κυβέρνηση οργανώνει αστυνομική επιχείρηση στον χώρο μέσα από τον οποίο ξεπήδησαν κινήματα που έριξαν χούντες, πολιτικές και νόμους. Είναι προφανές ότι στοχοποιούνται όλες οι φωνές αντίστασης στην βαρβαρότητα που προσπαθούν να μας επιβάλουν. Φοβούνται πως μπροστά στα νέα μέτρα, όταν ένας 19χρονος πεθαίνει για ένα εισητήριο και χιλιάδες οικογένεις απειλούνται πως θα χάσουν το σπίτι τους, οι αγώνες που θα αναπτυχθούν θα είναι η αρχή του τέλους της πολιτικής τους, φοβούνται τη δυνατότητα μας να οργανωνόμαστε και να αγωνιζόμαστε στους χώρους που ζούμε, εργαζόμαστε και σπουδάζουμε γι' αυτό και χτυπάνε ένα χώρο σαν το κάτω Πολυτεχνείο, που έχει ιστορικό συμβολισμό και σημασία για το φοιτητικό και λαϊκό κίνημα. Θέλουν να μας τρομοκρατήσουν. Δεν θα τους περάσει!

Οι χώροι των παν/μιων αποτελούσαν πάντα κέντρα αντίστασης και αγώνα, και αυτό είναι που τους φοβίζει. Τα μόνα “άσυλα ασυδοσίας” που οραματίζεται ο κύριος Κεδικογλου είναι το μέγαρο Μαξίμου και τα Υπουργεία τους. Το άσυλο δεν θα μπορέσουν ποτέ να το καταργήσουν γιατί ζει μέσα στους σημερινούς αγώνες των φοιτητών, των εργαζομένων των ανέργων και όλων όσων αγωνίζονται για να ανατρέψουν κυβέρνηση και Τρόϊκα που μέρα με την μέρα μας κλέβουν τις ζωές μας. Ο νόμος που η κυβέρνηση προσπαθεί να εφαρμόσει σε κάθε σχολή με την συνοδεία των ΜΑΤ, όπως μας δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, θα πάρει την απάντηση που του αναλογεί από το φοιτητικό κίνημα. Το φοιτητικό και λαϊκό κίνημα που στάθηκε αντιμέτωπο πριν 40 χρόνια με τα τανκ στην πύλη του Πολυτεχνείου δεν έχει τίποτα να φοβάται γιατί και πάλι ο φόβος έχει αλλάξει στρατόπεδο, τα τρία χρόνια παρατεταμένων αγώνων του ελληνικού λαού τον έχουν στείλει στα κυβερνητικά επιτελεία. Η Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση καλεί και θα παλέψει με όλες της τις δυνάμεις ώστε κάθε φοιτητής, νεολαίος και εργαζόμενος αυτή τη στιγμή να σηκώσει κεφάλι και να ανατρέψει κυβέρνηση και Τρόικα μαζί με την πολιτική τους!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΥ

Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση σε ΑΕΙ-ΤΕΙ 

Η πρώτη προσπάθεια για επιβολή διδάκτρων στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων!

Η κατειλημμένη ΕΡΤ να γίνει κέντρο αγώνα για όλο το λαό!