Ο πάγος έσπασε…

Η μεγάλη απεργία που συγκλόνισε την Ελλάδα και την Αθήνα 19, 20 Οκτώβρη είναι ιστορικών διαστάσεων. Μια απεργία με τρομακτικά μεγάλα ποσοστά συμμετοχής τόσο σε δημόσιο όσο και σε ιδιωτικό τομέα.

   Μπροστά στην χυδαία ψήφιση του πολυνομοσχεδίου που καταργεί τη συλλογική σύμβαση εργασίας, μειώνει κι άλλο μισθούς και συντάξεις, στέλνει στην απόλυση χιλιάδες εργαζομένους του δημοσίου και των ΔΕΚΟ με παράλληλη κατάργηση των οργανικών τους θέσεων (και ο κατάλογος συνεχίζει…), η κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη μαζικότερη διαδήλωση μετά τη μεταπολίτευση. Οι εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου απαιτούσαν να πέσει αυτή η κυβέρνηση και να ανατραπεί αυτή η πολιτική. Γεγονός που αναδεικνύει τη βαθύτερη συνειδητοποίηση της πληττόμενης πλειοψηφίας της κοινωνίας που σήμερα, με ελπιδοφόρο τρόπο αντιλαμβάνεται τις απεργίες, τους συλλογικούς αγώνες, σαν το μοναδικό τρόπο για να διεκδικήσει τις ανάγκες της.

   Η απεργιακή διαδήλωση της Πέμπτης σημαδεύτηκε από την κρατική δολοφονία του αγωνιστή, μέλους του ΠΑΜΕ, Δημήτρη Κοτζαρίδη. Η εκτεταμένη χρήση χημικών από την πλευρά των δυνάμεων καταστολής, οδήγησε το συναγωνιστή στην τελευταία του πνοή, από καρδιακή ανακοπή. Τα χημικά καθώς και το «ξύλο» σε αγωνιστές στο δρόμο είναι κάτι παραπάνω από συνηθισμένη πρακτική από τις δυνάμεις καταστολής απέναντι στο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα, και καθαρά μόνο λόγω τύχης δεν είχε υπάρξει νεκρός και σε προηγούμενες διαδηλώσεις.

   Το ΚΚΕ, δυστυχώς, επέλεξε και πάλι να αποφύγει την ανατρεπτική κοινή δράση. Την Πέμπτη, ημέρα ψήφισης του Πολυνομοσχεδίου,  επέλεξε να διακρίνει τους εργαζομένους σε αυτούς που αξίζουν να βρίσκονται γύρω από τη Βουλή και σε αυτούς που πρέπει να βρίσκονται παραπέρα.

   Η στάση του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη δολοφονική επίθεση που ακολούθησε. Ομάδες αναρχικών, παρακρατικών και ατόμων που υιοθετούν μηδενιστικές λογικές επιτέθηκαν με κροτίδες, πέτρες και μολότοφ στα μπλοκ του ΠΑΜΕ, θέτοντας σε άμεση κίνδυνο διαδηλωτές. Χρειάζεται ξεκάθαρη καταδίκη και απομόνωση σε αυτές τις ομάδες που επιχείρησαν τυφλή δολοφονική επίθεση σε βάρος διαδηλωτών.

   Η επίθεση αυτή αποτελεί ξεκάθαρη τρομοκράτηση των εργαζομένων και συκοφάντηση του κινήματος. Δεν είναι τυχαίο που πρώτη φορά τα ΜΜΕ ήταν πρόθυμα να δείχνουν, χωρίς φειδώ τηλεοπτικού χρόνου, κόσμο και όχι φωτιές. Μόνο που η ασυγκράτητη χαρά ήταν για την εικόνα «εμφυλίου πολέμου». Και ιδιαίτερα ήθελαν να φαίνεται αυτό το πάθος. Ο ζητούμενος συνειρμός κάτι παραπάνω από σαφής: Φανταστείτε πως θα σφαχτούν μεταξύ τους και τι χάος θα επικρατήσει αν αποσυρθεί γενικά η αστυνομία και πολύ περισσότερο αν πέσει η κυβέρνηση. Ταυτόχρονα συσκοτίζεται το γεγονός ότι χάθηκε ένα εργαζόμενος σε μέρα απεργίας και σε χώρους απεργιακής κινητοποίησης ως αποτέλεσμα της κρατικής καταστολής. Συσκοτίζεται αυτό που συνέβαινε μέσα στη Βουλή, η επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα.

   Απέναντι αυτά, κρίνουμε αναντίστοιχη τη στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ, η οποία έστρεψε τα πυρρά της στην υπόλοιπη αριστερά, αντί να στρέφει τα βέλη απέναντι στην ίδια την κυβέρνηση και τις δυνάμεις καταστολής. Αντί ο θάνατος του αγωνιστή να αποτελέσει αφετηρία για νέες κινητοποιήσεις απέναντι στην κυβερνητική πολιτική που δεν διστάζει να δολοφονεί, η ηγεσία του ΚΚΕ επέλεξε να κρατήσει απλά μια μετριοπαθή στάση.

  Μέσα σε όλα αυτά, αναγκαία κρίνεται η συνέχιση των δυναμικών κινητοποιήσεων, των απεργιών, των διαδηλώσεων, η συγκρότηση κοινού μετώπου όλων των κομματιών της κοινωνίας που πλήττονται, με ορίζοντα ανατροπής της κυβέρνησης, εξόδου από ΕΕ-ΔΝΤ, διαγραφής του ληστρικού χρέους και εθνικοποίησης του πλούτου και των τραπεζών υπό εργατικό έλεγχο. Κι αν όλα αυτά πριν λίγο καιρό φαίνονταν ουτοπικά, τώρα φαίνονται υλοποιήσιμα μπροστά στην τεράστια κινητοποίηση του κόσμου.

 Ο πάγος έσπασε, ο δρόμος άνοιξε, ο δρόμος χαράχτηκε, καιρός να τον περπατήσουμε μέχρι τη νίκη!

ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

ΑΠΛΑ Η ΑΡΧΗ Ή ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ

«Στόχος μας είναι να υπάρχει τουλάχιστον ένας εργαζόμενος ανά σπίτι.» Αυτό τόλμησε να ξεστομίσει ο Γ.Α.Π. κάνοντας θρύψαλα κάθε μετρητή χυδαιότητας και θράσους σε μια προσπάθεια να φανεί πως η κυβέρνηση ενδιαφέρεται για την τύχη των εργαζομένων. Μια κυβέρνηση που με την ουσιαστική στήριξη των συμμάχων της Ν.Δ. και ΛΑ.Ο.Σ. εδώ και 2 χρόνια επιχειρεί να περάσει σαν οδοστρωτήρας πάνω από κάθε κοινωνικό και εργασιακό δικαίωμα που έχει απομείνει, προκειμένου να μετατρέψει την κοινωνία σε ένα σύγχρονο και καλά προσαρμοσμένο στα μέτρα τους Νταχάου. Μειώσεις σε μισθούς και σε συντάξεις, απελευθέρωση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία, ανεργία που επίσημα αγγίζει το 20% ενώ για την νεολαία το ποσοστό αυτό εκτινάσσεται, αποτελούν έμβλημα της εποχής του Μνημονίου ενώ έρχονται να συμπληρωθούν από νέα, πιο έντονα μέτρα καθώς και το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας.

Όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν ότι αιτία για να παρθούν τα παραπάνω μέτρα αποτέλεσαν το τεράστιο χρέος της Ελληνικής οικονομίας και η εγγενής τεμπελιά των εργαζομένων που τόσα χρόνια κατανάλωναν περισσότερα από όσα παρήγαγαν, η αλήθεια είναι διαμετρικά αντίθετη και ξεπερνά κατά πολύ τα στενά οικονομικά πλαίσια μιας χώρας σαν την Ελλάδα. Αυτό που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια όλων μας το τελευταίο καιρό δεν είναι τίποτα άλλο από την συντονισμένη προσπάθεια ολοκλήρωσης ενός εγκλήματος που έχει ως εξής: Το 2008 ξεσπάει η Παγκόσμια Οικονομική Κρίση και πολυεθνικές εταιρίες και μεγαλοτραπεζίτες βλέπουν τα κέρδη τους να καταρρέουν και την ίδια ακριβώς στιγμή οι περισσότερες κυβερνήσεις ανά τον κόσμο χωρίς την συναίνεση του λαού δίνουν χρήμα από τα κρατικά ταμεία ξεζουμίζοντας τα για να τους στηρίξουν. Έπειτα από 2 χρόνια περίπου, το έλλειμμα στα ταμεία όλων αυτών των χωρών γίνεται εμφανές και οι τραπεζικοί κύκλοι επιστρέφουν ώστε να δανείσουν τους δανειστές τους με τα ίδια χρήματα και μέσα από τις κυβερνήσεις και μηχανισμούς όπως το Δ.Ν.Τ. και την Ε.Ε. να επιβάλουν σε παγκόσμιο επίπεδο τέτοιες σχέσεις εργασίας που θα διασφάλιζαν την περαιτέρω κερδοφορία τους.

Είναι λοιπόν ολοφάνερο πως το συντονισμένο και πλήρως καθοδηγούμενο από την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. σχέδιο που ακολουθείται από την κυβέρνηση δεν έχει ως στόχο να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του λαού αλλά τα συμφέροντα των πολυεθνικών. Χρησιμοποιώντας την χρεοκοπία σαν την αγαπημένη απειλή και σαν μοχλό πίεσης, η κυβέρνηση διατυμπανίζει ότι θα ψηφίζει το ένα Μνημόνιο μετά το άλλο μέχρι να μην υπάρχει έλλειμμα, πράγμα που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην πτώχευση και την χρεοκοπία του λαού. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή, οι οικονομίες – πρότυπα σύμφωνα με τα κριτήρια τους είναι η Κίνα και άλλες χώρες της Ασίας αφού έχουν οικονομικό πλεόνασμα, χωρίς όμως να τους ενδιαφέρει εξίσου ότι οι εργαζόμενοι εκεί λειτουργούν υπό συνθήκες δουλείας και παίρνουν μεροκάματα των 2 δολαρίων. Αυτή είναι η πραγματικότητα που θέλουν να επιβάλουν και στην Ελλάδα και κόντρα σε αυτήν την πραγματικότητα της οικονομικής εξαθλίωσης, της ατομικής ξεφτίλας και του κοινωνικού κανιβαλισμού δόθηκαν και οι πρώτες μάχες το προηγούμενο διάστημα από τον κόσμο της εργασίας, την νεολαία που εργάζεται αλλά και τους φοιτητές.

Στο κομμάτι που μας αναλογεί, εμείς ως φοιτητές καλούμαστε να πιάσουμε το νήμα αυτών των αγώνων. Το νήμα της εξέγερσης του Δεκέμβρη του ’08 και των μεγάλων κινητοποιήσεων των τελευταίων 2 χρόνων όπως η 5^η Μάη και η 48ωρη παλλαϊκή κινητοποίηση στην πλατεία Συντάγματος τις ημέρες που ψηφιζόταν το Μεσοπρόθεσμο. Είναι αναγκαίο να αντιληφθούμε ότι και ο νόμος έκτρωμα της Διαμαντοπούλου που ψηφίστηκε είναι η εφαρμογή του Μνημονίου στο Πανεπιστήμιο, αποτελεί βασικό κομμάτι αυτής της πολιτικής που θέλει το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις και που θέλει μια ολόκληρη γενιά βουτηγμένη στην ανασφάλεια και στην εργασιακή περιπλάνηση. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε χρέος σε αυτή τη λαομίσητη κυβέρνηση και στην Τρόικα ούτε σε κανέναν τραπεζίτη αλλά αντίθετα, το μοναδικό χρέος που έχουμε είναι απέναντι στο μέλλον που μας υποθηκεύουν.

Η κρισιμότητα της περιόδου κάνει επιτακτική την άμεση εμφάνιση, ανασυγκρότηση και ενίσχυση του φοιτητικού και πανεκπαιδευτικού κινήματος. Οι αλλαγές στην παιδεία δεν είναι ξεκομμένες από τις συνολικότερες αλλαγές που προωθούνται στην κοινωνία. Ο ευέλικτος φοιτητής θα γίνει ο αυριανός ευέλικτος εργαζόμενος, η αποσπασματική γνώση και κατάρτιση ακολουθεί την ημιαπασχόληση, την επισφάλεια, την ανεργία, την πλήρη υποταγή στον εργασιακό μεσαίωνα. Είναι ανάγκη το φοιτητικό και εκπαιδευτικό κίνημα να ξαναβρεί τις πιο μαχητικές και ανατρεπτικές παραδόσεις του, να πρωταγωνιστήσει σε μια μάχη διαρκείας που θα εμπλέκει τους εργαζόμενους και τη νεολαία και θα συνδέεται άρρηκτα με τον αγώνα ενάντια στα μνημόνια διαρκείας και την δολοφονική κυβερνητική πολιτική.

Είναι ανάγκη το φοιτητικό κίνημα, μέσα από διαδικασίες οριζόντιου συντονισμού (Γενικές Συνελεύσεις και Συντονιστικά), να συνδεθεί με τον αγώνα των μαθητών και των εργαζομένων. Κάθε αγωνιστική δράση πρέπει να αποτελέσει αγώνα όλης της κοινωνίας απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση του Κεφαλαίου. Είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ ότι όταν η επίθεση που δεχόμαστε είναι ενιαία, - σε παιδεία, υγεία, εργασία, ασφάλιση, δημοκρατικά δικαιώματα – ενιαία θα είναι και η απάντηση από τη νεολαία και τους εργαζομένους. Μια απάντηση που θα βάζει στόχο την ανατροπή της χούντας κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – Κεφαλαίου, και δεν θα σταματάει εκεί. Θα απαιτεί συνολικά μια άλλη κοινωνία, μια εργασία με ανθρώπινους όρους για όλους, μια παιδεία χωρίς ταξικούς φραγμούς και περικοπές στη γνώση. Ζωή σύμφωνα με τις ανάγκες και ανάλογα με τις δυνατότητες.

Με αυτή την λογική που περιγράψαμε καλούμε όλο τον κόσμο της σχολής να συνειδητοποιήσει ότι το νέο Πανεπιστήμιο του Μνημονίου δεν τον χωράει, τον πλήττει και δεν καλύπτει τις ανάγκες της κοινωνίας, ότι είναι η χούντα που επιβάλλουν οι νόμοι της αγοράς που πετούν οικογένειες στο δρόμο, απειλούν εργαζομένους με τον φόβο της ανεργίας και βυθίζουν την νεολαία στο πιο βαθύ σκοτάδι, αυτό της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας. Μπροστά μας λοιπόν απλώνεται ένα δίλημμα.

Ή θα σκύψουμε το κεφάλι μπροστά στην εποχή της απύθμενης βαρβαρότητας ή θα βάλλουμε ένα τέλος σε αυτήν προτάσσοντας τους συλλογικούς μας αγώνες και τις διαδικασίες του κόσμου του κινήματος.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΥ

ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14/10 ΣΤΙΣ 12:00 ΣΤΟ ΦΜ1

Πέρασε, ας φροντίσουμε να ανατραπεί !

Κι ο νόμος που έναν χρόνο τώρα σχεδιαζόταν και προετοιμαζόταν απ τα ανάλογα επιτελεία ήρθε και πέρασε. Τα κυρίαρχα αστικά κόμματα το πανηγύρισαν και το καταχαρήκανε. Η διαφαινόμενη και αναμενόμενη συναίνεση έκανε άλλη μια φορά την εμφάνισή της και λίγα είναι πλέον τα κουρέλια που κρύβουν την ταύτιση των συμφερόντων που εξυπηρετούν τα δυο κόμματα. Έτσι, όλοι οι νεοφιλελεύθεροι συνέπραξαν κι ιδού. Κάθε αλλαγή είναι αρκετά στοχευμένη και τα διακυβεύματα, αν μπορούν να αναφερθούν ως τέτοια μετά την ψήφιση στις 24/8, δεν γίνεται να ιεραρχηθούν με βάση την σημαντικότητά τους.

Αρχίζοντας απ το άσυλο, μόνο αστεία είναι η παραφιλολογία για τις συνεχόμενες αξιόποινες πράξεις που γίνονται εντός του ασύλου. Αρκεί να αναφέρουμε ότι τα ποσοστά εγκληματικότητας είναι δραματικά (γύρω στο 95%) μικρότερα μέσα σ αυτό παρά απ έξω. Δεν χρειάζεται να ανατρέξεις βαθειά στην ιστορία ή σε πολλές χώρες, για να δεις ότι τα φοιτητικά κινήματα γεννιόντουσαν ανέκαθεν στους πανεπιστημιακούς χώρους, άκμαζαν και αποκτούσαν εν τέλει επικίνδυνο χαρακτήρα για τα εκάστοτε μειοψηφικά συμφέροντα. Στην Ελλάδα για παράδειγμα πριν από μερικά χρόνια, όταν είχαν κλείσει 100-150 σχολές, τι να κάνουμε; ήταν παράνομο γιατί παρακωλυόταν η εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά ήταν δίκαιες γιατί ήταν η μορφή πάλης των σπουδαστών απέναντι στην τότε κυβερνητική πολιτική. Και εν τέλει το σπίτι του φοιτητή είναι το παν/μιο του. Πόσο παράνομο μας ακούγεται να κάνουμε κατάληψη στο σπίτι μας, στα πλαίσια πάντα της πλειοψηφίας.

Τους πείραξαν οι παρατάξεις λένε. Ποιες απ όλες? Γιατί μπορεί να εννοούν αυτές της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ που από πάντα κάνουν ρουσφέτια και λοιπές διευκολύνσεις μέσω των καθηγητών που είναι στην ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Περίεργο, αυτοί που κυβερνάν την χώρα 40 χρόνια τώρα, συνειδητοποιούν ότι τα χουν κάνει σκατά, κι έρχονται ακριβώς οι ίδιοι να μας σώσουνε. Το ερώτημα είναι, να μας σώσουν απ τους ίδιους? Δηλαδή αντί ν αλλάξουν τις δικές τους δομές που καταστρέφουν τα ευρύτερα πλαίσια της αξιοκρατίας, τις χρησιμοποιούν σαν πρόσχημα για τις απαράδεκτες μεταρρυθμίσεις τους.

Ας πιάσουμε τώρα την επιχειρηματολογία περί δημόσιου πανεπιστημίου. Λένε ότι τα πανεπιστήμια παραμένουν δημόσια . Παραμένουν δημόσια αλλά με διπλή χρηματοδότηση καθώς τι περίεργο, η αγορά έχει περισσότερα λεφτά απ το κράτος που την εξυπηρετεί (τα 28 δις του μπουλούκου είναι μια ευχάριστη ανάμνηση). Κι η αγορά αυτή τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει απ τις αλλαγές στην παιδεία, απ το να μπορεί να επενδύσει και να βγάλει κέρδος εις βάρος της. Έτσι στις ισχύουσες οικονομικές δομές, ένας κεφαλαιούχος που θα επενδύσει κεφάλαιο στο πανεπιστήμιο, θα πάρει πίσω όχι μόνο το κεφάλαιο που επένδυσε, αλλά και το υπερκέρδος που αυτό θα του προσκομίσει. Υπερκέρδος που μεταφραζόμενο σε αξία, στην ουσία αφαιρείται απ την πλειοψηφία της κοινωνίας. Η κοινωνία που θα καρπούτανε τα οφέλη αυτά που τώρα θα καρπωθεί ο ιδιώτης, μέσω της επένδυσης που έκανε.

Πιο απλοϊκά, αν το κράτος χρηματοδοτούσε μια έρευνα, ας πούμε, αυτή και οι καρποί της θα δίνονταν απλόχερα στην κοινωνία, καθώς η ιδιοκτησία θα ήταν του κράτους, παρουσιάζοντας βεβαίως τα πράγματα στην ιδανική τους μορφή στην σχέση κράτους-κοινωνικής ιδιοκτησίας. Αν τώρα την χρηματοδοτήσει μια εταιρία, η αξία αυτής σε χρήμα αλλά κι η αξία χρήσης της θα έχει περιέλθει στην ιδιοκτησία του ιδιώτη. Και για την κοινωνία τι μένει? Απλά να μπορεί να την αγοράσει ,μέσω των καρπών της, εξασφαλίζοντας στην εταιρία αυτή το υπερκέρδος απ την επένδυση που έκανε στην έρευνα αυτή. Συμπερασματικά, η έρευνα θα μπορεί να γίνει απ το ‘’δημόσιο’’ πανεπιστήμιο, αλλά τους καρπούς της θα τους εκμεταλλεύεται ο ιδιώτης.

Κάπως έτσι όμως ξεκαθαρίζονται τα πράγματα. Αν καθηγητές, εργαζόμενοι και φοιτητές διαφωνούν, τότε η κυβέρνηση στην κοινωνική της πολιτική έχει φάει 3 γκολ από 3 κοινωνικές ομάδες. Ο παραπάνω επιχειρηματίας όμως είναι κερδισμένος, κι η σύγκρουση με τις παραπάνω ομάδες δεν στέκεται ικανή να του σταματήσει απ την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του. Οπότε μένει κάτι τελευταίο. Αυτό είναι ο ρόλος του κράτους, του διαιτητή αυτού που θα αποφασίσει ότι στο σκορ 3-1 νικάει ο 2^ος.

Αλλά κι 100 τέτοιοι συλλογισμοί δεν θα μπορούσαν να σταθούν ούτε λεπτό, αν υποθέταμε ότι αυτό συμβαίνει μόνο στην παιδεία. Μακάρι να ήταν έτσι. Αυτή την στιγμή πολλές ντουζίνες τραπεζικοί όμιλοι - κοράκια περιμένουν οι αξίες ( οι χρηματικές πάντα) του παγίου κεφαλαίου, κι όχι μόνο, της χώρας να φτάσουν στο δάπεδο, για να αγοράσουν μετά τα πάντα. Κι η κυβέρνηση που περνάει τα απαραίτητα νομοθετήματα για να επιτρέψει κάτι τέτοιο, φυσικά προπαγανδίζει ότι είναι για το καλό μας.

Κάθε πολιτική όμως για να εφαρμοστεί θέλει και τους μοχλούς της:

Η ΔΑΠ κι η ΠΑΣΠ πρέπει αφενός να το παίξουν αντάρτες. Αν δεν το κάνουν αυτό θα έχαναν τις μάζες αυτές που περικλείουν, κι είναι πληττόμενες απ τις πολιτικές των μητρικών τους κομμάτων.

Η διοίκηση δεν θα μπορούσε να παραμείνει η ίδια καθώς θα εμπόδιζε την εφαρμογή του νόμου. Κι όλως τυχαίως όταν πλήττεται η πανεπιστημιακή κοινότητα, εισάγονται στην διοίκηση εξωπανεπιστημιακά μέλη (με επιστημονικό, πολιτικό και κοινωνικό κύρος) αδιευκρίνιστου προελεύσεως και συμφερόντων, και θυμούνται ξαφνικά ότι η συνδιοίκηση με τους φοιτητές έχει προβλήματα. Ο σκοπός βέβαια αλλάζει και γίνεται η αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων που θα επενδύσουν και συν της άλλης η δημιουργία ευέλικτων κι ενσωματόσημων εργαζομένων.

Κι οι φοιτητές, πως δεν θα αντιδράσουν? Αρχικά θα τους επιβληθούν 13 βδομάδες αναγκαστικές παραδόσεις οπότε αυξάνεται η εντατικοποίηση. Χρησιμοποιείται, επίσης, το συνηθισμένο ‘’οι αιώνιοι φοιτητές’’, που ούτε κοστίζουν για το κράτος (μιας και δε δικαιούνται ούτως η άλλως φοιτητικές παροχές) ούτε και υπήρχε περίπτωση ποτέ να νοιαστεί η Διαμαντοπούλου για τους λόγους που δημιουργούν αυτό το πρόβλημα. Πρόβλημα που απ ότι θα χουμε δει και στο βιολογικό, μόνο τους φοιτητές τσούζει. Συμπεριλαμβάνει λέει και τους εργαζόμενους φοιτητές αυξάνοντας ειδικά γι αυτούς τα εξάμηνα φοίτησης. Βέβαια αυτό αφορά τους φοιτητές που δουλεύουν ασφαλισμένοι (εδώ γελάμε). Ξέχασε να μας πει σε ποια δουλειά κολλάνε ένσημα στα 20 σου χρόνια για να πιστοποιήσεις την εργασία σου.

Και τέλος τα μέσα (Αλαφούζος=Σκαι, Κοντομηνάς=Αλφα, Μπόμπολας=mega κα) καλωσόρισαν την συναίνεση λιβανίζοντας το νομοσχέδιο. Ούτε κι αυτό περίεργο καθώς χωρίς προπαγάνδα δεν έχει προκόψει κανένα καθεστώς.

Το μέλλον που μας ετοιμάζουν είναι σαφώς καλύτερο απ αυτό που σχεδιάζαμε εμείς. Μας έδωσαν την δυνατότητα να μαζεύουμε πιστωτικές μονάδες κι από πολλά τμήματα. Είναι μάλλον απ την παροιμία όσο ζω μαθαίνω, που μάλλον έγινε όσο ζω θα μαζεύω πιστωτικές μονάδες για να δουλέψω το καλύτερο 4ωρο της περιοχής μου. Ζήλεψε την Αγγλία η κοντέσα, κι εμείς θα πρέπει να αρχίζουμε να μαζεύουμε τις 15.000Ε που θα κοστίσουν τα δίδακτρα τον χρόνο. Ε άμα γίνεται παντού στον κόσμο, να μην τα πληρώσουμε κι εμείς; Αξίζει ακόμα να αναφερθούμε σε απώλειες και συντμήσεις τμημάτων, που ήδη έχουμε δει και είμαστε σίγουροι ότι θα ακολουθήσουν σε εφιαλτικά επίπεδα. Το σημαντικό σε αυτό, είναι ότι οι ‘’άχρηστες’’ σχολές όπως τις λένε, τυχαία προφανώς, είναι ακριβώς αυτές στις οποίες οι δυνατότητες επενδυτικής δραστηριότητας είναι πολύ περιορισμένες. Είναι που η παιδεία δεν είναι εμπόρευμα, και που το σύνταγμά μας πρέπει να το σεβόμαστε, όπως το κάνουν οι κυβερνήσεις.

Ας σκεφτούμε όλοι λοιπόν, αν κάποια στιγμή στο μέλλον κάποιος μας ρωτήσει ‘’όταν πέρασε το νομοσχέδιο, εσύ τι έκανες?’’ αν θα θέλαμε να του πούμε ότι πέρασα 2,3 ή 4 μαθήματα…

Κ.ΑΡ.Α.ΒΙ. – Ε.Α.Α.Κ.

       Χαμένοι είναι οι αγώνες που δεν δόθηκαν ποτέ…

24-08-11 – Η «ιστορική» μέρα για την παιδεία

Πάνω από 250 βουλευτές αποτελείωσαν το δημόσιο δωρεάν πανεπιστήμιο ψηφίζοντας το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου. Νομοσχέδιο που ψηφίστηκε παρά την ανοιχτή διαφωνία με τη Σύνοδο Πρυτάνεων αλλά και των καθηγητών και άλλων εργαζομένων στο πανεπιστήμιο μέσω της «ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ». Θα μας βρουν μπροστά τους!

Καλώς ήρθατε στο νέο Πανεπιστήμιο!!!

• Κατάργηση ασύλου και συλλογικών αγώνων
• Αποκλεισμός των φοιτητών από τη συνδιοίκηση των ιδρυμάτων
• Ιδιωτική χρηματοδότηση βάσει δεικτών ποιότητας – Σύνδεση με αγορά εργασίας
• 3ετής κύκλος σπουδών και υποβάθμιση των πτυχίων και της γνώσης
• ν + 2 διάρκεια σπουδών – Διαγραφές
• Δίδακτρα – Κατάργηση φοιτητικής μέριμνας (σίτιση, στέγαση… )
• Συγχωνέψεις και καταργήσεις σχολών
• Εντατικοποίηση προγράμματος σπουδών

Θα ανατρέψουμε το νομοσχέδιο έκτρωμα!

Θα ζωγραφίσουμε το μέλλον που μας ανήκει με αγώνες ρήξης και ανατροπής!

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 30-08 ΣΤΙΣ 14:30 ΣΤΟ ΦΜ1

ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!

“Φοβάμαι ότι ή θα κλείσουν τα πανεπιστήμια ή η κυβέρνηση θα βάλει δίδακτρα”

Σε περίπτωση που σας διέφυγε, αυτό ανακοίνωση ο πρύτανης του ΕΚΠΑ Πελεγρίνης. Το παραμύθι τέλος λοιπόν˙ λεφτά δεν υπάρχουν. Εδώ και καιρό μια σειρά από τμήματα (ΤΕΙ Πειραιά, Αρχιτεκτονική ΕΜΠ…) αναστέλλουν τη λειτουργία τους ή αντιμετωπίζουν σοβαρά το ενδεχόμενο να κλείσουν για πάντα (Σχολή Εμποροπλοιάρχων Σύρου ενώ σε 24 τμήματα δεν θα εισαχθούν φέτος φοιτητές) ιατί η χρηματοδότηση πλεόν δεν επαρκεί για τα βιώσιμα έξοδά τους. Έφτασε λοιπόν και η σειρά του ΕΚΠΑ. Ο πρύτανης δήλωσε ότι μέχρι τα Χριστούγεννα το πανεπιστήμιο θα έχει «χρεοκοπήσει». 

Από του χρόνου η χρηματοδότηση για το βιολογικό θα είναι 65% λιγότερη.

Αυτό σημαίνει μείωση των υποχρεωτικών μαθημάτων (άρα και εργαστηρίων), λιγότερες θέσεις στα εργαστήρια και αδυναμία συντήρησής τους, κατάργηση δωρεάν συγγραμμάτων ακόμα και κατάργηση μαθημάτων (πχ. Βιοστατιστική, Ανθρωπολογία). Το ερευνητικό κομμάτι φυσικά δεν μένει απ’ έξω. Ακόμα και για τις διπλωματικές θα πρέπει οι φοιτητές να βάζουν λεφτά από την τσέπη τους. Εξ’ άλλου από φέτος άρχισαν τα παράπονα των καθηγητών για τη μείωση των θέσεων στις διπλωματικές γιατί η χρηματοδότηση των τομέων είναι ήδη μειωμένη.

      Κι αν αυτά μοιάζουν υπερβολικά, αποτελούν μόνο την προετοιμασία του εδάφους για το περίφημο νομοσχέδιο της Διαμαντοπούλου. Ένα νομοσχέδιο που χρειάζεται την υποτίμηση του δημόσιου πανεπιστημίου, την απαξίωση των πτυχίων αλλά και του ερευνητικού του έργου. Υποχρηματοδοτώντας το πανεπιστήμιο σε σημείο που να μην μπορεί να επιβιώσει, η ιδιωτική χρηματοδότηση που προτείνει το νομοσχέδιο προτάσσεται ως μοναδική λύση. Προσπάθεια που όλες οι κυβερνήσεις στο παρελθόν έχουν επιχειρήσει και εντάσσεται στις κατευθύνσεις της συνθήκης της Μπολόνια, η οποία στοχεύει στην άντληση κέρδους από τα πανεπιστήμια και την άμεση ένταξή τους στην αγορά εργασίας.

Ένας καλοθελητής θα έλεγε «και γιατί όχι;»

Τα πράγματα είναι απλά, γιατί ιδιωτική χρηματοδότηση σημαίνει:

M Κατευθυνόμενη έρευνα. Είναι ουτοπικό να πιστεύει κανείς ότι μια επιχείρηση, που από τη φύση της αποζητάει απλά και μόνο το κέρδος, θα χρηματοδοτεί ένα τμήμα ή μια έρευνα με σκοπό την υπηρεσία των κοινωνικών αναγκών (για τη φουκαριάρα τη μανούλα τους δηλαδή…) και την επιστημονική πρόοδο (πχ μια έρευνα χωρίς εμπορικό όφελος, όπως ο ενδοειδικός ανταγωνισμός στις σαύρες, δεν θα έχει καμιά ελπίδα!!!) η έρευνα θα κινείται με κεντρικό άξονα το κέρδος και οτιδήποτε δεν εξυπηρετεί την «αρμόδια» εταιρία δεν θα έχει θέση στο πανεπιστήμιο.

M   Κατάργηση παροχών. Προφανώς ένα πανεπιστήμιο που λειτουργεί με επιχειρηματικούς όρους δεν πρόκειται να κάνει περιττά έξοδα για την κάλυψη των αναγκών των φοιτητών. Ας ξεχάσουμε λοιπόν συγγράμματα (βλ. εγκύκλιο του υπουργείου), σίτιση, στέγαση(βλ. κλείσιμο της φοιτητικής εστίας ΕΜΠ) και μειωμένο εισητήριο(βλ. αρχή της φετινή χρονιάς).

M Βέβαια, ένα τέτοιο πανεπιστήμιο-επιχείρηση δεν μπορεί να λειτουργήσει με χαλαρούς φοιτητές που θα έχουν ελεύθερο χρόνο για να αναπτύξουν ολόπλευρα την προσωπικότητά τους. Αντίθετα, απαιτεί εντατικότερους ρυθμούς σπουδών, αυστηρότερο πρόγραμμα και χρονοδιάγραμμα που θα περιορίζει τους ορίζοντες του φοιτητή σε μια λογική πειθάρχησης στον ανώτερο.

M Σε ένα τέτοιο μοντέλο φοίτησης το μόνο που μπορείς να σκεφτείς είναι η προσωπική επιβίωση και ανέλιξη, και οτιδήποτε ξεφεύγει από τα στενά όρια του εαυτού σου αποτελεί περιοριστικό παράγοντα της ανάπτυξής σου. Κι έτσι απλά επιτυγχάνεται στη συνείδηση του φοιτητή η κατάργηση κάθε συλλογικής έννοιας. Στη λογική αυτή έρχεται το νομοσχέδιο να καταργήσει και τυπικά το φοιτητικό σύλλογο και κάθε συλλογική δομή με αποφασιστικό χαρακτήρα και τον αποκλεισμό των φοιτητών από τη διοίκηση του πανεπιστημίου.

M Ως λογικό επακόλουθο θεωρείται και η κατάργηση του ασύλου. Στη διάρκεια της ιστορίας το άσυλο δεν αποτελεί μόνο χώρο ελεύθερης διακίνησης και υλοποίησης ιδεών που έρχοται σε ρήξη με την καθεστωτική ιδεολογία αλλά και χώρο διεξαγωγής έρευνας που έρεται σε ρήξη με τα συμφέροντα των επιχειρήσεων (πχ. Έρευνα για την ακτινοβολία των κινητών). Κάθε τέτοια κίνηση λοιπόν η επιχείρηση θα θέλει να την καταστείλει και μόνος τρόπος είναι η κατάργηση του ασύλου.

 M Στόχος των προηγούμενων είναι η μετάβαση από ένα πανεπιστήμιο-επιχείρηση στην αγορά εργασίας. Από ένα πανεπιστήμιο που αποζητά το κέρδος από κάθε δραστηριότητα δεν θα γλίτωνε ο φοιτητής, ο οποίος μετατρέπεται σε φθηνά εργατικά χέρια για το πανεπιστήμιο και τον ιδιώτη-αφεντικό. Και δυστυχώς ο φοιτητής θα νιώθει ευγνώμων γιατί αυτή η δουλειά θα του εξασφαλίζει μετά βίας όσες παροχές(συγγράμματα, σίτιση, στέγαση, μετακίνηση) θεωρούνται τώρα δεδομένες(άσε που θα του μένει και η προϋπηρεσία)

M Ο φοιτητής βγαίνοντας από αυτό το πανεπιστήμιο θα είναι πλήρως εξειδικευμένος και αναλώσιμος, πειθήνιο όργανο της κάθε εταιρίας που δεν θα μπορεί να έχει εποπτεία του παραγόμενου προϊόντος και να συνδέει την έρευνά του με τις ανάγκες της κοινωνίας. Το πτυχίο μετατρέπεται σε έναν ατομικό φάκελο προσόντων, αποτρέποντας κάθε έννοια συλλογικής διεκδίκησης.

 Και γιατί τώρα βιάζονται να περάσει το νομοσχέδιο;

Όπως είπαμε και παραπάνω, το νομοσχέδιο δεν είναι, όπως παρουσιάζεται, μια καινούρια φαεινή ιδέα για να επιβιώσει το πανεπιστήμιο από την κρίση. Είναι μόνο η αφορμή˙ προσπάθειες για την ιδωτικοποίηση του πανεπιστημίου βλέπουμε εδώ και δεκαετίες. Ωστόσο, και στην παιδεία όπως και σε κάθε άλλο τομέα θέλουν να μας πείσουν ότι την κρίση πρέπει να την πληρώσουμε εμείς γιατί «μαζί τα φάγαμε».

Με δούρειο ίππο αυτό τον συλλογισμό εισβάλλουν σε κάθε συλλογική κατάκτηση. Σε αυτό εντάσσονται: κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, μείωση συντάξεων με ταυτόχρονη αύξηση του ορίου ηλικίας, αποκρατικοποιήσεις, ένταση της ανεργίας, αήξηση τιμών των ειδών πρώτης ανάγκης και των εισητηρίων, στάση πληρωμών, αύξηση ΦΠΑ……. Και η λίστα δεν έχει τελειωμό.

      Αντιλαμβανόμενοι την βαρβαρότητα της επίθεσης που δεχόμαστε και αναγνωρίζοντας ότι λύση δεν είναι να αφήνεις αυθεντίες να αποφασίζουν για σένα, χωρίς εσένα και ενάντια σε εσένα «αγανακτησμένοι» μαζεύονται σε πλατείες σε ολόκληρη τη χώρα με αίτημα «άμεση δημοκρατία τώρα». Οργανώνουν τον αγώνα τους μέσα από συνελεύσεις, συνδιαμορφώνουν τις απόψεις τους, ζυμώνονται πολιτικά και μετσχηματίζουν την ασαφή αγανάκτηση σε πιο ριζοσπαστικά αιτήματα που συνοψίζονται στην ανατροπή της κυβέρνησης, έξοδο από το ΔΝΤ, και διαγραφή του χρέους. Επιδιώκουν τη σύνδεση με χώρους εργασίας και φοιτητικούς συλλόγους και αποφασίζον τη στήριξη σε απεργειακές κινητοποιήσεις.

Στην ίδια λογική θέλουμε να οργανώσουμε τον αγώνα ως φοιτητικός σύλλογος ενάντια σε όλα τα παραπάνω, μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις. Γιατί αυτό που συμβαίνει είναι μεγαλύτερο από τον μικρόκοσμο του βιολογικού αλλά άμεσα συνυφασμένο με τα προβλήματά του.

΄Οποιος σπίτι μένει

σαν αρχίζει ο αγώνας
Κι αφήνει άλλους

 ν' αγωνιστούν

για την υποθεσή του
Πρέπει προετοιμασμένος

να ' ναι : γιατί
΄Οποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί
Θα μοιραστεί την ήττα .
Ούτε μια φορά

δεν αποφεύγει τον αγώνα
Αυτός που θέλει τον αγώνα

 ν' αποφύγει : γιατί
Θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού
΄Οποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί .

Μπέρτολτ  Μπρέχτ

ΟΛΟΙ ΣΤΗ Γ. ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 7/6 ΣΤΙΣ 12:00 ΣΤΟ ΦΜ1

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 31-5, ΣΤΙΣ 12.00 ΣΤΟ ΦΜ1

                           Όλη η εξουσία στις γενικές συνελεύσεις

Στο βιολογικό σαν ένας άλλος κόσμος μέσα σε γυάλα, η πραγματικότητα τείνει να περιορίζεται στην ‘ΕΠΙΣΤΗΜΗ’ η οποία κακώς νοείται ως εντατικοποίηση. Χάριν αυτής ξεχνάμε συχνά να θυμηθούμε ‘βιολογικές’ ανάγκες όπως ο ύπνος ή η ξεκούραση αλλά και να συγχρονιστούμε με τις συνθήκες που μας επιβάλουν τα γεγονότα που εξελίσσονται μακριά απ τον μικρόκοσμο μας, έξω στην κοινωνία.

ΡΟΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΡΟΕΣ Ή ΓΙΑΤΙ Η ΗΜΙΜΑΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΑΘΕΙΑ

 όπως γίνεται χρόνια τώρα οι εκάστοτε προεδρίες του βιολογικού αρνούνται να αντιληφθούν πως ο σύλλογος φοιτητών έχει την τελευταία λέξη για κάθε μεταρρύθμιση που προωθείται στο τμήμα του. Προσπαθούν λοιπόν ερήμην μας, να χτυπήσουν ακόμα κι αυτήν την ρημαδογνώση (την οποία παλεύουμε να μας δίνεται με ανθρώπινους όρους και με συνολικό τρόπο), μέσω των κατευθύνσεων. Κατευθύνσεις οι οποίες το μόνο που εξυπηρετούν είναι την ειδικευμένη κατάρτιση που απαιτεί η αγορά εργασίας…                                                                                                         

       … αρχική τους πρόθεση η ομαδοποίηση των επιλεγόμενων μαθημάτων σε περιβαλλοντικά και μοριακά, με σαφή περιορισμό για το φοιτητή σε μια ομάδα κατ’ επιλογής μαθημάτων . Συγκεκριμένα προτείνεται η θέσπιση δυο ροών της περιβαλλοντικής (13 μαθήματα) και της μοριακής(16 μαθήματα) από τις οποίες ο φοιτητής είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει μια, παίρνοντας κατευθείαν όλο το πακέτο των επιλογών που του έχουν ετοιμάσει. Ακόμη κι αν επανειλημμένα μασανε τα λόγια τους όταν προσπαθούν να κατατάξουν κάποιο μάθημα σε μια κατεύθυνση, όλα τα μέλη ΔΕΠ έχουν γίνει μια γροθιά για να προλάβουν να πετυχουν τα σχέδια τους πριν τους τα χαλάσουμε. 

ΑΣ ΤΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ, ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ- ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΤΕ ΟΜΩΣ ΣΤΗΝ ΔΑΠ, ΒΓΑΖΕΙ ΦΛΥΚΤΑΙΝΕΣ ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΝΕ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΑΥΤΑ…

Το καπιταλιστικό σύστημα και με την σειρά της η Ε.Ε, είναι λογικό να συγκροτούν τα προτάγματα τους με βάση τη μεγιστοποίηση των οικονομικών συμφερόντων τους.. Η αγορά εργασίας χρειάζεται ευέλικτους και αναλώσιμους εργαζομένους, ημικαταρτισμένους και απόλυτα πειθαρχημένους στον ατομικό-ανταγωνιστικό δρόμο. Αυτό με την σειρά του προϋποθέτει , όπως ορίζει και η Μπολόνια, ένα σύνολο κατευθύνσεων που θα οδηγεί σε ένα πανεπιστήμιο- επιχείρηση που θα προσφέρει γνώση με το σταγονόμετρο και εξειδίκευση με τη σέσουλα στην κατεύθυνση της αγοράς.                                                                                                                                                                    

  Το ότι  , λοιπόν, η μόρφωση μας, το περιεχόμενο, το εύρος, οι μορφές,  και οι ρυθμοί της, θέλουν να μην υπηρετεί εμάς τους  ίδιους και τις αυθεντικές επιθυμίες μας, είναι γιατί η ίδια η εργασία μας- ως το πεδίο εκδήλωσης των γνώσεων- δεν θέλουν να υπηρετεί την κοινωνία αλλά το κεφάλαιο.                                                                          

  δΘέλουν ένα πανεπιστήμιο που θα κάνει έρευνα με βαση τις ‘αλήθειες’ του εκαστοτε χρηματοδότη προς αύξηση των δικών του κερδών. Αυτόν, θα τον συμφέρει ένας κατακερματισμός της γνώσης, όχι απλά επειδή μειώνει εξευτελιστικά το κόστος άσκησης του κάθε φοιτητή, όχι απλά επειδή τον καθιστά ευέλικτο αλλά κυρίως επειδή οδηγεί σε ένα μισοειδικευμενο επιστημονικό προσωπικό που δεν θα μπορεί να αντιλαμβάνεται τι παράγει και άρα να έχει δυνατότητα παρέμβασης σε αυτό. Για εκείνους ο μεγαλύτερος εχθρός είναι οι εργαζόμενοι, εκείνοι που κρατούν στα χέρια τους την παραγωγή, ο κινητήριος μοχλός του συστήματος τους. Και δεν τους αρκεί μόνο να τους κρατούν πειθαρχημένους μέσω της εργοδοτικής τρομοκρατίας ή της  επισφάλειας- θέλουν την άγνοια, την ημιμάθεια. Μαθαίνοντας να πατάς μόνο ένα κουμπί δεν είσαι απλά αναλώσιμος στην παραγωγική διαδικασία αλλά και ακίνδυνος – ανήμπορος να σταθείς απέναντι τους. Προσπαθώντας να μην χάσουν τον έλεγχο και να αφήσουν τους από κάτω να συνειδητοποιήσουν γιατί πεινάνε οδηγούνται σε μια υστερική απόπειρα όξυνσης των συντεχνιακών αντιπαραθέσεων. Είναι η ίδια πετυχημένη συνταγή που παίζει με την αριθμητική προσπαθώντας να μας πείσει ότι ένα κι ένα δεν κάνει δυο. Διασπώντας τα πτυχία και βάζοντας τους αποφοίτους να ανταγωνίζονται μεταξύ τους δημιουργεί περισσότερους τίτλους με λιγότερους αποφοίτους για κάθε έναν από αυτούς. Αν π.χ. υπήρχαν 1000 βιολόγοι, τώρα υπάρχουν 600 μοριακοί και 400 περιβαλλοντικοί βιολόγοι που ανταγωνίζονται για την ακλόνητα μια θέση στην εργασία. Η ανεργία δεν μειώνεται!! Οι θέσεις δεν αυξάνονται!! Το μόνο που γίνεται είναι να αφαιρείται το δικαίωμα ενιαίων διεκδικήσεων για τους βιολόγους από τα 1000 αυτά άτομα!!

Όταν ,λοιπόν, στο βιολογικό με πρωτοφανή τρόπο, οι τομείς ξεπερνούν τις διαφωνίες τους και τρέχουν να προλάβουν τις αντιδράσεις μας σχετικά με την θέσπιση κατευθύνσεων, εμείς δεν είναι αυτονόητο να σκεφτούμε γιατί απ την βιασύνη τους να <κάνουν κάτι για το καλό μας>, ξεχνούν να μας ρωτήσουν;;                                                                     

      Η προπαγάνδα τους σχετικά με τις ροές βασίζεται σε τελείως αστήρικτα επιχειρήματα. Μας λένε ότι δεν θα αναγράφονται στο πτυχίο (τότε; τι ρόλο βαράνε;), ότι θα αποσυμφορηθεί το πρόγραμμα σπουδών ( όμορφο καροτάκι αντί-εντατικοποίησης κι ας μην στοιχειοθετούν πουθενά γιατί αυτό δεν μπορεί να διευθετηθεί αλλιώς). Ακούγοντας αυτά τα επιχειρήματα, ποιος είναι αρκετά αφελής ώστε να μην σκεφτεί ότι ,σε συνδυασμό με την εξωτερική αξιολόγηση, ευελπιστούν στο σπάσιμο του τμήματος σε δυο σχολές και την επιβίωση της καλύτερης με βάση τα αναβαθμισμένα ερευνητικά που θα προκύψουν από τρίτες πηγές χρηματοδότησης και ότι γιαυτο  υστεριάζουν;;;

Υπάρχει μήπως αυτονόητος διαχωρισμός του γνωστικού πεδίου της βιολογίας σε περιβαλλοντικό και μοριακό; Κανένα πλασματικό εμπόδιο δεν μπορεί να παρεμβληθεί στην αυτονόητη περιπλάνηση της επιστημονικής μελέτης  της ζωής από το μόριο, στο κύτταρο, στον οργανισμό, στον πληθυσμό, στο οικοσύστημα..                  

  Καμία επιχειρηματική ηθική δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι οι επιχειρήσεις θα χρηματοδοτούν το πανεπιστήμιο για να κάνει έρευνα για το κοινωνικό καλό και να αφήνει να υπάρχουν οι συνθήκες καλλιέργειας ιδεών που οραματίζονται κοινωνίες όπου οι επιχειρήσεις δεν θα υπάρχουν πλέον.                                   

Η επιστήμη είναι για μας οργανικά συνδεδεμένη με την απαιτούμενη γνώση για την καλλιέργεια συνολικής οπτικής του αντικείμενου και κριτικής ικανότητας, ικανότητας για παραγωγή ερευνητικού έργου( με βάση τις κοινωνικές ανάγκες προφανώς). Και κοινωνική ανάγκη, δεν είναι η έρευνα να λειτουργεί προς όφελος της αγοράς, δεν είναι ο επιστήμονας να βάζει την υπογραφή του ώστε να διαφημίσει την καλύτερη(καρκινογόνα) αντιρυτιδική κρέμα. Κοινωνική ανάγκη δεν είναι η έρευνα να λειτουργεί προς όφελος της πολιτικής των από πάνω ( οι μαύροι είναι εξελικτικά κατώτεροι). Και σε καμία περίπτωση κοινωνική ανάγκη δεν είναι να ξέρω μόνο να πιπετάρω και να μην μπορώ να αντιληφθώ ένα εργαστηριακά μετασχηματισμένο πειραματόζωο πως μπορεί να επηρεάσει το οικοσύστημα αν υπάρξω απρόσεκτος κ το πετάξω με τα σκουπίδια..                                                                                                        

       Εμείς αντιλαμβανόμαστε την γνώση στην ολότητα της. Πέρα από την υπερσυσσώρευση νέων δεδομένων και πληροφοριών που προκύπτουν από χρόνιες ερευνητικές διαδικασίες, θεωρούμε ότι αυτό στο οποίο πρέπει να δοθεί βάση είναι η μεθοδολογία που ακολουθείται για να γίνει ο σχεδιασμός ενός πειράματος και η επιστημονική μελέτη ( παρατήρηση- υπόθεση- πείραμα- απόδειξη- διατύπωση θεωρίας). Για αυτό απαιτείται πολύπλευρη και βασική γνώση που αλληλοδιαπλέκεται στους διάφορους άξονες της επιστήμης της βιολογίας και δεν νοείται μοριακή ή περιβαλλοντική κατεύθυνση καθώς είναι συμπληρωματικές και όχι ξέχωρες…                                                                       

  Η απάντηση στα σχέδια τους θα έρθει όπως γίνεται χρόνια τώρα με τη μορφή των συλλογικών αγώνων, μέσα από γενικές συνελεύσεις, καταλήψεις και διαδηλώσεις . Διεκδικώντας ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση με ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο και πλήρη εργασιακά δικαιώματα σε αυτό. Όπως οι φοιτητές του βιολογικού της Πάτρας κατάφεραν με αγώνες να αποσύρουν τις κατευθύνσεις που λειτουργούσαν στο τμήμα τους, έτσι κ εμείς ΔΕΝ θα επιστέψουμε να οδηγήσουν προς την κατεύθυνση που θέλουν τα πτυχία μας. Θα είμαστε μαζικά στις συνελεύσεις μας και στις συνελεύσεις τμήματος απαιτώντας να
σπουδάσουμε με τους όρους που θέλουμε εμείς


.ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 25 ΜΑΗ ΣΤΙΣ 10.00 , ΣΤΟΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΤΟΜΕΑ ΟΠΟΥ ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΥΝ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΟΙ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΗ ΜΑΣ

K.AP.A.BI. - E.A.A.K

Ελπίζω ποτέ να μη νιώσω τη ντροπή του εφησυχασμού…

   Κλείσαμε έναν χρόνο από τότε που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και το κεφάλαιο οδήγησαν τη χώρα και τους εργαζόμενους στη νέα βαρβαρότητα του ΔΝΤ, της ΕΕ και της τρόικα. Όλο αυτό το διάστημα η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με την πλήρη σύμπλευση της ΝΔ και του ΛΑΟΣ κήρυξαν πόλεμο σε εργαζόμενους και νεολαία προσπαθώντας να επιβάλουν ένα νέο κοινωνικό μεσαίωνα ισοπεδώνοντας κατακτήσεις αιώνων και νέα βουτιά στην εκμετάλλευση.

Μέτρα, κι άλλα μέτρα,λιτότητα,ανεργία, απολύσεις, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, ανασφάλεια, εργασία λάστιχο,περικοπέςμισθών.Κρίση.Ιδιωτικοποιήσεις.Κλείσιμοσχολών,σχολείων, νοσοκομείων. Καταστολή, επίθεση κατά του ασύλου. Κομμένα συγγράμματα, υποχρηματοδότηση, αξιολόγηση από managers, εθνικό πλαίσιο προσόντων, νέο νομοσχέδιο για την παιδεία. Φτώχεια. Πόλεμοι.
   Και τα σχέδια τους δεν τελειώνουν εδώ… Έρχονται το σχολείο της φτηνής εκπαίδευσης, το πανεπιστήμιο του μνημονίου, οι  εργασιακές σχέσεις της ανασφάλειας και της ατομικής διαπραγμάτευσης, το καθεστώς   της ανεργίας και της ελαστικής-μαύρης εργασίας.…
   Για να γίνουν πράξη αυτές οι πολιτικές η κυβέρνηση  χρησιμοποιεί βίαιη καταστολή σαν τελευταία γραμμή άμυνας απέναντι στις εστίες αντίστασης που δημιουργούνται. Στην Κερατέα όπου οι κάτοικοι στην προσπάθεια τους να διαφυλάξουν το περιβάλλον στο οποίο ζούσαν βρέθηκαν αντιμέτωποι με τα ΜΑΤ, τα δακρυγόνα και τις εισβολές της αστυνομίας μέσα στα ίδια τους τα σπίτια. Στην ίδια γραμμή κινείται η πολιτική τους και σε κάθε διαδήλωση και απεργιακή κινητοποίηση. Με αφετηρία την 5^η Μάη 2010 και εντείνοντας το όργιο καταστολής που άφησε πίσω της η ΝΔ, η χούντα της κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ δε διστάζει να χτυπήσει στο ψαχνό τον κόσμο του αγώνα με χημικά, γκλομπ, πυροσβεστήρες και μηχανές. Αποκορύφωμα στην κτηνωδία αυτή αποτελεί η δολοφονική επίθεση σε διαδηλωτή την Τετάρτη 11-5 στην πανεργατική κινητοποίηση με αποτέλεσμα να διακομιστεί στην εντατική σε προθανάτια κατάσταση (τη στιγμή που γράφεται το κείμενο δε γνωρίζουμε αν τελικά θα επιβιώσει).   

«Αν θέλεις μια εικόνα του μέλλοντος ,φαντάσου μια μπότα να πατάει το πρόσωπο ενός ανθρώπου...» Τζ.‘Οργουελ

Αυτή η πραγματικότητα μπορεί να αλλάξει. Είμαστε μια γενιά που έμαθε να διεκδικεί τα δικαιώματα της και να αγωνίζεται για τη ζωή που της αξίζει. Σε αυτό το φόντο οι φοιτητικές εκλογές στις 18 Μάη είναι ένα στοίχημα για τη νεολαία, το αποτέλεσμα των οποίων θα σημάνει πολλά για την επόμενη μέρα των αγώνων. Την επόμενη των εκλογών οι πολιτικοί θα μεταφράσουν τα αποτελέσματα είτε ως συναίνεση του φοιτητόκοσμου στη συνολική πολιτική τους ή ως μήνυμα σύγκρουσης με την κυρίαρχη ιδεολογία, είτε ως μήνυμα από την πλευρά μας ότι είμαστε διατεθειμένοι να αγωνιστούμε και να κερδίσουμε το μέλλον που δικαιωματικά μας ανήκει.
Ψήφος στη ΠΑΣΠ = ψήφος στην πιο αντιδραστική μεταπολιτευτική κυβέρνηση…
   Ισχύει όντως «άλλο ΠΑΣΠ άλλο ΠΑΣΟΚ» ή είναι καθρέφτης της κυβέρνησης στον χώρο του πανεπιστημίου;
     Φαίνεται ξεκάθαρα από τη στάση της νεολαίας ΠΑΣΟΚ ότι είναι ουσιαστικά φερέφωνα της λογικής του «αναγκαίου κακού».

….. Λογική που ακολουθεί η κυβέρνηση με το να αδειάζει τα τέσσερα πακέτα του μνημονίου ως τη «μόνη λύση για το καλό της χώρας». Ταυτόχρονα τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ παρουσιάζουν το χρέος ως ευθύνη μας και άρα υποχρέωσή μας να το «εξαφανίσουμε»,υπομένοντας τον εργασιακό μεσαίωνα, συναινώντας στην πολιτική του ΠΑΣΟΚ.
     Και ενώ εμείς χρίζουμε την αποπληρωμή του χρέους ως αυτοσκοπό, υπομένοντας τις συνέπειες της πολιτικής τους, αυτοί εν μία νυκτί  αναδιαρθρώνουν όλους τους πυλώνες ενός κατά τα άλλα «κοινωνικού κράτους». Μετά από το ασφαλιστικό, την υγεία, ήρθε και η σειρά της εκπαίδευσης με το εθνικό πλαίσιο προσόντων και το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου που προωθεί τη μετατροπή της παιδείας και των πανεπιστημίων σε μηχανές παραγωγής κέρδους προς όφελος του κεφαλαίου και που θα χορηγούν πτυχία διαβατήρια στην ανεργία.
     Ψήφος, λοιπόν, στην ΠΑΣΠ σημαίνει στήριξη της πιο βάρβαρης πολιτικής μετά την Χούντα. Είναι ψήφος που θα χρησιμοποιηθεί την επομένη των εκλογών με την άνοδο της ΠΑΣΠ σαν απόδειξη ότι οι φοιτητές στηρίζουν την πολιτική του ΠΑΣΟΚ.

Ψήφος στη ΔΑΠ = Ψήφος στην ΝΔ – στο ιδιωτικό πανεπιστήμιο και τον      ατομικό δρόμο
   Αλήθεια? Ψήφος στα μπουζούκια και στο Bansko; Ή στον επίσημο εκφραστή της ΝΔ; Έχεις ανοίξει το μπλε βιβλιαράκι της « Παιδείας 2020»; Φέτος, αν δεν το ξέρετε ήδη, η ΔΑΠ έκανε ένα βήμα παραπέρα (και είναι περήφανοι γι’ αυτό). Κατέθεσε μια αποτρόπαια αντιδραστική πρόταση παιδείας που έχει ως πυρήνα την ιδιωτικοποίηση ( αν κάνει κανείς τον παραλληλισμό με την πρόταση της Διαμαντοπούλου θα δει τη λέξη επιχειρηματικότητα στη θέση της).
     Η ΔΑΠ – ΝΔΦΚ κατάφερε να πάρει αυτό το νομοσχέδιο και να του δώσει ένα ακόμα πιο αντιδραστικό χαρακτήρα. Προτείνει αναθεώρηση (πάλι) του Άρθρου 16, μη κρατικά πανεπιστήμια, κατάργηση του ασύλου με «ιδιωτική φρουρά φύλαξης»!!! Έχει το θράσος να παραδέχεται ότι θέλει να συνδέσει την εκπαίδευση με την αγορά εργασίας να χρησιμοποιήσει την έρευνα ως μέσο προσέλκυσης ιδιωτικής χρηματοδότησης. Ζητάει την ένταξη προγραμμάτων επιμόρφωσης στελεχών επιχειρήσεων και προωθεί ανοιχτά την σύναψη συμβάσεων με ιδιώτες. Αντικαθιστά τα δωρεάν συγγράμματα με e-books.  Υποστηρίζει ότι «αλλάζει νοοτροπία». Νοοτροπία που στη σχολή μας σημαίνει ροές, «επιχειρηματικότητα», πτυχίο – δωρεάν διαβατήριο για τις εξετάσεις.Αυτά είναι λίγα μόνο από τα στοιχεία που διαμορφώνουν το «νέο πανεπιστήμιο» της ΔΑΠ- ΝΔΦΚ, το πανεπιστήμιο που προετοιμάζει και το ίδιο το υπουργείο Παιδείας, ένα πανεπιστήμιο για λίγους και εκλεκτούς, πλήρως εναρμονισμένο με τις επιταγές της ΕΕ και τις συμφωνίες της(βλ.Μπολόνια).…
     Όλα αυτά εντάσσονται στην γενικότερη πολιτική της ΝΔ που στο μόνο που διαφέρει από το ΠΑΣΟΚ, τελικά, είναι στο ότι θα προτιμούσε τις μεταρρυθμίσεις και τα μέτρα σκληρότερα! Πολιτική που συναινεί πλήρως στο τσάκισμα των εργατικών κατακτήσεων, στις μειώσεις των μισθών και την ανεργία, που είναι για την καθεστωτική παράταξη αναγκαίες συνθήκες ώστε να ξεπεραστεί η κρίση.…
     Ωστόσο, το μόνο δικό μας χρέος είναι να τους απομονώσουμε καταδικάζοντας με αυτό την πολιτική που ακολουθεί στέλνοντας μήνυμα ανυπακοής, ρήξης και ανατροπής σε ολόκληρη την κοινωνία.
Αποχή + άκυρο + λευκό = συναίνεση κι υποταγή 
 Αποχή για τις καθεστωτικές δυνάμεις σημαίνει είτε αδιαφορία είτε παθητική υποταγή στις επιθυμίες τους (όπως και να χει δηλαδή υπέρ τους) Με το στρουθοκαμηλισμό και την πεποίθηση ότι «εγώ δεν μπορώ να αλλάξω κάτι» ή «βαριέμαι» ή «έξω οι παρατάξεις, όλοι ίδιοι είναι» αφήνεις τους άλλους να αποφασίζουν για σένα χωρίς εσένα.
   Σημαίνει επιλογή του ατομικού δρόμου σε μια εποχή που απαιτεί συλλογικούς αγώνες, μαζικές κινητοποιήσεις, ένα ενιαίο φοιτητικό κίνημα.
«Δε θα σωθείς μόνος σου. Ή όλοι μαζί ή κανείς μας..»
Η αποχή είναι επιλογή που σε καμία περίπτωση δεν αντικατοπτρίζει τις τάσεις αμφισβήτησης που υπάρχουν στη νεολαία. Ίσα- ίσα, στέλνει μήνυμα αδιαφορίας και συναίνεσης των φοιτητών στο πακέτο μέτρων που μας ετοιμάζουν, ενώ τελικά ανακουφίζει ΠΑΣΠ και ΔΑΠ αφού δεν τις καταγγέλλει και δεν τις περιθωριοποιεί όπως πρέπει. Όπως άλλωστε αποδεικνύει η πολιτική του κεφαλαίου κανένα πρόβλημα δεν είχαν με την αδιαφορία και την απαξίωση γενικά της πολιτικής, αντίθετα εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Αυτό που τους πονά και που φοβούνται είναι η ενεργή παρέμβαση του λαού στα κοινωνικά γεγονότα!
Ψήφος ΠΚΣ – ΑΡΕΝ =ψήφος στην καθεστωτική αριστερά
    Η συγκυρία και η βίαιη επίθεση σε κάθε πτυχή της ζωής μας επιβάλλει όσο ποτέ άλλοτε τη στροφή της κοινωνίας προς την αριστερά. Ποιά αριστερά όμως??? Την αριστερά της διάσπασης, του κοινοβουλευτισμού και του συμβιβασμού? Ή τη σύγχρονη επαναστατική αριστερά των ανυποχώρητων αγώνων και της ανατροπής?..
     Η ΠΚΣ και οι δυνάμεις της ΚΝΕ βάθυναν ακόμη περισσότερο τη διασπαστική πολιτική που εδώ και καιρό ακολουθούν τόσο με τις υπόλοιπες δυνάμεις της αριστεράς και στοχοποιεί χαρακτηριστικά τις δυνάμεις της ΕΑΑΚ σε μία περίοδο που επιβάλλει όσο ποτέ την πολιτική ενότητα και την κοινή δράση των ριζοσπαστικών δυνάμεων.

Από την άλλη υπάρχει  η ΑΡΕΝ με την οποία σε μια προσπάθεια απόκρουσης της επίθεσης προχωράμε σε κοινά πλαίσια και κοινές δράσεις μέσα στο κίνημα. Ωστόσο, αυτή καθαυτή η γενικότερη πολιτική της ΑΡΕΝ και του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια πολιτική που δεν στοχεύει ξεκάθαρα στη ρίζα του προβλήματος. Παρόλες τις εσωτερικές συγκρούσεις ανάμεσα στις διάφορες συνιστώσες, εντοπίζουμε πολιτικές ενσωμάτωσης.
     Από τη μία καταγγέλλει ανοιχτά την κυβέρνηση και το ΔΝΤ, αλλά από την άλλη αρνείται να αρθρώσει λόγο ενάντια στην ΕΕ, οι κατευθύνσεις της οποίας (Μπολόνια-Λισαβόνα-Μάαστριχτ) θέτουν τις βάσεις για την κατάργηση του δημοσίου χαρακτήρα της παιδείας, τις ιδιωτικοποιήσεις στο δημόσιο τομέα και το σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα. Ταυτόχρονα τάσσονται υπέρ της ανάθεσης  καλλιεργώντας στους φοιτητές και τους εργαζόμενους τη λογική να μην παίρνουν τον αγώνα εξ ολοκλήρου στα χέρια τους αλλά να εμπιστεύονται τις εκάστοτε πολιτικές δυνάμεις να το κάνουν γι αυτούς. Σε αυτά τα πλαίσια έρχεται να προστεθεί και η στήριξη της ΕΦΕΕ που αποτελεί επιδίωξη και των υπολοίπων καθεστωτικών παρατάξεων. Παρόμοια στάση εχουν και οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ που στηρίζουν τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και συμμετέχουν στην ξεπουλημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ.

Σε αυτό το ζοφερό παρόν που μας ετοιμάζουν, η Ε.Α.Α.Κ. 

χρεώνεται να πρεσβεύσει μια πολιτική πρόταση συνολικής

 ανατροπής της επίθεσης σε εκπαίδευση-εργασία και

 δημοκρατία 

    Η Ε.Α.Α.Κ. έχει επιλέξει εκτός των άλλων μαχών να δίνει και αυτή των εκλογών. Τα κριτήρια αυτής της πολιτικής επιλογής δεν είναι ούτε η επιθυμία αντιπροσώπευσης του συνόλου των φοιτητών, ούτε κάποια μικροπολιτικά – κομματικά συμφέροντα (όπως αυτά των Δ.Α.Π. – Π.Α.Σ.Π. ), αλλά το γεγονός πως οι εκλογές είναι ένας θεσμός που έχει κατακτηθεί μέσα από αγώνες και αποτελούν μια πολιτική διαδικασία που μπορεί να αναδείξει ρεύματα, να προωθήσει την πολιτικοποίηση και τη ριζοσπαστικοποίηση των φοιτητικών συλλόγων και δυνητικά να αφήσει εν τέλει ένα καθ’ όλα πολιτικό στίγμα, ενιαίο, που θα εκπροσωπεί το σύνολο της σπουδάζουσας νεολαίας. Φυσικά, δεν αναγνωρίζουμε σε καμία περίπτωση πως οι εκλογές αποτελούν το μοναδικό μέσο πάλης και πολιτικής έκφρασης, ούτε πως μπορούν να ανατρέψουν αυτές κάθε αυτές την κυρίαρχη πολιτική.
     Στηρίζοντας το Κ.ΑΡ.Α.ΒΙ. και τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, στηρίζουμε μια πολιτική  κόντρα στην σύγχρονη χούντα που κυβέρνηση – Ε.Ε. – Δ.Ν.Τ. προσπαθούν να μας επιβάλλουν για λογαριασμό του κεφαλαίου. Δεν υπερασπιζόμαστε τη δημοκρατία των πεφωτισμένων αντιπροσώπων αλλά τη δημοκρατία των γενικών συνελεύσεων. Δεν διεκδικούμε να γίνουμε δύναμη ευθύνης που θα διεκδικεί προς όφελος των φοιτητών αλλά αντίθετα, πιστεύουμε πως οι ίδιοι οι φοιτητές, μέσα από τις γενικές τους συνελεύσεις, είναι αυτοί που πρέπει να αποφασίζουν για τα θέματα που τους αφορούν, τόσο εντός όσο κι εκτός των τοίχων της σχολής, και μέσα από αυτές να οργανώνουν και να συντονίζουν τον αγώνα τους.

Στηρίζουμε όχι άλλη μία αριστερά, αλλά μια άλλη αριστερά, η οποία στο επίκεντρο του αγώνα της βάζει την ανάδειξη κινημάτων από τα κάτω, με την ανατρεπτική νεολαία να μάχεται στο πλευρό των εργαζομένων και μακριά από τις γραφειοκρατικές λογικές της Ε.Φ.Ε.Ε. και των Γ.Σ.Ε.Ε. – ΑΔΕΔΥ αντίστοιχα. Σε μια περίοδο όπου το φοιτητικό κίνημα βάλλεται από παντού και το σύνολο του αστικού μπλοκ εξουσίας προσπαθεί με νύχια και με δόντια να το διαλύσει συθέμελα, είναι απαραίτητο η σπουδάζουσα νεολαία να κάνει ξεκάθαρο πως θα τη βρουν απέναντί τους. ………….
    

Ψήφος στην Ε.Α.Α.Κ. δεν αποτελεί ψήφο διαμαρτυρίας, αλλά κινηματικής προοπτικής κι ελπίδας. Βάζοντας τα συμφέροντά μας και τις ανάγκες μας προμετωπίδα του αγώνα μας, παλεύουμε ενάντια στον σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα, ενάντια στη διάλυση της Παιδείας και του δημοσίου Πανεπιστημίου, ενάντια στην πολιτική του κεφαλαίου. Είναι ψήφος που θα δίνει κινηματική προοπτική αγώνα διαρκείας, που βλέπει την επόμενη μέρα των εκλογών ως μια νέα αρχή αγώνων. Αποτελεί ενίσχυση των δυνάμεων που θέλουν το αναγκαίο να το κάνουν εφικτό και νικηφόρο στο σήμερα, που βλέπουν στις επαναστάσεις του σήμερα την ελπίδα απέναντι σ’ ένα σύστημα παρακμής και δυστυχίας.

Στις 18 Μάη στηρίζουμε…