ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 17/1/2012

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ
ΔΗΜΟΣΙΟΥ-ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ


ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 17 ΓΕΝΑΡΗ
ΣΤΑΔΙΟΥ ΚΑΙ ΣΑΝΤΑΡΟΖΑ, 11.00 π.μ.

Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ –ΛΑΟΣ σε συμφωνία με την ΕΕ, το ΔΝΤ, το κεφάλαιο και τους τραπεζίτες, συνεχίζει και οξύνει την βάρβαρη πολιτική ενάντια στον κόσμο της εργασίας.
Κυβέρνηση και τρόικα συνεργάστηκαν συστηματικά και περιέκοψαν δραστικά μισθούς και συντάξεις, υπονόμευσαν την κοινωνική ασφάλιση και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, επέβαλλαν την χωρίς ιστορικό προηγούμενο φοροεπιδρομή σε βάρος των εργαζομένων, απαλλάσσοντας για άλλη μια φορά το κεφάλαιο, διαλύουν κομμάτι -κομμάτι τις δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες και αφανίζουν τα δημόσια κοινωνικά αγαθά, με τις προκλητικές δε απανωτές αυξήσεις η πρόσβαση στο φως, στο νερό, στη μεταφορά, θα είναι προνόμιο ελαχίστων πλέον, οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, οι απολυμένοι, οι άνεργοι πλημμυρίζουν τη χώρα, η φτώχεια και η εξαθλίωση είναι στη πόρτα όλων μας, η απόγνωση των νέων δημιουργεί τις σύγχρονες καραβιές της ξενιτιάς. Επιχειρήσεις «πτωχεύουν», προκειμένου να απαλλαγούν από τις υποχρεώσεις τους απέναντι στους εργαζόμενους, ενώ τα αφεντικά τους μένουν πάμπλουτα. Το εργατικό δίκαιο έχει ξεχαρβαλωθεί και οι εργασιακές σχέσεις «ράφτηκαν» και θεσμοθετήθηκαν σύμφωνα με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις των τραπεζιτών και του κεφαλαίου. Η σταθερή, 8άωρη εργασία εξαφανίζεται, η αυθαιρεσία και η τρομοκρατία των εργοδοτών αποθρασύνεται, με ανύπαρκτο έως προκλητικό το ρόλο των ελεγκτικών μηχανισμών.
Η συγκυβέρνηση αυτή ετοιμάζεται να ικανοποιήσει ότι έχει απομείνει από τις αξιώσεις του ΣΕΒ και της τρόικας, για την επιβολή της απόλυτης εργασιακής ζούγκλας. Νέο τσεκούρωμα μισθών και συντάξεων, ακύρωση της ΕΓΣΣΕ,μείωση ή κατάργηση του 13ου -14ου μισθού, κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, γενίκευση της ευελιξίας στην εργασία, κατάργηση επιδομάτων ανεργίας, τριετιών, οικογενειακών και όλων των ελάχιστων κοινωνικών παροχών, μείωση των ασφαλιστικών εισφορών για τους εργοδότες, και 150.000 απολύσεις στο δημόσιο.
Συνεχίζουν την τρομοκράτηση των εργαζομένων για να υλοποιήσουν τις απαιτήσεις του κεφαλαίου. Ο πρωθυπουργός – τραπεζίτης ωμά και προκλητικά δήλωσε: ή παραχωρείτε ότι έχει απομείνει από την φτώχεια σας, για να κατευνάσουμε και να ικανοποιήσουμε τις ορέξεις και τις απαιτήσεις των δανειστών και των εργοδοτών ή εσείς ευθύνεστε για την χρεοκοπία της χώρας.
ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ -
ΒΑΡΒΑΡΟΣ ΚΑΙ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ.
Η επίθεση παίρνει χαρακτηριστικά κοινωνικού πολέμου σε βάρος της εργασίας, με στόχο την ανάκτηση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου. Για αυτό στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ αποφάσισαν πρωτοφανή επιτήρηση, αυτόματες σαρωτικές περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες. Οι τράπεζες, οι πολυεθνικές και η ΕΕ θα αποφασίζουν για τα πάντα, οι επιταγές τους συνταγματοποιούνται, τα συμφέροντα του κεφαλαίου θα γίνουν απόλυτος νόμος για τους λαούς της Ευρώπης. Η ευρωζώνη και η ΕΕ αποκαλύπτονται ως φορείς της πιο άγριας ολοκληρωτικής επίθεσης στα εργατικά δικαιώματα και ελευθερίες.
Με τη νέα δανειακή σύμβαση που έχουν αναλάβει να υπογράψουν και των μέτρων που τη συνοδεύουν,εμπεδώνεται μια δεκαετής επίθεση βαρβαρότητας ενάντια στο λαό, καταστρέφονται τα ασφαλιστικά ταμεία, ξεπουλιέται και υποθηκεύεται κάθε δημόσιο αγαθό, ενώ η χώρα θα μετατραπεί σε μια εκτεταμένη ευροκινεζική ζώνη βάρβαρης εκμετάλλευσης, θα αναιρεθούν δικαιώματα και κατακτήσεις 150 χρόνων, θα επιβληθεί πραγματική δικτατορία των αγορών, των εργοδοτών και των πολυεθνικών.
ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΟΠΛΟ ΕΙΝΑΙ:
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - Ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ - Η ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
Απέναντι σε αυτή την επίθεση η εργατική αντίσταση όχι μόνο δεν κοπάζει αλλά δυναμώνει. Το δείχνουν οι εργαζόμενοι στην Ελληνική Χαλυβουργία και στον ALTER που απεργούν ολόκληρες βδομάδες, στην Ελευθεροτυπία, στο ΓΕΡΟΛΥΜΑΤΟΣ cosmetics, στη ΛΟΥΚΙΣΣΑ και σε πολλούς άλλους χώρους, και όλοι εκείνοι που έκαναν γιορτές στις πύλες των εργοστάσιων, περιφρουρώντας τις κινητοποιήσεις τους, για το αυτονόητο δικαίωμά τους να μην παραμένουν για μήνες απλήρωτοι, να μην πετιούνται στο δρόμο γιατί δεν «υπάκουσαν και δεν έσκυψαν το κεφάλι», για το δώρο Χριστουγέννων που δεν πήγαν στα παιδιά τους. Αντιστάσεις και αγώνες που υπογραμμίζουν ακόμα περισσότερο τον ρόλο που έχουν οι εργοδοτικές – κυβερνητικές πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, που βάζουν πλάτη στις εφιαλτικές ανατροπές, συμμετέχουν στον «κοινωνικό διάλογο», ενώ δεν παίρνουν καμιά πρωτοβουλία για το συντονισμό των αγώνων. Το γεγονός ότι η ΓΣΣΕ –ΑΔΕΔΥ δεν καλούν σε πανελλαδική-πανεργατική απεργία στις 17 Γενάρη αποδεικνύει ότι δεν μπορούν και δεν θέλουν να παλέψουν για την ανατροπή αυτής της πολιτικής.
ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ - ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ, ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ, ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ
Όπως οι δυνάμεις του συστήματος συγκροτούν το δικό τους «ΜΑΥΡΟ ΜΕΤΩΠΟ», πρέπει κι εμείς, οι εργαζόμενοι να οικοδομήσουμε το δικό μας «ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ». Βασική προϋπόθεση είναι η αλληλεγγύη, η συμπόρευση και η κοινή δράση των αγωνιζόμενων κλάδων. Χρειαζόμαστε την αγωνιστική ταξική ενότητα, το συντονισμό των σωματείων και των εργαζομένων σε ένα πλατύ μέτωπο αγώνα και αλληλεγγύης. Με την συμμετοχή των εργαζομένων στα συνδικάτα, που θα συντονίζονται ενωτικά, αγωνιστικά και θα υπερβαίνουν αδιέξοδες διχαστικές πρακτικές και τις υπονομευτικές του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ.
Η απεργία στις 17 Γενάρη που έχουν προκηρύξει τα εργατικά κέντρα της Αττικής μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα στην συνένωση των εστιών αντίστασης. Να ανοίξει το δρόμο για το συντονισμό των αγώνων ώστε να σπάσει με την δύναμη του αγώνα η κατάργησή των συλλογικών συμβάσεων και των εργατικών δικαιωμάτων. Χτίζει την αλληλεγγύη με τους εργαζόμενους που βρίσκονται ήδη σε κινητοποιήσεις και με την δύναμη και την αντοχή τους φωτίζουν το δρόμο που πρέπει να επιλέξουν όλοι οι εργαζόμενοι για να υπερασπιστούν και να προστατέψουν, την αξιοπρέπειά τους, τη ζωή τους, το μέλλον των παιδιών τους.
Ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων θα εργαστεί για την επιτυχία της ΑΠΕΡΓΙΑΣ στις 17 Γενάρη, ώστε να αποκτήσει τα ενωτικά, ταξικά και αγωνιστικά χαρακτηριστικά που απαιτούν οι στιγμές και με τη διοργάνωσηΕΝΩΤΙΚΗΣ ταξικής συγκέντρωσης όλων των σωματείων που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις. Αυτό θα είναι το ισχυρό ταξικό, αγωνιστικό μήνυμα στους αντιπάλους αλλά και μήνυμα ελπίδας και δύναμης προς όλους τους εργαζόμενους.
Όλοι στην ΑΠΕΡΓΙΑ ώστε να γίνει η 17η Γενάρη μέρα αντίστασης και κλιμάκωσης. Για να στείλουμε μήνυμα ανυπακοής και αποφασιστικού αγώνα για την ανατροπή της επίθεσης και τη νικηφόρα σύγκρουση με το κεφάλαιο και τις αντεργατικές πολιτικές.
· Να ανατραπεί η συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου, το μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο. Όχι στη νέα δανειακή σύμβαση.
· Διαγραφή του ληστρικού χρέους. Ανυπακοή στις εντολές της ΕΕ. Όχι στο ευρωσύμφωνο
· Κάτω τα χέρια από τις συλλογικές συμβάσεις. Αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.
· Εθνικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας με έλεγχο των εργαζόμενων. Όχι στο ξεπούλημα της δημόσια περιουσίας και των εθνικών πόρων. Δημόσια δωρεάν παιδεία, υγεία, ασφάλιση, κοινωνικές υπηρεσίες.
· Απαγόρευση απολύσεων. Όχι στις “εφεδρείες”. Πλήρης προστασία των ανέργων, επίδομα ίσο με το βασικό μισθό για όλο το διάστημα της ανεργίας, χωρίς προϋποθέσεις.
· Να πληρωθούν τώρα όλα τα δεδουλευμένα. Να σταματήσει το πολιτικό και νομικό πλέγμα προστασίας των εταιρειών. Να εξαιρεθούν οι εργαζόμενοι και τα δεδουλευμένα τους από τον πτωχευτικό κώδικα. Οι εργαζόμενοι δεν είναι ούτε μέτοχοι, ούτε πιστωτές. Δέσμευση των κινητών ή ακίνητων περιουσιακών στοιχείων (προσωπικών ή άλλων εταιριών) του ιδιοκτήτη της εταιρίας που πτωχεύει για να καλυφθούν οι αποζημιώσεις και τα επιδόματα ανεργίας των απολυμένων.
· Οργανωμένη άρνηση πληρωμής των νέων χαρατσιών. Αύξηση της φορολόγησης του κεφαλαίου. Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη λαϊκής κατανάλωσης και διαγραφή των χρεών των λαϊκών νοικοκυριών προς τις τράπεζες.

4009 ευχές για το 2012

Ο νέος χρόνος ακόμα δεν ξεκίνησε και το Υπουργείο Παιδείας επιδιώκει να συνεχίσει ακόμα πιο επιθετικά την εφαρμογή του νόμου 4009. Ενός νόμου που έρχεται να αποτελειώσει ό ,τι είχε απομείνει από το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο. Με φόντο την οικονομική κρίση, τη διάλυση κάθε δικαιώματος και των ιδιωτικοποιήσεων και προκειμένου το κεφάλαιο να βρει νέο πεδίο κερδοφορίας για να υπερβεί την κρίση του παραδίνουν την τριτοβάθμια εκπαίδευση βορά στα χέρια των επιχειρήσεων. Μια πολιτική που να ακολουθούν οι κυβερνήσεις και πριν από την κρίση αφού ο νόμος είναι απόφαση της Συνθήκης της Μπολόνια και της ΕΕ.

Μιλάμε λοιπόν για ένα νόμο ο οποίος με άξονα την επιχειρηματικότητα και ευαγγελίζοντας την ανταγωνιστικότητα, επιδιώκει να φτιάξει ένα πανεπιστήμιο για λίγους, και κυρίως γι’αυτούς που έχουν να πληρώσουν, καθώς δεν θεσμοθετεί πουθενά το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα. Θα διαμορφώσει σχολές με ελλειμματικά προγράμματα σπουδών (3ετή), πλήρως εντατικοποιημένα (διαγραφές σε ν+2) στοχεύοντας στη δημιουργία μελλοντικών εργαζομένων υπερεξειδικευμένων, χειραγωγημένων και χωρίς καμία δυνατότητα εποπτείας του τι παράγουν. Προφανώς για να στελεχωθεί ένα τέτοιο πανεπιστήμιο χρειάζονται φοιτητές που θα έχουν εμπεδώσει πλήρως τον ατομικό δρόμο και τον μεταξύ τους ανταγωνισμό, γι’αυτό καταργεί κάθε έννοια συλλογικότητας και συλλογικής διαδικασίας και ποινικοποιεί τις αγωνιστικές διεργασίες μέσα στον χώρο του πανεπιστημίου καταργώντας το άσυλο.

Ήδη από την αρχή της χρονιάς έχουμε τα πρώτα δείγματα γραφής για το ποια θα είναι η νέα πραγματικότητα που θα διαμορφωθεί στα πανεπιστήμια με το νέο νόμο Διαμαντοπούλου. Πρώτο και πιο χαρακτηριστικό, η τεράστια περικοπή των διανεμόντων συγγραμμάτων με τους φοιτητές πλέον να καλούνται να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη είτε να μην έχουν βιβλία για να διαβάσουν. Επίσης τεράστιες είναι οι περικοπές στα κονδύλια για υλικοτεχνικές υποδομές, προσωπικό και φοιτητικές παροχές (σίτιση, στέγαση κλπ) κάτι το οποίο οδηγεί στα πανεπιστήμια στο άμεσο μέλλον είτε σε χρεοκοπία, είτε σε αναζήτηση πόρων από ιδιωτικούς φορείς και επιχειρηματικούς κύκλους.

Μέσα σε αυτό το μαύρο φόντο η Υπ.Παιδείας ετοιμάζει ένα καλά οργανωμένο σχέδιο για την άμεση εκλογή των συμβουλίων διοίκησης από διορισμένους εντολοδόχους της κυβέρνησης – εφορευτικές επιτροπές. Η συγκρότηση αυτών των συμβουλίων αποτελεί τον κύριο μοχλό εφαρμογής του νόμου καθώς σε αυτά συγκεντρώνονται όλες οι αρμοδιότητες που αφορούν την λειτουργία των ιδρυμάτων. Από τη διοίκηση, την έγκριση του προϋπολογισμού, την αναζήτηση πόρων και την εκλογή πρυτάνεων και κοσμητόρων μέχρι και τον καθορισμό της εκπαιδευτικής και ερευνητικής διαδικασίας και του περιεχομένου των προγραμμάτων σπουδών. Φυσικά τα μέλη του συμβουλίου θα καθορίζουν τα πάντα με βάση τις ανάγκες της αγοράς ενώ πλέον το πανεπιστήμιο σαν μια καλά οργανωμένη επιχείρηση θα πρέπει και αυτό να συμβάλλει από τη δικιά του μεριά στην αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Για όλους αυτούς τους λόγους η ανάδειξη αυτών των συμβουλίων πρέπει το επόμενο διάστημα να μπλοκαριστεί από το φοιτητικό κίνημα μέσα από τις ζωντανές του διαδικασίες, τις γενικές συνελεύσεις. Να πιάσουμε το νήμα από τις κινητοποιήσεις του Σεπτέμβρη και μαζί με τα πληττόμενα κομμάτια όλων των εργαζομένων του πανεπιστημίου να δώσουμε ένα ακόμα γερό χαστούκι στην κυβέρνηση και τους υποστηρικτές της προκειμένου να στείλουμε αυτό το νόμο στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Μάλιστα διαμηνύουμε με κάθε τόνος πως όποιος (καθηγητής, φοιτητής, παράταξη) επιχειρήσει να βάλει υποψηφιότητα ή να συμμετάσχει σε διαδικασίες εκλογής των συμβουλίων αποτελεί εχθρό του φοιτητικού κινήματος και του συνόλου της ακαδημαϊκής κοινότητας και θα είναι ανεπιθύμητος στο ελληνικό πανεπιστήμιο.

Έτσι λοιπόν, σε αυτή τη φάση η απάντηση των φοιτητών πρέπει να είναι άμεση, συλλογική και μαχητική με πρωταρχικό στόχο το μπλοκάρισμα της εκλογής των συμβουλίων διοίκησης και την ανατροπή της μαύρης συμμαχίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. Από δω και πέρα δεν μπορεί ούτε μια μέρα να πάει χαμένη διεκδικώντας ένα πανεπιστήμιο πραγματικά δημόσιο και δωρεάν, μια παιδεία και επιστήμη απελευθερωτική με επίκεντρο τις ανάγκες της κοινωνίας, εκπαίδευση χωρίς ταξικούς φραγμούς και με ισχυρά πτυχία η μόνη προϋπόθεση για εργασία. Πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, μέσα από τις γενικές συνελεύσεις, δίνοντας μια μάχη δύσκολη και διαρκή αλλά τη μόνη ελπιδοφόρα για την ανατροπή αυτής της επίθεσης.  

Δ.Α.Π. – Ν.Δ.Φ.Κ. : πάντα δίπλα στον φοιτητή

Ενώνουμε τις φωνές μας.. σου λέει η "δύναμη ευθύνης".

Παρόλα αυτά το μόνο που ακούμε από τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ είναι "σιωπή". Σιωπή στην τελευταία επιτροπή φοιτητικών θεμάτων όπου έλμαψε δια της απουσίας της, την ώρα που μας λέει ότι αυτή είναι η μόνη που νοιάζεται πραγματικά για τον φοιτητή και τη σχολή. Σιωπή όμως και στην προηγούμενη επιτροπή όπου την ώρα που κρινόταν το αν η εξεταστική θα είναι τρεις ή τέσσερις εβδομάδες, δεν είπε κουβέντα, πετώντας το μπαλάκι στους υπόλοιπους.. Σιωπή που ωστόσο δεν μας εκπλήσσει μιας και αποτελεί λογική συνέχεια της στάσης που κράτησε και με την εξεταστική του σεπτεμβρίου. Τότε που ουσιαστικά επέλεξε μια εξεταστική-εξπρές, σε μια λογική "τιμωρίας" του φοιτητικού συλλόγου για τις αγωνιστικές αποφάσεις που αυτός είχε πάρει το προηγούμενο διάστημα, λογική που φυσικά και συμπλέει με αυτή της πλειοψηφίας των καθηγητών.

Αυτά όμως δε συγκρίνονται με τη σιωπή-απουσία της στις γενικές συνελεύσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της στάσης αποτελεί η αποχώρησή της από την τελευταία γενική συνέλευση, η οποία δεν αποσκοπούσε παρά στο να εμποδίσει το σύλλογο να αποφασίσει. Αλλά και εκείνη εν όψει της απεργίας της 1/12 την ώρα μάλιστα που ψηφιζόταν και ο προϋπολογισμός. Ένας προϋπολογισμός που ήρθε να αποτελειώσει το δημόσιο πανεπιστήμιο προβλέποντας την παραπέρα μείωση της χρηματοδότησης κατά 80% σε σχέση με πέρυσι και ο οποίος έρχεται να επιβάλλει συνθήκες εξαθλίωσης και εργασιακού μεσαίωνα σε όλα τα λαϊκά στώματα. Σε αυτήν λοιπόν τη γενική συνέλευση, η ΔΑΠ όχι μόνο δεν πήρε θέση για τον προϋπολογισμό που θέτει πλέον ζήτημα βιωσιμότητας για το ίδιο το Πανεπιστήμιο (κάτι που δεν αποτελεί βέβαια έκπληξη αν σκεφτεί κανείς πόσο πολύ επιδιώκει το πέρασμα της χρηματοδότησης σου πανεπιστημίου στα χέρια των επιχειρήσεων..) αλλά αντίθετα, αναλώθηκε σε μια τοποθέτηση παρωδία που μιλούσε μόνο για αξιολόγηση. Μια αξιολόγηση μάλιστα, της οποίας μόνα κριτήρια είναι η ανταγωνιστικότητα και η κάλυψη των αναγκών των επιχειρήσεων και των αγορών. Την ίδια ώρα που ζητούσε συγγράμματα επιλέγει να μην συνδέσει την κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων με τη μείωση των παροχών για την παιδεία και τη διάλυση κάθε έννοιας "κοινωνικού κράτους". Ένα κοινωνικό κράτος που τα τελευταία 20 χρόνια, οι δυνάμεις του αστικού μπλοκ εξουσίας προσπαθούν να μας πείσουν για το πόσο καλό είναι. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πως όταν η ΔΑΠ μιλάει για συγγράμματα το λέει μόνο για το φαίνεσθαι και για να αποπροσανατολίσει.

Στην ίδια λογική του φαίνεσθαι λειτουργεί και το "κονωνικό περίπτερο". Την περίοδο της κρίσης του καπιταλισμού, οι δυνάμεις που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης, η οποία είναι και ο κύριος υπεύθυνος για αυτήν την κρίση, έρχονται να μας το παίξουν αλτρουιστές και φιλάνθρωποι. Προωθώντας τη λογική του ότι δίνοντας ένα πακέτο μακαρόνια κάνεις οτι σου αναλογεί για να κάνεις τον κόσμο καλύτερο, ουσιαστικά δεν καλλιεργεί παρά αυταπάτες. Αυταπάτες για το ποιες είναι οι αιτίες του προβλήματος και ποιοι οι υπεύθυνοι.

Όλα αυτά, καθώς και το γεγονός οτι η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ είναι η ΝΔ μέσα στα πανεπιστήμια, αναδεικνύουν και τον πραγματικό της ρόλο μέσα σε αυτά. Δεν είναι η δύναμη εκείνη που αγωνίζεται για το συμφέρον του φοιτητή αλλά αυτή που φροντίζει έτσι ώστε να τον απομονώνει στα στενά όρια της σχολής του και να τον αδρανοποιεί.

Το σκοπό αυτό έρχεται να να εξυπηρετήσει και το ΕΣΥΦ, σε μια λογική ανάθεσης. Μια δομή η οποία θα αποφασίζει για σένα χωρίς εσένα και θα προκύπτει αποκλειστικά μέσα από τη διαδικασία των εκλογών, όπου όλοι πολύ καλά γνωρίζουμε τι μηχανισμούς έχει αναπτύξει η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ μέσα σε αυτήν. Μια δομή μακριά από τις συλλογικές διαδικασίες και τις γενικές συνελεύσεις, που στόχο έχει τη διάλυση του φοιτητικού κινήματος και την αποκοπή του από το κοινωνικοπολιτικό σκηνικό. Έρχεται δηλαδή να ενσωματώσει τον φοιτητικό συνδικαλισμό και τις πολιτικές διεργασίες που επιτελούνται στους συλλόγους, στα μέτρα της. Γεγονός που έχει διττό ρόλο. Από τη μία να φιμώσει τους συλλόγους και από την άλλη να εξασφαλίσει την επιβίωσή της και τον ρόλο της μέσα στο νέο πανεπιστήμιο της Διαμαντοπούλου. Ένα πανεπιστήμιο που δεν απέχει καθόλου από αυτό που η ίδια παρουσιάζει στο "παιδεία 2020" όσο και αν και πάλι για το φαίνεσθαι, δείχνει να αντιτίθεται.

Γιατί ας μη γελιόμαστε, η πραγματική τους αντίθεση στο νόμο Διαμαντοπούλου δεν είναι το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο που αυτός έρχεται να φέρει (γι' αυτό κι η ΝΔ τον υπερψήφισε άλλωστε) αλλά το ότι μένουν στην απ'έξω σε ότι αφορά την συνδιοίκηση. Ο μόνος τρόπος λοιπόν που έχουν οι φοιτητές προκειμένου να προασπίσουν τα συμφέροντά και τις ανάγκες τους είναι οι γενικές συνελέυσεις, οι συλλογικές διαδικασίες και οι συλλογικοί αγώνες.

Την ώρα που η χούντα συγκυβέρνησης-Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ.- κεφαλαίου γίνετια πιο ξεκάθαρη από ποτέ, με το αστικό μπλοκ εξουσίας πιο συσπειρωμένο από ποτέ, η απάντηση δε μπορεί παρά να είναι ένα μαχητικό φοιτητικό κίνημα, που δε θα μιλάει μόνο για δωρεάν συγγράμματα, αλλά θα έχει αντίληψη της εργασιακής του προοπτικής και θα επιδιώκει με κάθε τρόπο την σύνδεσή του με το εργατικό-λαϊκό κίνημα και το σύνολο της πλειττόμενης πλειοψηφίας.

Ο αγώνας των φοιτητών, αγώνας ολόκληρης της κοινωνίας.

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Ανεργία.. Ακόμα και η σχολή που διάλεξες είχε ως κριτήριο το τί εργασιακό μέλλον θα σου προσφέρει. Σήμερα, τα επίσημα στοιχεία μιλάνε για πάνω από 1 εκατομμύριο ανέργους στη χώρα, αφήνοντας όμως έξω από αυτόν τον αριθμό τους ανασφάλιστους, αυτούς που δουλεύουν με όρους μερικής απασχόλισης και τους μετανάστες. Η ανεργία πλέον, πέρα από κοινωνικό φαινόμενο που πάντα αποτελούσε, αποδεικνύεται περίτρανα ότι αποτελεί μία από τις τρομακτικότερες μορφές καταστολής. Μία καταστολή που δε τη βιώνει μόνο ο ίδιος ο άνεργος αλλά και ο κάθε εργαζόμενος (και μελλοντικός) ο οποίος δε βλέπει στην ανεργία τον τρόπο με τον οποίο κάποιοι καταφέρνουνε να περιορίζουν τις δαπάνες αυξάνοντας έτσι τα κέρδη τους, αλλά ως το φόβητρο εκείνο που τον κατατρέχει διαρκώς, μιας κι η αγωνία για το αν αύριο θα έχει δουλειά δεν του αφήνει περιθώρια όχι μόνο να διεκδικήσει και να αγωνιστεί αλλά ούτε ακόμα ακόμα να ζήσει μιας και όροι εργασίας εξισωμένοι με όρους επιβίωσης, αποτελούν πλέον την εργασιακή πραγματικότητα.

Διανύουμε αυτή τη στιγμή έναν εργασιακό μεσαίωνα ο οποίος τσακίζει κατακτήσεις και δικαιώματα αιώνων για τα οποία έχει παλέψει το εργατικό κίνημα. Ένας εργασιακός μεσαίωνας απόληξη της δομικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος και της πολιτικής που εφαρμόζεται από το αστικό μπλοκ εξουσίας για τη διάσωσή του. Για εμάς όμως η εργασία, δεν είναι ούτε μέσο καταστολής, ούτε τρόπος παραγωγής υπεραξίας από τη δουλειά των πολλών για τις τσέπες των λίγων, αλλά βασικό δικαίωμα. Δικαίωμα να εργάζεσαι στο αντικείμενο της επιλογής σου, με όρους που εξασφαλίζουν ζωή αξιοπρεπή και όχι επιβίωση και με επίκεντρο τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι των αγορών.

Τον στόχο αυτόν του κεφαλαίου, την έξοδο δηλαδή από την κρίση υπερσυσσώρευσης που αυτό βιώνει, έρχεται να εξυπηρετήσει ο νόμος Διαμαντοπούλου για τα πανεπιστήμια. Να εξασφαλίσει δηλαδή τη δημιουργία εργαζομένων χωρίς δυνατότητα συνολικής εποπτείας του τι παράγουν, χωρίς σφαιρική γνώση και χωρίς δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης των δικαιωμάτων, εργαζομένων πιόνια στα χέρια της εργοδοσίας. Αυτά διασφαλίζονται με τον κατακερματισμό των πτυχίων, τη διάσπαση των γνωστικών αντικειμένων, τη διάλυση των φοιτητικών συλλόγων, την κατάργηση του ασύλου, τη δια βίου μάθηση και της εισαγωγής του ατομικού φάκελου προσόντων.

Με κριτήριο λοιπόν όλα τα παραπάνω, στηρίζουμε την προσπάθεια που γίνεται για την δημιουργία σωματείου ανέργων. Καλούμε στην πορεία κόντρα στην ανεργία την πέμπτη 15 δεκέμβρη στις 18:00 στο Σύνταγμα, με κατεύθυνση στο υπουργείο εργασίας. Σε μια περίοδο τόσο έντονων κοινωνικών διαταραχών όπως της Κερατέας, των ΠΟΕ-ΟΤΑ, της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, της ελληνικής χαλυβουργίας αλλά και εντός των τοιχών της σχολής μας, του επιστημονικού προσωπικού (ΙΔΑΧ), είναι απαραίτητο να αντιληφθούμε τη θέση μας όχι μόνο ως φοιτητές-επιστήμονες, αλλά ως το δυναμικό εκείνο που καλείται να γίνει η πρώτη γενιά που θα εργαστεί με χειρότερους όρους από τους γονείς του. Ας συνειδητοποιήσουμε λοιπόν το τί σημαίνει εργασιακή προοπτική στον καιρό της κρίσης του καπιταλισμού με ελαστική εργασία, εφεδρεία, απολύσεις, πενιχρούς μισθούς κι ανεργία και ας φτιάξουμε πρωτοβουλίες ενάντια στο πανεπιστήμιο των αγορών για να μην αφήσουμε πουθενά να εφαρμοστεί ούτε πτυχή του νόμου Διαμαντοπούλου, ας ενωθούμε με το εργατικό κίνημα και το σύνολο της πληττόμενης πλειοψηφίας σε ένα μέτωπο ρήξης και ανατροπής μέχρι τη νίκη και την κοινωνική χειραφέτηση.

Όλοι στην πορεία στις 15 Δεκέμβρη στις 18:00 με προσυγκέντρωση στο Σύνταγμα!